sonic death monkey

Σε περίπτωση που ανησυχήσατε με την σχετικά μεγάλη περίοδο χωρίς αναφορά στον Bonnie «Prince» Billy, ήρθε η ώρα να ηρεμήσετε. Αφού μοιάζει ότι ο κύριος Oldham είναι από τα πλέον χοτ ονόματα στον εν γένει alternative χώρο ή εναλλακτικά ότι έχει απίστευτη όρεξη για δουλειά είναι αναμενόμενο ότι θα χάνουμε και μερικές δουλειές του. Στην προκειμένη περίπτωση, εγώ προσωπικά δεν είχα πάρει χαμπάρι το «Silent City» που χε κάνει με τον Brian Harnetty (ή για να είμαστε πιο ακριβείς που ο Brian Harnetty είχε κάνει μαζί του) και το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο στην Αμερική και τέλη Σεπτεμβρίου Ευρώπη.

Έχοντας απολαύσει τις υπόλοιπες φετινές δουλειές του Bonnie «Prince» Billy, πρέπει να πω ότι το «Silent City» είναι μάλλον η καλύτερη εξ αυτών. Ίσως γιατί εδώ κυριαρχεί κάπως η προσωπικότητα του Harnetty και εμπλουτίζει την ατμόσφαιρα του Oldham. Η μουσική είναι αρκετά μακριά από ό,τι συνηθίζει να βγάζει, έχει πολλά field recordings, αποτελείται περισσότερο από μουσικές ενότητες και λιγότερο από τραγούδια, ενώ έχει και σαφείς ηλεκτρονικές τάσεις. Δεν ξέρω αν θα έφτανα μέχρι να την χαρακτηρίσω και ambient σε σημεία αλλά σίγουρα διατηρεί μεγάλη συγγένεια με το γενικότερο είδος της folktronica. Αν και πολύ μακριά μουσικά, στο «Silent City» φαίνεται να επανέρχεται μια παρόμοια με αυτή του «Superwolf» μαγεία. Γενικά ο Oldham φαίνεται ότι αρέσκεται ιδιαίτερα στις συνεργασίες, είτε έχει τον πρώτο ρόλο σε αυτές, είτε όχι. Μην περιμένετε πολύ φωνή βέβαια, το μεγαλύτερο κομμάτι του album είναι instrumental, αλλά εκεί που ανοίγει το στοματάκι του, τον ερωτευόμαστε ξανά. Όταν δε τραγουδάει ο Bonnie «Prince» Billy, το αποτελέσμα φέρνει στο μυαλό στιγμές όπως η τελειότητα του «Vespertine» και γι’ αυτό και μόνο καλά θα κάνει να το ακούσει κάποιος.

Σε άλλα νέα επανακυκλοφόρησε το «Memoryhouse» του Richter, βγήκε και το καινούριο Velvet Cacoon που έλεγε ο Εμμανουήλ, μουσική υπάρχει πολύ και χρόνος λίγος και συνεχίζουμε.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Αθήνα, κατά τις 5 το απόγευμα μιας μέρας που δυσκολεύεται να αποφασίσει ανάμεσα στη συννεφιά και στη λιακάδα, με τα πρώτα κρύα να μας θυμίζουν ότι φτάσαμε Νοέμβριο πια και ότι φέτος προβλέπεται να καταλάβουμε χειμώνα επιτέλους. Μια απίστευτα σκατά μέρα στη δουλειά, που αναπόφευκτα οδηγεί στις αναμενόμενες σκέψεις περί καριέρας, αναζήτησης εργασίας, «που πάμε, τι σκατά κάνουμε» και άλλα τέτοια όμορφα. Κάτι τέτοιες στιγμές συνειδητοποιούμε ότι πλησιάζουμε να γίνουμε προβλέψιμοι παρά κάτι 30αρηδες και τρομάζουμε λίγο είναι η αλήθεια. Συνοδεία στο τρόλευ το «Metamorphosis» των Pleq που συνόδευε μια χαρά και τη διάθεση είναι αλήθεια. Από εκείνα τα ομορφότατα και μελωδικότατα glitch albums που μοιάζουν φτιαγμένα για Νοεμβριάτικες μέρες που δυσκολεύονται να αποφασίσουν ανάμεσα στη συννεφιά και τη λιακάδα. Κάπου είχα διαβάσει (δε θυμάμαι που ακριβώς) για την γοητεία της χρησιμοποίησης του «λάθους» στη μουσική. Νομίζω ότι ένας από τους λόγους που μ’ αρέσει τόσο πολύ η glitch πλευρά της electronica είναι γιατί έχει καταφέρει περίσσότερο από οποιοδήποτε άλλο μουσικό είδος να χρησιμοποιήσει τους μικρο-θορύβους και τις «παραμορφώσεις» του ήχου για να τονίσει την ομορφιά του συνόλου. Παρεκτρέπομαι όμως από αυτό που είχα ξεκινήσει να λέω.

Έχω κατέβει Πανόρμου λοιπόν για να περάσω από το Μετρό για να ανανεώσω την κάρτα των ΜΜΜ μου (για να είμαστε και μέσα στην πράσινη συνείδηση που προτάσσει η εποχή) και μου μπαίνει ιδέα να πάρω κανένα περιοδικό μια που η τσάντα έτυχε να είναι άδεια από τα συνήθη περιεχόμενά της (βιβλία, περιοδικά, μαλλί της γριάς κλπ). Ένα γρήγορο χάζεμα στο περίπτερο με έκανε να απορρίψω αμέσως την επιλογή να δώσω 7-8ε μουσικές εκδόσεις που είτε αναμασούν ένα ψευτο-indie προφιλ, το οποίο θα έκανε και το υπερβαρετό NME να κοκκινήσει από ντροπή, είτε προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν ένα πάλαι ποτέ σεβαστό όνομα στο χώρο ώστε να πασάρουν μια εντελώς αδιάφορη οπτική πάνω στην σύγχρονη μουσική. Κάπου εκεί πήρε το μάτι μου το «Soul». Δεν ξέρω πως ακριβώς να το χαρακτηρίσω, μουσικό περιοδικό σίγουρα δεν είναι, μάλλον περισσότερο σε περιοδικό του indie lifestyle φέρνει, αλλά η πρώτη και μοναδική μου επαφή μαζί του στο σπίτι της δεσποσύνης του blog μας με είχε αφήσει με αρκετά ανάμικτες εντυπώσεις ώστε να θέλω να το ξαναδοκιμάσω. Παραβλέπουμε λοιπόν τον τυπάκο από το «Twilight» (και ουχι από τους Twilight) που μοστράρει την ημι-emo φάτσα του στο εξώφυλλο, βλέπουμε ότι κοστίζει μόλις 3 ευρά και σκεφτόμαστε «ας πάει και το παλιάμπελο». Ένας από τους κύριους λόγους που με έκαναν να το πάρω είναι και το ιδιαιτέρως γοητευτικό design του.

Χαζεύοντας τα περιεχόμενά του στο Μετρό, παρατηρώ ότι ο όρος του εναλλακτικού lifestyle περιοδικού δεν είναι και πολύ μακριά από την αλήθεια, καθώς έχουμε αρθράκια για μόδες, κουλ μέρη, γνωστούς-άγνωστους ημι-καλλιτέχνες, περασμένα όλα σαφώς μέσα από το φακό του «indie is the nu cool» βλέμματος. Από την άλλη πλευρά δεν μπορώ να πω με το χέρι στην καρδιά ότι αντιπαθώ τα indie kids. Είναι σαφώς λιγότερο ενοχλητικά από άλλες πληθυσμιακές ομάδες και το χειρότερο που μπορείς να πεις γι’ αυτά είναι μάλλον το ότι είναι κάπως βαρετά. Το περιοδικό έχει και ωραία αρθράκια/συνεντεύξεις, αρκετά για να σου κρατάνε το ενδιαφέρον του χαζέματος, αλλά για κάποιο μαγικό λόγο που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι όλα συντομότατα. Ρε παιδιά, αφού αποφασίζετε να γράψετε για κάτι, γράφτε πέντε πράγματα παραπάνω, εκτός και αν έχετε υπολογίσει ότι το attention span του μέσου αναγνώστη σας είναι ανάλογο με εκείνο ενός αφηρημένου χρυσόψαρου. Δυστυχώς απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό του χιούμορ ή τουλάχιστον το αστείο χιουμορ, αλλά τουλάχιστον έχουν μερικά όντως πετυχημένα ένθετα (ανάμεσα στις πάμπολλες διαφημίσεις, οι οποίες όμως αμα κρατάνε τόσο χαμηλή την τιμή του περιοδικού έχουν την ευχή μου). Έχει και συνέντευξη ανερχόμενου indie ηθοποιού (που προσωπικά δε γνωρίζω) και ο οποίος μιλάει αποκλειστικά με κλισέ (σαν τον τύπο που περιέγραφαν σε ένα επεισόδιο του «How I met your mother») και βγάζει λίγο γέλιο είναι η αλήθεια. Οφείλω να πω ότι στο συγκεκριμένο τεύχος τουλάχιστον, όταν ασχολείται με τη φωτογραφία, έχει ωραία θέματα (ίσως γιατί δεν χρειάζονται τόσες λέξεις). Ευτυχώς κρατάει τα καλύτερα για το τέλος με δυο κολλητά άρθρα για Βερολίνο και Ισλανδία (με το πρώτο να συνοδεύεται και από ένα ομορφότατο φωτο-σεσσιον), τα οποία είναι γοητευτικά αλλά και πάλι, γράφτε κάτι παραπάνω ρε παιδιά. Όταν γράφετε για κάτι που σας αρέσει πως τα καταφέρνετε να σταματάτε στις τρεις στήλες;

Δυστυχώς βρίσκουμε τη στήλη της μουσικής παραπεταμένη σε μια σελίδα κάπου πριν τα ζώδια και τρομάζουμε παρατηρώντας ότι το πιο original είναι η αναφορά στο όνομα των Broadcast που άκουγε συνέχεια τώρα τελευταία ο αρθρογράφος. Κατά τ’ άλλα Air, Raveonettes, Vitalic και άλλες προοδευτικές δυνάμεις του τόπου μας. Μέχρι τότε έχει τελειώσει και το album των Pleq (να το ακούσετε απαραιτήτως), εγώ έχω πάει για ψώνια ώστε να προμηθευτώ τροφή για το στομαχί (από την άλλη για το μυαλό έχουμε μπόλικη), έχω γυρίσει σπίτι και κάθομαι στο γραφείο χαζεύοντας το υπόλοιπο Soul και ακούγοντας τα συμπαθητικώς ημιαδιάφορα albums των Arms & Sleepers και Molina & Johnson. Φτάνοντας όμως στο άρθρο για την Ισλανδία, μαγικά μπαίνει και το φετινό ep των Smoke Fairies («Frozen Heart»), τα folk blues του οποίου μοιάζουν άκρως ταξιδευτικά. Κρατάω μια επιφύλαξη για να διαβάσω πιο προσεκτικά και το αρθράκι για το φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης που μπορεί να είναι όντως ωραίο. Ώρα να ετοιμάσουμε το βραδινό μας, οπότε για σήμερα τελειώνει κάπου εδώ η περιπλάνηση στη χαρούμενα κουλ χώρα των indie φίλων μας. Εναλλακτικά αρκετά γκρινιάξαμε για σήμερα, οπότε είναι ώρα να σκάσουμε και να απολαύσουμε την ησυχία μας και την μουσική μας. Και μια μπύρα που πήρε το μάτι μας στο ψυγείο.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Το Sonicdeathmonkey παρουσιάζει.

Ο Δίσκος που Θα μας Βγάλει Φέτος Σώους και Αβλαβείς.

I can take the trouble
Cause I’m
60 feet tall

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Βαριέμαι πολύ να πάω για δουλειά απόψε. Το ίδιο πλήθος, οι ίδιοι κλασσικοί θαμώνες, ο Τζέημς, συνταξιούχος καθηγητής, λάτρης κάθε καινούριας σοδειάς Μποζολέ, δεν χάνει ποτέ μάζωξη για τον εορτασμό των πρώτων μπουκαλιών, ο συνεσταλμένος φίλος του που πάντα με φλερτάρει με την συνοδεία των κόκκινων μάγουλών του και την ευγένεια του μεσήλικα που έχασε το τρένο της γοητείας. Τα παιδιά είναι εντάξει τουλάχιστον και μπορείς να καπνίσεις σε όλο το μαγαζί. Κάνει τόσο κρύο έξω που το πρώτο που θέλω είναι να χωθώ κάτω από την κουβέρτα στο σαλόνι και να δω ταινία.
Βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού, μερικά μέτρα παραπέρα ακούω κάποιον να φτύνει λόγια προς το μέρος μου, κλασσικές εργατικές εστίες. Καβαλάω το ποδήλατο, με χτυπάει ο χειμωνιάτικος θαλασσινός αέρας στο πρόσωπο. Φτάνω στο μαγαζί. Έχει ήδη νυχτώσει, είναι 18.30. Καθησυχαστική ησυχία. Ο ήχος των πιάτων και των ταψιών με καλωσορίζει καθώς κλειδώνω το ποδήλατο. Πλατιά χαμόγελα από τα παιδιά στην κουζίνα, «Heeeyy, the Greek’s here, how’s it going», ο sous chef, οικογενειάρχης και grunge fan με το τρομερά ζεστό χαμόγελο. Η νέα νύφη του έχασε πρόσφατα το μωρό στους 4 μήνες, ο ίδιος σταμάτησε τη δουλειά λίγο πριν, για να περάσουν χρόνο μαζί αλλά επέστρεψε στη θέση του παρά τα σχέδια που είχε να μην και συνεχίσαμε την συζήτηση για Soundgarden από εκεί που την αφήσαμε. «Another day, another dollar», λέω. «That’s what I’m talking about», λέει.
Η φωνή της Diana Krall με έχει ήδη ζεστάνει καθώς περνάω τις διπλές πόρτες και μπαίνω στον κυρίως χώρο του μαγαζιού. Stop this world, let me off.
Τους είδαμε όλους και απόψε. Τα γοητευτικά ζευγάρια, τους άνετους μεστωμένους και μεστωμένες. Τους νεότερους με την αλλόκοσμη ποιότητα. Τους καπελωμένους με πολύ κουλ καπέλα, τον αγαπημένο μου σαξοφωνίστα. Κάθε φορά που είναι η σειρά του να παίζει, μου κάνει τη χάρη και μου δίνει ένα Mose Allison κομμάτι. «Sure sweetheart, which one?», με ρωτάει. Όποιο να’ναι, του λέω, ξέρω πως πιέζεσαι από χρόνο. Σταματάω να σερβίρω (εδώ μόνο πίνουμε και ακούμε και τσιμπάμε και κάτι στο ενδιαμέσο) και με το δίσκο στα χέρια και την πλάτη κολλημένη στον τοίχο, καθηλωμένη όχι γιατί είναι ο μοναδικός που παίζει τόσο καλά Allison, έτσι κι αλλιώς δεν μου κάνει εντύπωση, είναι ο μουσικός του μουσικού. Αλλά γιατί ακούω εκείνη την μελωδία του Everybody’s cryin’ mercy και σκέφτομαι τα λόγια μέσα στο κεφάλι μου. Τέλειο τραγούδι για αυτό το πλήθος.
Τί έχει αυτό το πλήθος; Ποιά είναι η μουσική του; Τί ιστορία ήρθε να μου πει και απόψε; Αυτό το όλο σκούρο καφέ, γερασμένο ξύλο στα πατώματα, στην μπάρα, στις καρέκλες, στα τραπέζια που δονείται με κάθε νότα του πιάνου, με κάθε ρυθμικό χτύπο παπουτσιού, με κάθε σταγόνα ιδρώτα ποτισμένη με καπνό νυχτερινού τσιγάρου, τί ρόλο παίζει απόψε;
Έχω περάσει πολλά χρόνια ακούγοντας τζαζ. Ξέρω, ακούγεται αστείο έτσι όπως το λέω. Τζαζ και πούρα, τζαζ και κόκκινο κρασί (αν και δεν χρειάζεται να σας θυμίσω εκπρόσωπος ΠΟΙΑΣ μουσικής σκηνής βγήκε στην τηλεόραση σαν τον Φρανκ Σινάτρα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και παρίστανε τον Εξαποδώ αλά δερμάτινο, ιταλικό σκαρπίνι και σουίνγκ διάθεση). Είμαι αβοήθητη σε ό,τι αφορά αυτό το είδος μουσικής. Λέω είμαι αβοήθητη γιατί νιώθω ερωτοχτυπημένη από τότε που άκουσα πρώτη φορά και από τότε που έπαιξα πρώτη φορά. Δυσκολεύομαι να γράψω για αυτήν, την έχω συνδέσει με τα μεγάλα μυστήρια της ζωής μου, τα άλυτα και αυτά που μου δημιουργούν κόμπους στο λαιμό. Την έχω συνδέσει με τα άλυτα μυστήρια των άλλων, με τα άλυτα προβλήματα, με τα άλυτα χρόνια, με την άλυτη μαθηματική εξίσωση της χαζομάρας, της αποπνικτικής ομορφιάς, της άλυτης μοναξιάς. Της άλυτης μοναξιάς. Έχω συνδέσει την τζαζ με την βαθιά μοναξιά.
Stop this world. Let me off.
The Rolling Stones, The Yardbirds, The Clash, Van Morrison, Elvis Costello, Pixies, Blue Cheer είναι μερικά από τα ονόματα που έχουν διασκευάσει Allison, έχουν αφιερώσει στον Allison, έχουν γράψει τραγούδια για τον Allison. Εγώ τον έμαθα σχετικά αργά από ένα ντοκυμαντέρ. Μαγεύτηκα από τον τρόπο που οι άλλοι μουσικοί μιλούσαν για αυτόν και τον πλησίασα με επιφυλακτικότητα. Διαθέτει απλότητα, μελωδικότητα, ατελείωτο ταλέντο και λέω ατελείωτο γιατί μια από τις κρυφές μου ευχές ήταν πάντα πως όταν ένας τρομερά ταλαντούχος μουσικός παλιότερης γενιάς πεθάνει, το ταλέντο του δεν σαπίζει μαζί με το υπόλοιπο σώμα του ή δεν καίγεται σε κάποια πυρά αλλά ανασηκώνεται με την άφιξη του θανάτου και απορροφάται από κάποιον νέο μουσικό που βρίσκεται στη διαδικασία να γράψει τον μεγαλύτερο δίσκο της ζωής του. Ένα νέφος ταλέντου που δαιμονίζει τον εκκολαπτόμενο μουσικό είτε αυτός είναι ήδη στο στούντιο, είτε μέσα στις πάνες του και σε 20 χρόνια θα αλλάξει τον κόσμο με την μουσική του. Κάπως έτσι το σκέφτομαι το όλο παραμύθι και επιμένω στην θεωρία μου.
Η Prestige είναι η εταιρεία που έκοψε τον πρώτο τζαζ δίσκο του Coltrane, με τον καλλιτέχνη σε ρόλο δεύτερο, αυτόν δηλαδή του σαξοφωνίστα των πίσω θέσεων. Η Prestige είναι και η εταιρεία με την οποία ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο ο Allison. Άκου, μην περιμένεις καλλιτεχνικές κωλοτούμπες. Όταν άκουσα πρώτη φορά Allison, σοκαρίστηκα με την απλότητά του και την μαεστρία του στο πιάνο. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από αυτόν και το ταλέντο του. Τίποτα άλλο. Το φαντάζεσαι; Να μην ακούς παραγωγές, να μην ακούς μουσικές καρικατούρες, να μην μπορείς να δείξεις, να ονομάσεις, να πεις αυτό είναι πάρα πολύ και αυτό πολύ λίγο. Θέλει χρόνο ε. Θέλει χρόνο να ξεγυμνωθούμε από τις απαιτήσεις μας που εμείς απλά ονομάζουμε απαιτήσεις για καλή μουσική. Και ενώ καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως η μουσική είναι μέσα σε κάποιους καλλιτέχνες ένας κοκκαλιάρης έφηβος που καταλήγει με τον δίσκο να γίνεται ένας τέλεια καλογυμνασμένος, φουσκωμένος αθλητής που θα φέρει το σκορ, θα φέρει το αποτέλεσμα στους αγώνες, με τον Allison πάντα ένιωθα τα πράγματα πιο…απλά.
Τα ποτήρια μαζεύονται, τα μαχαιροπίρουνα γυαλίζονται και η βάρδια έχει τελειώσει. Πότε θα φέρεις το κοντραμπάσο σου να παίξουμε ένα session, με ρωτάει ο καπελωμένος σαξοφωνίστας. Χαχα, άκου, εσύ παίζεις session, ο Davis παίζει session, ο Thelonious Monk παίζει session εγώ είμαι μακριά ακόμα από το session και το κοντραμπάσο μου ακόμα πιο μακριά από αυτό το μέρος. Κακώς, να το φέρεις. Ε, δεν είναι τόσο απλό. Όλα τα πράγματα είναι απλά. Η φωνή της Krall ξεκινάει το Temptation του Waits.
Είμαι μια ερωτοχτυπημένη. Big band φωνές, μαεστρία στο όργανο, τσιγάρο, πόδια που σέρνονται, μάτια από κάτω να παρακολουθούν την μουσική που ρίχνει τον προβολέα σε κάθε ένα άτομο ξεχωριστά εκεί κάτω. Αν έπρεπε και μπορούσα να περιγράψω την τζαζ θα έλεγα πως κάνει αυτό ακριβώς. Ρίχνει το φως σε κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά. Δεν το κάνει για καλό βέβαια. Ωραίο είναι το φως, νομίζεις πως έχεις την αποκλειστικότητά του, σε κάνει ξεχωριστό, μοναδικό, έχεις επικοινωνία μόνο εσύ και αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή, είσαι εκεί αλλά το κίνητρο είναι μοναδικότητα ίσον μοναξιά. Εσύ λούζεσαι στις μοναδικότητες και αυτό γελάει! Ε, σκατά. Κι άλλο άλυτο.
Παιδιά δεν έχω ιδέα τι σημαίνει τζαζ. Ας κάνουμε ένα τσιγάρο όλοι μαζί όμως.
Stop this world. Let me off.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω κορδέλες.

Είναι μέρες περίεργες με κενά από τις προηγούμενες βραδιές και το θέμα είναι πως τα κενά, τα όποια κενά, όταν με το καλό στα συμπληρώνουν οι άλλοι είναι τελικά χαζά και ανούσια και μηδέν και τέλος πάντων ήταν πιο ωραία ως κενά, ωραίοι ως έλληνες μας έλεγαν παλιά, να γυρίσω στα κενά, τα κενά είναι καλά γιατί τα κάνεις ό,τι θες, δε θυμάσαι κύριος τι έλεγες σε εκείνο το τραπέζι ακριβώς; τι σου έλεγαν; ποιο μορφασμό έκανες, τι γινόταν τέλος πάντων; τα σιάχνεις στο μυαλουδάκι σου έτσι ώστε να μοιάζουν γαμάτα, συζητούσες για τις Μεγάλες Αλήθειες και Σοβαρά Ζητήματα, έλεγες τρομερές ατάκες, είχαν εντυπωσιαστεί όλοι, ήσουν καταπληκτικός, μια οπτασία, ήσουν εσύ συν κάμποσα άλλα που έχεις ή δεν έχεις και θα ήθελες να έχεις, «εκείνος, ο οποίος» της. Και την άλλη μέρα, την περίεργη μέρα που λέγαμε, σου λένε ότι το θέμα ήταν τα κενά στα χαφ του Ολυμπιακού και το καλύτερο βρώμικο της πόλης. Ε, δεν αντέχεται, πως να το κάνουμε τώρα, μην το συζητάς, που δεν το συζητάς δηλαδή, λέμε τώρα, εγώ λέω, κουβέντα να γίνεται, ποια κουβέντα, άντε πάλι τα ίδια. Μπέρδεμα.

Ούτε τα κενά στα χαφ αντέχονται βέβαια.

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω τήλε κοντρόλ.

Είχα ένα θείο, θεό, τρομερό τύπο, παρίστανε τον προπονητή βόλλευ για μια περίοδο, το φωτογράφο μιαν άλλη, έχω καιρό να τονεδώ τώρα. Είχε αυτός συνέχεια ιστορίες να λέει, εντάξει, δεν ήταν όλες ενδιαφέρουσες αλλά ήταν όλες ιστορίες κανονικές, με αρχή, μέση και τέλος, με σκηνικά και χαρακτήρες και ανατροπές στην υπόθεση και συμπεράσματα στο τέλος. Αυτός έλεγε ότι με το «Όλα Είναι Δρόμος» του Βούλγαρη ο ελληνικός κινηματογράφος έφτασε στο πηκ του. Συμφωνώ.

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω την εικόνα της αγίας Μαρίνας.

Και λες και λες και λες και τίποτα δε λες, μια μαλακία όλα, να καούνε όλα, να πάνε να πνιγούνε όλοι, να μείνω μόνο εγώ με πεντέξι φίλους μου και πεντέξι μπάντες και θα περνάμε φίνα, με τις βόλτες μας και τους δίσκους μας και τα όλα μας τα ωραία, ζωάρα. Θα κάνουμε χωρίστρες στα μαλλιά και θα κοροϊδευόμαστε και δε θα μας νοιάζει, θα φοράει αυτός ροζ πουκάμισο με πράσινα κουμπιά και κίτρινο γιακαδάκι όρθιο και δε θα τονενοιάζει, θα είναι φίνα. Όταν ήμουν μικρός ήθελα να φάω όλες τις ελιές του κόσμου, τις δικές μου, τις δικές σου και των άλλων, και τα τυριά σας και θα ήμουν ευτυχισμένος και μετά, δεν έχω ιδέα «τι» μετά, κάτι θα έβρισκα, ίσως να μη χρειαζόμουν να βρω και τίποτε αφού θα ήμουν ήδη ευτυχισμένος. Τα σχέδια και τα όνειρα που δεν πραγματοποιούνται (είμαι πεπεισμένος ότι έχουν μείνει κάμποσες ελιές ακόμα εκεί έξω) λένε δίνουν ώθηση για να ζήσεις και κίνητρα και αν ποτέ τα πραγματοποιήσεις μετά δε θα έχεις τι να κάνεις και θα μαραζώσεις και θα ψοφήσεις μόνος  κι έρημος και μίζερος και άδειος. Αηδίες που λένε βλάκες στα περιοδικά λίγο μετά τα «το μεγαλύτερο μειονέκτημά μου είναι ότι εμπιστεύομαι εύκολα τους ανθρώπους, είμαι υπέροχος, είμαι αληθινός, σιχαίνομαι το ψέμα, περνάμε καλά στα καμαρίνια και αυτό βγαίνει προς τα έξω» δίπλα στις αισθησιακές γουστόζικες φωτογραφίες, δεν είμαστε εμείς τέτοιοι τύποι, εγώ δεν είμαι τέτοιος τύπος, εμένα το μεγαλύτερο μειονέκτημά μου είναι ότι βαριέμαι εύκολα και κάποιες φορές πρήζω τον κόσμο γύρω μου και γκρινιάζω και χίλιαδυο άλλα, πολλά μειονεκτήματα, εγώ, και εγώ θέλω κάτι και θέλω να το κάνω το κάτι και όταν το κάνω θα χαμογελάω και μετά θα βρω κάτι άλλο ή θα κάνω το πρώτο κάτι συνέχεια και πάλι και ξανά.

Είναι Σάββατο προς Κυριακή, νέες ώρες, παλιές ώρες, ανόητες αγάπες και φιλιά λένε οι ΠυξΛαξ, προτιμώ να με πνίξουν από το να με κάψουν.

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω τους Pink Mountaintops.

yeah, plastic man you’re the devil
you just couldn’t understand.

Γιατί δε μου πήρα χαρτάκια όμως;

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μέρα που ξεκινά ανάποδα συνήθως συνεχίζει ακάθεκτη και καταλήγει ανάποδα, εκτός αν στο facebook «lucky» quiz βγάζεις πάνω από 87%, πράγμα που προσδιορίζεται τυχαία, άρα τυχαίο όλο. Ξεκινάω τελικά με εργασιακές υποχρεώσεις και ανελέητο σνομπισμό στην διανοητική μου υπόσταση, συνεχίζω με νυσταγμένες καλημέρες σε όσους είχαν ελεύθερο το πρωινό, και κάνω παύση σε απρόσμενες συναντήσεις, οι οποίες είναι ευχάριστες, και έχουν καφέ, ανταλλαγές νέων, όχι ανθρώπων, κουτσομπολιών αν θέλετε, αρκετά χαμόγελα (ήταν ευχάριστες συναντήσεις) και μια τηλεόραση να παίζει στο βάθος. Όταν την δυναμώνω επειδή καμιά φορά το κάνω και αυτό, ακούω για επίθεση με γκαζάκια στα γραφεία γνωστών βουλευτών στη Θεσσαλονίκη, και αποσπάω από τη δημοσιογράφο ένα «από την έκρηξη έσπασαν μέχρι και οι μπροστινές τζαμαρίες του κτιρίου». Μέχρι ΚΑΙ οι μπροστινές τζαμαρίες του κτιρίου. Ώστε λυγίζουν και οι δυνατοί. Ώστε κλαίει και ο Ξανθόπουλος. Ώστε έκλαψε και ο Νίτσε. Η τηλεόραση ξαναγυρίζει στο βάθος, κάνει κακό να ακούγεται η φωνή της, και προσωπικά φιμώνω όσα δεν αντέχω να ακούω. Συνεχίζοντας η μέρα έγινε συναρπαστική, το album των Future Kings of England είναι στα αλήθεια καλό, το «Manafon» του Sylvian συνεχίζει να είναι περίεργο και γοητευτικό, το «Six» των Black Heart Procession υπερκατάλληλο στις ώρες του, ενώ το ντεμπούτο «Skandinavisk Misanthropi» των Skitliv (γνωστή boy band) με Andrew Liles, David Tibet και Attila Csihar να έχουν βάλει το χέρι τους, με κερδίζει σε μισή ακρόαση. Μέχρι το ομώνυμο και το επόμενο, έχω μπει στο κόλπο. Για αρκετή ώρα αποφασίζω (και μετανιώνω προς στιγμήν για) την αγορά του album που έκαναν ο Maniac με τον Carl Michael και τον Andrew Liles. Στέλνω και ένα email στον Liles, έτσι, για την φάση. Κοιμάμαι στο πληκτρολόγιο κατά την παρακολούθηση αδιάφορου επεισοδίου, της generic αδιάφορης σειράς που προσπάθησα πέντε επεισόδια να μου αρέσει, αλλά τελικά κοιμάμαι σε πληκτρολόγια. Ξυπνάω. Πάω σε πιο βολικό μέρος. Κοιμάμαι κανονικά. Βλέπω κάποιο όνειρο το οποίο ξεχνάω πριν καν ξυπνήσω, και όταν συμβαίνει το ξύπνημα, άρον άρον ντύσιμο και κατεύθυνση το Μέγαρο της Μουσικής γιατί εκεί αφιέρωμα Miles Davis και Kind of Blue, και παίζει και ο Jimmy Cobb, που έπαιζε και στο «Kind of Blue» το 1959, album του Miles Davis, που μεταξύ άλλων έπαιζε και ο Coltrane μέσα. Ναι, δεν είναι το αγαπημένο μου jazz album οβ ωλ τάιμ, αλλά θεωρείται τέτοιο από σχεδόν όλους εκεί έξω, και ποιός είμαι εγώ να διαφωνήσω, τελοσπάντων αυτές οι φάσεις είναι ωραίες και εγώ πάω Μέγαρο και λογαριασμό δε δίνω, σε κανέναν σας, ούτε στην υπάλληλο στην είσοδο που με κοιτά περίεργα, και εγώ ξέρω γιατί με κοιτά, γιατί την βλέπω, την βλέπω να σκέφτεται δυνατά πως «τι κάνεις εδώ κυρ μαλάκα; Στο Φάληρο παίζουν οι ZZ Top, μπερδεύτηκες». Αφού προσπερνάω αυτό, προσπερνάω πολλά ακόμα. Κοιτάζω το πάτωμα, γιατί δεν θέλω να τους βλέπω. Όχι την μπάντα, τους υπόλοιπους. Με τα πολλά εξώστης και δίψα, και η επόμενη μιάμιση ώρα ΜΑΓΕΙΑ από τις λίγες, και αξιοσημείωτο πάθος, και όλο το «Kind of Blue» εδώ, μπροστά στα μάτια μου, εμένα που δεν είναι το αγαπημένου μου jazz album στην ιστορία της jazz, και εδώ οι τύποι με τα σαξόφωνα, το κοντραμπάσο και το πιάνο και την τρομπέτα τα δίνουν όλα και κυρίως την ψυχή τους, και περνάει η ώρα σαν τρεχούμενο νερό σε καταρράκτη, και οι νότες το ίδιο, και εκεί που δεν το περιμένω στέκομαι αφοσιωμένος στα δάχτυλά τους, στο παίξιμό τους, στις μελωδίες και στην χειρουργική τους ακρίβεια. Υπάρχει κόσμος που πιστεύει πως όσο η ευφυής μουσική προέρχεται από, και απευθύνεται σε, ευφυείς ανθρώπους, και όσο πιο τέτοιος είσαι, τόσο πιο καλά παίζεις και νιώθεις τα ευφυή πράγματα που λαμβάνουν χώρα, και όσο πιο υπερτεχνικό είναι αυτό που βαράς ως καλλιτέχνης, τόσο πιο intellectual είσαι, και τέτοια. Δεν υποστηρίζω αυτές τις απόψεις με την καμία, γιατί όλα αυτά είναι φτωχοί και φτηνοί ελιτισμοί, και έχουν υπάρξει δεκάδες χιλιάδες βιρτουόζοι μουσικών οργάνων που είναι καλλιτεχνικοί πάτοι όντας «εξερευνητές των δυνατοτήτων» των εκάστοτε οργάνων ή σύγχρονων studios ή οτιδήποτε τέτοιου. Νομίζω πως όποιος επιχείρησε να (επι)βάλει τέτοιες αναλογικές αναπτύξεις στη μουσική, κάπου βαθιά μέσα του είναι κάπως χαζός, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, για μια άλλη δημοσίευση, όπως όλες οι άλλες ιστορίες που αναφέρω σε πολλές δημοσιεύσεις μου. Υπόσχομαι άλλες, παραπλήσιου θεματικού πυρήνα. Τέτοιος είμαι, να μην θυμώνετε. Πίσω στην παράσταση όμως, μην περιμένετε να σας καταγράψω τις παικτικές τακτικές του καθενός ή να σας αναφέρω ποιά περάσματα έκαναν από άλλα albums και σε ποιά σημεία αυτοσχεδίασαν,  δεν έχει μέλλον μια τέτοια κουβέντα, άσε που δεν τα ξέρω αυτά, άσε που δεν έχουν νόημα. Ο Jimmy Cobb, πενήντα χρόνια ακριβώς μετά την κυκλοφορία του «Kind of Blue» και ογδόντα μετά τη γέννησή του, με άφησε με ανοιχτό το στόμα με το πάθος του πρωτίστως, με τις παικτικές του δυνατότητες δευτερευόντως. Δεν συγκινούμαι από τέτοιες, αλλά μπορώ να πω (edit: επαναλάβω) με κάποια ασφάλεια το κλισέ εκείνο για τους jazz drummers που δέρνουν τους υπόλοιπους. Τα υπόλοιπα συνέθεσαν μια εντελώς ιδιαίτερη οπτικοακουστική εμπειρία, που όσο και αν προσπαθήσω δεν θα καταφέρω να μεταφέρω το μαγικό πράγμα που προκαλούν τέτοιες εμπειρίες, οπότε σταματώ εδώ. Όχι εδώ, θα αναφέρω και ένα άλλο, βγαίνοντας από τον χώρο ακούω ένα «…και αυτός ο Bill Evans, πόσο καταπληκτικά έπαιξε σήμερα!». Αυτό ακούστηκε από στόμα, είχε γύρω του τα απαραίτητα ματιαμυτηαυτιακεφάλι, ξανθά μαλλιά, ΚΑΛΟ ντύσιμο και ύφος ακροατή jazz. 30 χρόνια περίπου μετά τον θάνατό του, ο Bill Evans έπαιξε εξαιρετικό piano απόψε. Ο κύριος Καστανίδης και ο κύριος Βούγιας πρέπει να βάλουν στα αλήθεια γερές τζαμαρίες στο κτίριό τους. Και εγώ πρέπει να σταματησω να γράφω, την καληνύχτα μου.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Πόσες φορές έχετε ακούσει ένα κομμάτι, σύντομο σε διάρκεια, που ήταν τόσο όμορφο που θέλατε να κρατήσει για άλλα 15 λεπτά τουλάχιστον; Μπορώ να σκεφτώ άπειρα παραδείγματα. Δεν ξέρω πως αποφασίζει ο δημιουργός να διακόψει κάτι το τόσο ωραίο. Ίσως απλά εκείνος να ξέρει καλύτερα πότε ολοκληρώνεται αυτό που θέλει να πει η μουσική. Πάντα μου άρεσαν τα μακροσκελή κομμάτια, αλλά νομίζω ότι περισσότερο έχω λιώσει με αυτά που τελειώνουν πριν καν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις τι άκουσες.

Τον Max Richter τον αγαπάμε. Τον αγαπήσαμε από τα προσωπικά του, αρκετά πριν μάθουμε για τη συμμετοχή του στο «Dead Cities». Το δεύτερο album του, «The Blue Notebooks», δεν είχε τύχει να το ακούσω μέχρι σήμερα, όπου χαζεύοντας στο youtube, έπεσα πάνω στο «Vladimir’s Blues». Νομίζω ότι οποιοδήποτε κομμάτι με τη λέξη blues στον τίτλο του είναι αρκετά ασφαλής υπόθεση.

PS. Αγνοήστε τη χαζομαρούλα στην εικόνα
PS2. Το Σονικ Ντεθ Μανκυ γίνεται τριών αυτές τις μέρες. Χρόνια μας πολλά λοιπόν. Θα αφήσω τους υποδέλοιπους όμως να βρουν το τραγούδι που μας αντιπροσωπεύει πλήρως.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Είναι Παρασκευή βράδυ και αντί να είσαι έξω για μπύρες ή μέσα για χαλάρωση, είσαι στη δουλειά. Ας όψεται το γεγονός ότι είσαι καλός άνθρωπος και χώθηκες να κάνεις μια αλλαγή βάρδιας. Δεν είναι και τόσο άσχημα τα βράδια στη δουλειά, αρκεί να μην είναι Παρασκευή. Ευτυχώς όμως έχει ησυχία, χαζεύεις στο internet και ακούς τη μουσική που έχεις φέρει μαζί σου.

Αυτή τη στιγμή παίζει το «The Big Machine» της Emilie Simon και διαπιστώνω ότι τώρα τελευταία όλο νέες οπαδούς της Kate Bush πετυχαίνω μπροστά μου. Η Simon είναι η αλήθεια ότι θυμίζει πολύ την Αγγλίδα, όχι μόνο φωνητικά, αλλά ακόμα και στον ήχο. Υπάρχει ένα αρκετά 80s ηχόχρωμα στο δίσκο, αλλά τελικά είναι αρκετά ευχάριστός στο άκουσμα. Ωραία τραγουδια, ωραία φωνούλα, συμπαθέστατο αποτέλεσμα. Είναι ο δίσκος που είναι φτιαγμένος για τη φράση «δεν θα σου αλλάξει και τη ζωή αλλά για καμια 30αριά ακροάσεις μια χαρά είναι».

Από την άλλη πλευρά, το «Dustland» των The Gentleman Losers μπορεί να σου αλλάξει λίγο (ή και πολύ) τη ζωή. Ο δίσκος των Φινλανδών είναι ίσως το μεγαλύτερο κόλλημα των τελευταίων ημερών. Μετά από αυτό κατέβασα και το πρώτο τους (το «Dustland» έχει παραγγελθεί ήδη) αλλά δεν έχω προλάβει να το ακούσω. Η μπάντα των αδερφών Kuukka δημιούργησε ένα μεγάλο δίσκο. Οι TGL ξεκίνησαν από την αισθητική των Boards Of Canada, των Stars Of The Lid και των Helios, της έδωσαν κάποιες πιο rock πτυχές (αγγίζοντας και τα χωράφια της ψυχεδέλειας μερικές στιγμές, ενώ δεν θα μου βγάλει κανένας από το μυαλό ότι ένα σημείο μου θύμισε το «To Live Is To Die» των Lake Of Tears), ενίοτε και post rock. Ζεστή ατμόσφαιρα. Όχι ιδιαίτερα χαρούμενη, αλλά σίγουρα ζεστή. Μην φανταστείτε την αποπνικτική ζέστη του καλοκαιριού βέβαια. Πιο πολύ φέρτε στο νού σας εκείνη την αίσθηση του να μπαίνεις σε ένα ζεστό σπίτι κατευθείαν από το δρόμο μιας ιδιαίτερα κρύα ημέρας. Κάπου προς το τέλος η μουσική του γίνεται ελαφρώς πιο στρυφνή αλλά ακόμα και τότε σε κερδίζει. Πανέμορφο album.

Άλλα 50 λεπτά εργασίας. Υπομονή, θα περάσουν.

Σειρά έχει το επίσης ομορφότατο album του επίσης Φινλανδού Kutomo (κατά κόσμον Veli-Matti Ikavalko), με τίτλο «Lauluja Surun Kaaresta», το οποίο μας παρουσιάζει ένα από τα ωραιότερα δείγματα της φινλανδικής psych-folk σκηνής των τελευταίων μηνών. Επίσης έρχεται σε μια απίστευτη hand-made συσκευασία, η οποία δυστυχώς ήταν limited στα 36 αντίτυπα και έχει ήδη εξαντληθεί. Αρκετά ambient, σαφώς folk-ίζον, δίσκος που στηρίζεται στην ατμόσφαιρά του και στις εικόνες που δημιουργεί και κερδίζει τη μάχη με άνεση. Να το ακούσετε και αυτό.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Καμιά φορά τις νύχτες εξασκώ ελεύθερα περίεργες συμπεριφορές. Ανάβω τον βραστήρα νερού στην κουζίνα, φτιάχνω ένα χαμομήλι, κλείνομαι στο δωμάτιο ανάβω τρία, τέσσερα κεριά βάζω BBC Radio να παίζει και σκέφτομαι τη μουσική. Στο πέμπτο χαμομήλι έχω καταλήξει για ακόμη μια φορά πως θα πεθάνω μόνη, ακούγοντας BBC Radio 6 με τασάκι υπερτίγκα και ένα βραστήρα γεμάτο καυτό νερό. Εδώ κοίτεται η Error Flynn. Της άρεσε το χαμομήλι.
Anyhow, είναι εκείνη η εποχή του χρόνου που το Electric Proms του BBC έχει ξεκινήσει. Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα Electric Proms στην τηλεόραση και σκέφτηκα, τι φανταστική ιδέα. Το πιο φανταστικό από όλα βέβαια είναι πως σε αντίθεση με εκείνες τις διοργανώσεις που συζητιούνται ως μια μίξη του ψαγμένου και του popular, ξέρεις εκείνες που τις επικαλούνται οι δυσκοίλιοι με το κεφάλι στον κώλο μουσικόφιλοι, ως την ΜΙΑ και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ μίξη ψαγμένου και popular και μπορεί να περιλαμβάνει, ως popular κάτι σαν ξέρω γω….κάποιου είδους ταντρικό, βιρτουόζο καλλιτέχνη φλάουτου ντουέτο με κάποιον από την Πενσυλβάνια που έμαθε να παίζει μουσική με βελόνες πλεξίματος και ως ψαγμένο κάτι που απλά δεν θέλω να ξέρω – αυτή η διοργάνωση, είναι πραγματικά ένα μεγάλο μουσικό ΠΡΑΜΑ. Πεθαίνω για τέτοια ε. Απλά πεθαίνω να βλέπω στο line-up πρώτη μέρα Robbie Williams, δεύτερη Dame Shirley Bassey, μετά Dizzee Rascal, N-Dubz, Doves με συνοδεία την Βουλγαρική Χορωδία του Λονδίνου (fuckin’ell, τα μάτια μου γυρίζουν για λίγο προς τα πάνω). Florence and the Machine, Magazine και τελευταία μέρα το τρελόκεφο ανάβει με Smokey Robinson. Απλά απίστευτο.
Απίστευτο και αστείο γιατί περνάμε τον μουσικό μας βίο υποστηρίζοντας το ένα ή το άλλο μουσικό ρεύμα, είδος, οτιδήποτε, αγοράζουμε τους δίσκους αλλά δείχνουμε ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή τολμάμε ακόμα, να ερωτευόμαστε τις συναυλιακές διοργανώσεις που περιλαμβάνουν όσο γίνεται περισσότερα ονόματα, περισσότερα είδη μουσικής.
Συζητούσα με τον kiwiknorr τις προάλλες για συναυλίες πάλι, τί γίνεται εδώ, τί γίνεται έξω, εντάξει κλασσικές συζητήσεις στις οποίες καταλήγουμε πάντα σαν τις γριές στο παγκάκι να βογκάμε επίπονα για την κατάσταση την γενική ας πούμε και σκεπτόμενη το πόσο μας αρέσει να υποστηρίζουμε κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής, θυμήθηκα το πόσο απολαύσαμε το φετινό Synch που είχε από όλα ο μπαχτσές και δεν ξέραμε που να πρωτοκοιτάξουμε. Τον έβλεπες δηλαδή τον μπλακμεταλλά να ακούει τον αφρικανό, ρε παιδί μου. Όχι τον συγκεκριμένο μπλακμεταλλά και όχι τον συγκεκριμένο αφρικανό, αλλά πιάνεις το νόημα.
Ακούω αυτή τη στιγμή ζωντανά Doves που παίζουν στο Electric Proms καθώς το BBC Radio 6 εκπέμπει ζωντανά όλο το αποψινό Proms, από το Roundhouse του Λονδίνου και θυμήθηκα πόσο αγαπητός μου είναι αυτός ο συναυλιακός χώρος καθώς εκεί ακούσαμε τους Unkle για πρώτη φορά, τους Beirut, την Martha Wainwright να τραγουδάει τις τζαζιές της συνοδεία πιάνου. Ωραίες βραδιές, ξαφνική χιονοθύελλα στο τεράστιο μπαλκόνι του Roundhouse με άλλους μουσικόφιλους να κοιτάμε έξω το χιόνι με θαυμασμό. Θυμήθηκα να πιάνει το αυτί μου μια συζήτηση Λονδρέζων στους διαδρόμους του Roundhouse και έλεγε ο ένας στον άλλο, φίλε αν δεν ξέρεις να ονομάσεις με την σωστή σειρά ή και ανάποδα, με το κεφάλι σε μια γκιλοτίνα, με τα πόδια σε ένα σάκο και τα ρουθούνια βουτηγμένα στο μουρουνέλαιο, τα soundtrack του James Bond και τους στίχους όλων των τραγουδιών των ταινιών του Mr. Shaken-Not-Stirred δεν μπορείς να λέγεσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ της ΤΕΧΝΗΣ και να με πιάνει μια ζαλάδα. Πόσο αστείο είναι κι αυτό. Και το κάνουμε ε. Το κάνουμε και το κάνετε και πρέπει να σταματήσουμε γιατί κάτι συμβαίνει καθυστερημένα όταν το κάνουμε αυτό.
“Can we get a fuckin’ heads up for the London Bulgarian Choir, please? Excuse my language, I’m very excited”. Ξεκίνησε και η μάνα μου την χορωδία πάλι φέτος και αυτή τη χρονιά το βάλε σκοπό η χορωδός να τους μάθει νότες, λέει. Αμάν, βρε παιδάκι μου τόσα χρόνια σπουδές κι εσύ και να πάει χαμένο όλο, κρίμα. Ξέρεις, από ΕΚΕΙΝΕΣ τις κουβέντες των μανάδων. Και τί να κάνω ρε μάνα, πόσες δουλειές θα κάνω. Ε, ναι βρε κορίτσι μου δίκιο έχεις αλλά να, κάτι να έκανες με αυτό. Ο πόνος της μάνας. Αν ακολουθούσα μουσική καριέρα, θα χε να μου λέει γιατί δεν σπούδασα Λογοτεχνία. Δεν βρίσκεις άκρη, οπότε πάμε για το δεύτερο χαμομήλι.
Πόσο μου αρέσει αυτό το ανακάτεμα ήχων, μουσικής, φωνής. Αυτό το χύμα, το χίπικο το φαρ άουτ που δεν πολυκολλάει, που δεν είναι και πλήρως ενημερωμένο σαν βιβλιάριο τράπεζας. Συγκινητικό σχεδόν. Στην λογοτεχνία δεν μου αρέσει πολύ αλλά στην μουσική με συγκινεί γιατί είναι σαν να απλώνεται μπροστά σου το μουσικό χάος και όλα τα σίγουρα και τα ασφαλή να χάνονται. Ποιός μου λέει πως δεν μπορώ να ακούω βουλγαρική πόλκα μαζί με τους Doves μου, που γνωρίζω αλλά δεν έχω ξανακούσει ποτέ μεν, αλλά διαλέγω να τους ακούσω σαν soundtrack στο βράδυ Πέμπτης μου; Πόσο μου αρέσει αυτό το ατελείωτο της μουσικής, που όταν στρέφουμε τα πρόσωπά μας στα μουσικά μας είδωλα τα βρίσκουμε να ακούνε πράγματα που εμείς από την δική μας θέση, καταδικάζουμε σαν σκατά, uncool και πάλι σκατά. Δεν θυμάμαι ποιόν μουσικό είχα ακούσει σε μια συνεντευξή του να την διηγείται αυτή την ιστορία. Ο Miles Davis είχε μέχρι και τις τελευταίες του μέρες δίπλα στο κρεβάτι του ένα cd player και μερικά από τα σιντί που διάλεγε να ακούει εκείνη την περίοδο ήταν και καναδυό δίσκους των U2. Ο μουσικός που διηγόταν την ιστορία σχολίασε πως από τότε έχει ακούσει ανθρώπους που δεν είναι μουσικοί να λένε πως δεν έχουν ακούσει πολύ αλλά είναι της άποψης πως οι U2 είναι σκατά (εγώ προσωπικά το ακούω σχεδόν κάθε μέρα, δεν ξέρω με τι ανθρώπους κάνει παρέα) αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί. Καταλαβαίνω, έλεγε, πως ένας μουσικός θα πει για έναν άλλο μουσικό πως η τεχνική του είναι ελλειπής, πως δεν έχει φαντασία, δεν ξέρει από συναίσθημα, τον έχω ακούσει και δεν ξέρει. Αλλά όταν ένας άνθρωπος λέει, έχω ακούσει μερικά τραγούδια και είναι σκατά, οπότε γενικά αυτός ο καλλιτέχνης είναι σκατά τότε κάτι πάει στραβά.
Κατέληξε να λέει πως τελικά, οι μουσικοί δεν είναι οι τέλειοι ακροατές. Μπορεί να είναι βιρτουόζοι, μεγάλες φωνές, αλλά ακροατές δύσκολο. Γιατί αφήνονται σαν παιδιά σε οτιδήποτε μουσικό και περιμένουν να ακούσουν την καρδιά τους να σταματάει μπροστά στο απρόβλεπτο της μουσικής που μπορεί να βρίσκεται στην καλύτερη παρτιτούρα αλλά και στην χειρότερη παραγωγή.
Δεν ξέρω, δεν ξέρω, το είπε αυτός, το σκέφτηκα εγώ και τα έχω μπερδέψει, δεν θυμάμαι πολύ καλά. Εντάξει και οι Doves δεν είναι και τίποτα σαρωτικό βέβαια, αλλά αυτή η χορωδία τους πάει πολύ και έτσι μου μαλάκωσαν λίγο το βράδυ. Δεν ξέρω αν θα αγοράσω αύριο κιόλας δίσκο τους αλλά τουλάχιστον τους έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ως μια πιθανότητα βρε αδερφέ. Μια πιθανότητα ρε παιδιά, έστω κάτι.
Το σετ της Florence ξεκινάει αυτή τη στιγμή και μπορείτε να ακούσετε τις υπόλοιπες live εμφανίσεις των καλλιτεχνών των φετινών Proms στο site του BBC Radio 6 και να δείτε το πρόγραμμα των Proms μέχρι και το Σάββατο που τελειώνει στο site του BBC Electric Proms.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Το σχόλιο του monsieur Τιποτάνθρωπου στο post για το «It’s a crime I never told you about the diamonds in your eyes» με έκανε να σκέφτομαι για τα εκάστοτε κολλήματά μας σε σχέση με τη μουσική. Αν και η φύση μας, μας κάνει να θέλουμε να ακούμε όλο και περισσότερα καινούρια πράγματα, και μέσω αυτής της αναζήτησης, να μαθαίνουμε συνέχεια καινούρια πράγματα, μεγαλώνοντας τις διαπροσωπικές μας σχέσεις με τις διάφορες μουσικές μορφές, αυτό που τελικά μας καθορίζει ως ακροατές είναι μάλλον τα κολλήματά μας. Είτε αυτά αφορούν τις συμπάθειές μας, είτε τις αντιπάθειές μας.

Στις περισσότερες συζητήσεις μας, για κάθε μια ώρα που ξοδεύουμε για να συζητάμε τα καινούρια πράγματα που ακούσαμε και μας άρεσαν, ξοδεύουμε περίπου πέντε μαλώνοντας για πράγματα που ο ένας λατρεύει και ο άλλος σιχαίνεται, είτε καταλήγοντας σε αλαλαγμούς ενθουσιασμού για αυτά που συμφωνούμε. Έτσι καταλήγουμε να κάνουμε κύκλους, οι οποίοι μπορεί να περιλαμβάνουν από τους Morbid Angel μέχρι τον Jacques Brel και από το «I see a darkness» μέχρι και το «Indifference». Μόλις πριν κάποιους μήνες θυμάμαι μια νύχτα, όπου για κανένα τρίωρο μαλώναμε για τον ορισμό της pop κάπου ανάμεσα στις 12 και στις 3 τα ξημερώματα. Για κάποιο περίεργο λόγο, η πλειονότητα αυτών των συζητήσεων λαμβάνει χώρα σε μεταμεσονύχτιες ώρες. Ίσως γιατί η ησυχία που τις συνοδεύει, ευνοεί τις αναμενόμενες φωνές της δικιάς μας συζήτησης.

Μας αρέσουν τα κολλήματά μας. Μας αρέσουν πολύ. Μπορεί κάποιες φορές να μας κάνουν ελαφρώς αντιπαθητικούς σε κάποιους που δεν μας ξέρουν και πολύ καλά, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία υποθέτω. Εμείς σίγουρα ξέρουμε καλύτερα.

Σε άλλα ευχάριστα νέα, η Μεγάλη Αναδιοργάνωση έχει ξεκινήσει με την πολύτιμη βοήθεια του υπόλοιπου Sonic Death Monkey. Ανακαλύψαμε δίσκους που δεν ξέραμε ότι είχαμε, δίσκους που είχαμε να ακούσουμε χρόνια, δίσκους που κάποτε λατρεύαμε και τώρα δεν μας αρέσουν και τόσο. Μπορώ με σιγουριά να πω ότι ήταν από τα πιο ωραία βράδια που έχουμε περάσει ως παρέα. Το να μαλώνουμε για την σειρά που θα μπουν τα album, να αλληλο-κραζόμαστε με αφορμή πράγματα που βλέπουμε μπροστά μας, να έχουμε τις μπύρες μας και το κρασί μας, να παίζει μουσική που ξεκίνησε από τον Burial και κατέληξε σε live των Armored Saint κατά τις 12:30. Ωραία πράγματα ρε γαμώτο και είναι πολύ ωραίο το γεγονός ότι συνειδητοποιείς πως αυτά τα τέσσερα ατομα που γράφουν εδώ (πότε συχνά, πότε υπερσπάνια) ήρθαν κοντά, με διάφορους τρόπους, που όμως όλοι σχετίζονται με τη μουσική.

Σημείωση να αγοράσω περισσότερα black metal cd για να μη με κράζει ο Παππάς.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized