Τι δεν ακούσαμε το 2007

•18 Μαρτίου, 2008 • Σχολιάστε

Τις τελευταίες μέρες/βδομάδες η ακρόαση μουσικής είναι λίγο περίεργη υπόθεση, καθώς λόγω ανειλημμενων υποχρεώσεων γίνεται με διαλείμματα. Μέρες σιωπής ακολουθούνται από μέρες που είναι γεμάτες από μουσική (καινούρια και παλιά). Αυτές τις μέρες έχει ξαναξεκινήσει και το ψάξιμο για πράγματα που δεν έχουμε ακούσει κάτι που μας οδήγησε για μια ακόμα φορά στην διαπίστωση του πόσο άχρηστες είναι οι λίστες που κάνουμε κάθε χρονιά. Γιατί αυτό; Απλά γιατί σε λιγότερο από μια βδομάδα καταλάβαμε ότι δεν έχουμε ακούσει ένα μεγάλο μέρος από την καταπληκτική μουσική που βγήκε το 2007 π.χ. και μάθαμε δίσκους που θα μπορούσαν ανετότατα να είναι μέσα στην εκάστοτε λίστα.

Κάπως έτσι λοιπόν άκουσαμε το «Tear It Down» των My Brightest Diamond (έχουμε μιλήσει και παλιότερα για την δεσποινίς Sarah εδώ στο blog), ένα album με remixes τραγουδιών του «Bring Me The Workhorse» (να το ακούσετε, να το ακούσετε), που μπορεί να έχει και κάποιες όχι και τόσο ενδιαφέρουσες στιγμές αλλά περιέχει μερικά πολύ όμορφα remix, σε μια δουλειά που δεν φαινόταν να σήκωνε πολύ remix. Από εκεί και πέρα ξεκινάμε τα πιο εντυπωσιακά πράγματα, όπως το «Fractured» των Detritus, από τα πιο ομορφα d’n’b/electronica/dub πράγματα που χω ακούσει τον τελευταίο καιρό με απίστευτη ατμόσφαιρα και εκπληκτική δουλειά τόσο σε beats όσο και σε μελωδίες. Το μεγάλο shock ήρθε με το «Our Moon Is Full» των Strings Of Consciousness, έναν κατά βάση (post) rock δίσκο φτιαγμένο από ένα ensemble μουσικών με πιο experimental ρίζες. Οι SoC ξεκίνησαν ως κουιντέτο εγχόρδων για να καταλήξουν να μαζέψουν τεράστιους μουσικούς τόσο ως «μόνιμα» (θα δείτε και το όνομα της Pamelia Kurstin εκεί μέσα μεταξύ άλλων), όσο και σαν guest για τα φωνητικά (Foetus, Eugene Robinson κλπ), ενώ κίνησαν το ενδιαφέρον και του Barry Adamson για να τους υπογράψει στο label του. Από τους πιο ακριβείς ορισμούς του «πλούσιου» δίσκου, ήταν από αυτά που αδικήθηκαν με το να μην υπάρχουν στις λίστες που προαναφέραμε. Διαπιστώσαμε ότι οι Elemental Chrysalis έβγαλα και δεύτερο album περισυ, ίσως καλύτερο από το πρώτο τους και αυτή τη φορά βασισμένο σχεδόν σε εξ ολοκλήρου ακουστικές φόρμες, ήρθε από σπόντα η συνεργασία του Kode9 και του Spaceape από το 2006 για τους dubstep φίλους μας, ενώ απολαύσαμε ιδιαιτέρως του «Nuage» του Sylvain Chauveau ως δείγμα πανέμορφης ορχηστρικής μουσικής. Bonus στην λίστα οι Torch Of War και το «The Principle Of Cosmic Instability», το οποίο μάλλον είναι το μικρό ανηψάκι του «Nattens Madrigal» (και άρα και του «A Blaze In The Northern Sky»). Ακόμα πιο πρωτόγωνος ήχος, οι συνθέσεις παίζουν μπάλα σε άλλα επίπεδα (ακούστε το «Wolf Among Sheep»). Αγνοήστε τις βλακείες που γράφουν στο myspace τους και συνειδητοποιήστε ότι αυτοί εδώ οι Καναδοί ξέρουν από καλό λάδι. Και μια που πιάσαμε τα black metal, κλείνουμε με τους Ούγγρους Marblebog που μας αφήνουν επίσης με το σαγόνι στο πάτωμα του κάτω ορόφου με το επικοambient black metal τους στην περσινή επανακυκλοφορία του τελευταίου τους album «Forestheart» (που χε κυκλοφορήσει κανονικά το 2005). Burzum, Bathory, In The Woods του «HEart Of The Ages» και τι άλλο θέλετε να διαβάσετε για να πειστείτε επιτέλους;

Έχει και άλλα πολλά η playlist αυτές τις μέρες αλλά σιγά-σιγά θα τα βρούμε όλα και όταν έχουμε χρόνο και ορεξη θα τα λέμε εδώ γύρω. «I Am The Forest Heart» όμως λέμε.

What a long, strange journey this has been

•14 Μαρτίου, 2008 • Σχολιάστε

Πρόσφατα συζητούσα με δυο φίλους σχετικά με το αν και σε ποιο βαθμό μπορεί το logo της δισκογραφικής στο πίσω μέρος ενός cd να αποτελεί κριτήριο ποιότητας για αυτόν καθ’εαυτό το δίσκο. Υποστήριζα πως ναι και είχα δίκιο, σαφώς. Φυσικά όχι πάντα, ίσως μάλιστα να μην πρόκειται καν για την πλειονότητα των περιπτώσεων, αλλά ισχύει. Είχα σα βασικό επιχείρημα την Poeta Negra, μια εταιρεία από τη Θεσσαλονίκη. Μια εταιρεία που εδώ και λίγες μέρες (και όπως ανέφεραν φήμες εδώ και καιρό) δεν υφίσταται πλέον.

Η διαδρομή που ακολούθησα ήταν: Άγνοια > Fractal > Συνέντευξη 2 By Bukowski > Poeta Negra. Οι λεπτομέρειες σχετικά με το πως από το ένα βήμα πέρασα στο άλλο δεν έχουν τόση σημασία (ποιος θέλει πραγματικά να μάθει ότι εκείνο που με είχε εντυπωσιάσει στην εν λόγω συνέντευξη ήταν μια μάλλον αινιγματική αναφορά τους στο death metal;). Η ουσία είναι ότι μετά από αυτή την πάσα γνώρισα αν όχι το πιο αξιόλογο, ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά labels των τελευταίων ετών. Με ανοικτό όσο και εκλεκτικό πνεύμα στις κυκλοφορίες της, με κατάλογο που από τη μία πατούσε στο post metal (ας πούμε) των 2 By Bukowski και από την άλλη στις μελέτες στις δουλειές του Eno από τον Dani Joss, και από την electronica του Spyweirdos (Σπύρος Πολυχρονόπουλος) στην ambient_d&b_ηλεκτρονικοπερίεργη μουσική του Peekay Tayloh (Παντελής Κακάρογλου) και τα παράξενα ταξίδια των Neon και Keene, μακρυά από ευκαιριακές επιτυχίες και σουξεδάκια στο ραδιόφωνο, χωρίς κουλ παραγωγούς-«δημοσιογράφους» να την αναφέρουν συνέχεια, έγινε ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά του κοινού στην Ελλάδα ενώ το 2004 ανακηρύχθηκε label της χρονιάς στα Qwartz electronic music awards στη Γαλλία.

Ρίξτε μια ματιά στον κατάλογό της και την επόμενη φορά που θα βρεθείτε Θεσσαλονίκη, κάντε μια βόλτα από το Λωτό, το δισκάδικο/πνευματικό_αδερφάκι της εταιρείας και κάντε τα κουμάντα σας. Κάποιοι δίσκοι είναι κρίμα να λείπουν από τις συλλογές σας, όπως πχ το «Drink from my bastard grail» των 2 By Bukowski, ένας από τους καλύτερους δίσκους που βγήκαν ποτέ από αυτόν εδώ τον τόπο.

Χωρίς να γνωρίζω από πρώτο χέρι τους λόγους για τους οποίους κατέβασε ρολά, φαντάζομαι ότι το πιθανότερο είναι να μην έβγαινε άλλο οικονομικά να συνεχιστεί αυτό το πείραμα παρά την καλή θέληση και την όρεξη όσων είχαν μπλεχτεί. Επιτυχημένο πείραμα πάντως, όπως και να έχει. Ευχαριστούμε Poeta Negra.

το_καινουριο_portishead

•13 Μαρτίου, 2008 • 2 Σχόλια

Νομίζω ότι μια αναφορά στον δίσκο που περιμέναμε 11 χρόνια και για τον οποίο είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι κάποιος_εκεί_πάνω μας κάνει πλάκα ήταν απαραίτητη για ένα τόσο έγκυρο και ενημερωμένο blog όπως το δικό μας. Που λέτε αφού επιτέλους οι μπριστολιανοί (εκ του αρειανοί) το πήραν απόφαση με το «θα βγει, δεν θα βγει» και τελείωσαν με τις ετοιμασίες, έχουμε στα χέρια μας τα καινούρια τραγούδια. Έχω να πω φυσικά ότι μέχρι να παίξει η πρώτη νότα, δεν πίστευα ότι όντως υπάρχει η μουσική οντότητα που λέγεται «το καινούριο album των Portishead» (πάντως θα έλεγε κανείς ότι μέσα σε έντεκα χρόνια θα έβρισκαν κανένα καλύτερο τίτλο – εδώ εμείς με 3 random article στο γουικι και βρήκαμε 3 καλύτερους τίτλους) και είχα την υποψία ότι ή προκειται για συνομωσία της κυβέρνησης για να αποκρύψει την ύπαρξη εξωγήινων ή για μαζική παραίσθηση (aka την ακούσαμε και βλέπουμε μπροστά μας πορτισχεντς [pɔːtɪsˈhɛd] – ωραία πράγμα που στο γουικι εχει και pronunciation). Ευτυχώς οι θεωρίες μας αποδείχτηκαν αβάσιμες με τις πρώτες νότες του «Silence» (no pun intended). Πρώτες σκέψεις στην πρώτη ακρόαση πριν από κάτι μέρες ήταν ότι ή αυτό δεν είναι ακριβώς portishead ή μάλλον αυτό δεν είναι ακριβώς trip-hop. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή προβληματίστηκα. Σήμερα, δεύτερη φορά που κάθομαι να το ακούσω σοβαρά (στο ενδιάμεσο στρατός και το_καινούριο_Gnarls_Barkley_που_ναι_εξαιρετικό δεν μας άφησαν πολύ) και μπόλικες φορές συνεχόμενες, διαπιστώνω ότι δεν με νοιάζει τι είναι, εκτός από το ότι είναι εντελως μιαμ (αυτή τη στιγμή παίζει το θεϊκό τελευταίο σημείο του «Machine Gun» και ετοιμάζεται να μπει το «Small» που ναι δυσθεώρητα μεγάλο – pun intended). Ελπίζω το αφεντικό του blog να ξεπήξει λίγο από εκεί που τον τρέχουν και να γράψει πέντε παραπάνω πράγματα, γιατί είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα τα πει πολύ πολύ καλύτερα από μένα. Μέχρι τότε απολαύστε το «Third».

PS. (γιατί κάθε κουλ ποστ έχει και το υστερόγραφό του) Μάθαμε ότι το Portishead είναι κάτι σαν πόλη/προάστιο του Bristol και επεξηγήθηκαν οι απορίες χρόνων.

είμαστε παιχνιδιάρηδες..

•4 Μαρτίου, 2008 • 3 Σχόλια

..και για αυτό, αν συνυπολογίσουμε και το γεγονός πως η Blank with Ink μας κάλεσε, θα παίξουμε. Πάλι. Το τρελοπαιχνιδάκι, έχει ως εξής :

Kανόνες:
1. Μπαίνεις στο wikipedia.
2. Αναζητάς την επιλογή “random article” (πάνω αριστερά). Πατάς μια φορά. Το λήμμα που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου.
3. Πατάς άλλη μια φορά το “random article”. Το λήμμα που θα βγει είναι ο τίτλος του άλμπουμ της μπάντας σου.
4. Πατάς “random article” άλλες έντεκα φορές. Τα λήμματα που θα βγουν είναι το track list του άλμπουμ.
5. Καλείς άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο.


Λοιπόν, αποδείχτηκε πως είμαστε οι The Purple Bottle και το album μας λέγεται «Talkartoons». Με τέτοιο χάλι, θα μεσολαβήσω να διαλυθούμε λίγο μετά το πρώτο single, αλλά αν δεν τα καταφέρω, το tracklist του «Talkartoons» θα είναι :

The Purple Bottle

1. Harlea River
2. Ten Years of Toys
3. Nefsy Tefhamny
4. Hans Beyer
5. Soojin Ahn
6. Switched!
7. The Maid in the Mill
8. Tevarua
9. Great Command
10. Burnt Pine
11. Rhizopogon Roseolus

Μουσικά κυμαινόμαστε κάπου ανάμεσα σε ανατολίτικη drum ‘n’ bass και detroit techno, ενώ έχουμε ξεκάθαρες αναφορές σε dubstep επειδή έγινε της μόδας. Αισθητικά ανήκουμε στο χώρο των νοτιοαμερικάνικων blackmetal συγκροτημάτων εποχής 1990-92. Μεγαλύτερη στιγμή μας, όταν δεν καταφέραμε να ανοίξουμε το ακυρωθέν dj-set του Paulo Nascimento. Γενικώς αυτά, οπότε ας αφήσουμε την περιγραφή του δικού της μουσικού πονήματος, στην ίδια την Janet Weiss.

(don,t) buy «Talkartoons» online here!

Χωρίς μουσική

•1 Μαρτίου, 2008 • Σχολιάστε

Ή τουλάχιστον μόνο με κάποια ελάχιστα ψήγματα τα οποία δεν έχεις επιλέξει εσύ και που στην καλύτερη σε κάνουν να χαμογελάς με ένα ελαφρώς απελπισμένο ύφος (αν και ομολογώ ότι μέσα σε όλα αυτά άκουσα ένα πανέμορφο κρητικό τραγούδι, του οποίου τον τίτλο φυσικά και δεν συγκράτησα). Για δυο βδομάδες αυτή η αίσθηση ήταν αρκετά περίεργη, ειδικότερα όταν για πολλά χρόνια η μουσική είναι κάτι που υπάρχει στο περιβάλλον τις περισσότερες ώρες τις μέρας. Φυσικά έλειψαν και άλλα πράγματα, απείρως σημαντικότερα, αλλά είπαμε ότι σ’ αυτό το έρημο blog μιλάμε μόνο για μουσική, οπότε και εδώ θα εστιάσουμε.

Περίεργη αίσθηση το να ξυπνάς το πρωί και να βγαίνεις έξω χωρίς το mp3 player σου στ’ αυτιά για να ξεκινήσεις τη μέρα, περίεργη αίσθηση το να κάθεσαι το μεσημέρι με ένα βιβλίο και να μην βάζεις να ακούσεις τα καινούρια album που απέκτησες, ακόμα πιο περίεργη αίσθηση να ξαπλώνεις το βράδυ και να μην βάζεις ραδιόφωνο ή μια σειρά δίσκων στο winamp να παίζουν μέχρι το πρωί. Επίσης περίεργη αίσθηση το να μην μαθαίνεις τι γίνεται σε ένα τομέα για τον οποίο έψαχνες παντού τριγύρω σου για νέα πράγματα. Βέβαια η μουσική ποτέ δεν απουσίαζε από τις συζητήσεις (εξάλλου οι μεταλλάδες βρίσκονται παντού σε θάλαμους και βάρκες) αλλά και πάλι, όσο χαζό και αν ακουστεί αυτό, δεν είχες αρκετή οικειότητα με όλους αυτούς για να μοιραστείς μαζί τους κάτι το τόσο προσωπικό. Πάντως πρέπει να αναφέρω εδώ ότι η χάρη της Amy Winehouse έχει φτάσει μέχρι και τα sample cds της τραπεζαρίας του στρατοπέδου που φρόντιζαν να μας προσφέρουν μια «χαρούμενη νότα» (sic) κατά τη διάρκεια των γευμάτων.

Επιστροφή στα πάτρια εδάφη μετά από αυτές τις δυο βδομάδες και το χέρι πήγε αυτόματα στο play με πρώτο τραγούδι να παίζει το «I’ve seen it all» από τον αγαπητό κύριο Bonnie Prince Billy. Ακολούθησαν πολλά άλλα και μέχρι τώρα δεν έχει σταματήσει να παίζει καθόλου. Αναμένονται δε και καινούριες αφίξεις λιαν συντόμως για το catching up της υπόθεσης. Αυτή τη στιγμή η κατάσταση λέει σαββατιάτικο πρωινό με καφέ και Lee «Scratch» Perry.

Big Welcome

•29 Φεβρουαρίου, 2008 • Σχολιάστε

Αναρωτιέμαι συχνά τι κάνει κάποιον να θεωρηθεί μεγάλος. Τι τον κάνει αθάνατο, να δείχνει πέντε μέτρα ψηλός, να κάνει όλους εμάς να νιώθουμε μικροί, κοινοί, αδιάφοροι; Είναι το έργο του; είναι η ζωή του; είναι η συνέπεια των δύο;
Μερικές φορές έχω την αίσθηση πως οι συγκλονιστικότερες εμπνεύσεις δεν ανήκουν σε αυτόν τον ένα, αλλά είναι δάνεια μιας υπέρτερης δύναμης. Βλέπω ανθρώπους -άλλους με τεράστιο έργο, άλλους απλώς με εκλάμψεις- που δεν μπορούν να στηρίξουν όσα έχουν κάνει με τις δηλώσεις ή τη ζωή τους. Νιώθω στην καλύτερη πως η δημιουργία ρούφηξε από αυτούς τα καλύτερα στοιχεία του εαυτού τους και πλέον δεν έχει μείνει κάτι αξιόλογο. Άλλοι προσποιούνται χαρακτήρες μήπως κερδίσουν (ή γλυτώσουν) μια θεοποίηση που νιώθουν ότι (δεν) αξίζουν. Είναι ένας δύσκολος κόσμος για να είσαι ο εαυτός σου και γίνεται ακόμα δυσκολότερος όταν έχεις παραπάνω από ένα (χμ;!).
Ναι αλλά κοίτα να δεις τι γίνεται: μπορείς να διαχωρήσεις την τέχνη από το δημιουργό της; Ξύνεις το κεφάλι σου και απλά δεν μπορείς να πιστέψεις πως ο ελεεινός τύπος της φώτο με την υπερφίαλη ατάκα για λεζάντα από κάτω είναι υπεύθυνος για κάτι που σχεδόν σου άλλαξε τη ζωή. Όμως, πολλές φορές, όχι μόνο δε χρειάζεται αλλά και «απαγορεύεται» να δεις ένα έργο ανεξάρτητα. Πως θα μπορούσες να κατανοήσεις το νόημα που δεν υπάρχει στο Ballad of a Thin Man αν δεν έχεις έρθει σε επαφή με βασικά στοιχεία της προσωπικότητας του Bobby;

ΥΓ. Η αλήθεια είναι ότι δε με συγκίνησε και πολύ η πρώτη παράγραφος του kiwiknorr, όμως αποτέλεσε αφορμή για να ξεβαρεθώ και να αρχίσω να συμμετέχω σε αυτό το ιστολόγιο (…). Πριν κράξετε εσείς οι συνάδελφοι, να σας προλάβω και να πω πως έχω σκοπό τα επόμενα ποστς μου να μην περιέχουν τόσες γενικότητες. Ακόμα να δηλώσω πως επίτηδες δεν υπήρξε καμία ποδοσφαιρική αναφορά παραπάνω, υπόσχομαι όμως πως δε θα επαναληφθεί.
ΥΓ2. Πούλα!

blog updated! pah pah paah

•28 Φεβρουαρίου, 2008 • Σχολιάστε

  Ο αντικειμενικός σκοπός ύπαρξης ενός νέου post σε ένα blog, είναι να έχει κάτι να πει.  Υποθέτω πως για αυτό το Sonic Death Monkey ανανεώνεται σχετικά όποτε να ‘ναι.  Δεν γράφουμε ασάφειες, αναγνώστες! Δεν γράφουμε για τη μουσική για να γράψουμε για τη μουσική. Δεν εκβιάζουμε υπουργούς! Απλά καμιά φορά βαριόμαστε κάπως, αυτό είναι. Αν προσθέσει κανείς και το γεγονός πως αυτή τη στιγμή όλοι πλην του γράφοντος είναι φαντάροι, αυτό κάνει την κατάσταση ακόμα πιο δύσκολη ως προς τη συγγραφή κειμένων με αξιοπρεπή  περιοεχόμενο. Φανταστείτε να συζητούν για τις σκοπιές τους ή να μουσικομιλούν για καμιά Ατζελίνα Ζήλεια που είδαν live στη random ταβέρνα – μοναδική δυνατή επιλογή βραδινής εξόδου κάποιου τιμημένου ελληνικού νησιού. Αυτό δίνει σε εμένα τον βαρύ σταυρό, το προαιώνιο Χρέος που κυλά στις φλέβες μου, έχοντας ήδη γράψει παραπάνω λέξεις από όσες χρειάζονται, να ανανεώσω τον πνευματικό μας οίστρο, μετουσιώνοντας την βαθιά ουσία του σε νέες λέξεις του αγαπημένου μας ιστοχώρου.

Η αλήθεια, φίλοι και φίλες, είναι πως τα πράγματα δεν βρίσκονται και στο καλύτερο σημείο, όσον αφορά στα μουσικά δρώμενα. Λίγοι δίσκοι για τους δύο πρώτους μήνες του 2008, ενώ οι συναυλίες είναι πολλές, ως επί το πλείστον βαρετές και -όλες- ακριβές. Οι The Meteros, οι Fields of the Nephilim και οι Silver Mount Zion (με την αφίσα GY!BE) θα κάνουν μερικά βράδια μας πιο όμορφα, αλλά όταν η ζέστη θα έχει πιάσει για τα καλά, τα ανακοινωθέντα ονόματα που θα μας κρατήσουν συντροφιά είναι τουλάχιστον η απογοήτευση η ίδια. Και τέτοιος σνομπισμός στα ελληνικά lives! Είδαμε το Σάββατο τους Universe217 στο ωδείο Φακανά στο Φάληρο, και πραγματικά προσπαθώ πολύ να μην ακούγομαι υπερβολικός για το πόσο μεγάλη μπάντα είναι. Και ήταν δεν ήταν 100 άτομα το κοινό. Δεν πειράζει, τα ερεθίσματά μας τα πήραμε. Εκτός από τον εξαιρετικό δίσκο τους στην Duplicate Records, γυρίσαμε σπίτι γεμάτοι vibes. Και την επόμενη ξεθάψαμε τους Thorr’s Hammer, τους Lamented Souls, τους Madder Mortem, τους Storm, τους Thergothon, τους Dream Death και καταλήξαμε στα αγαπημένα μονοπάτια του «Monotheist» των Celtic Frost, οπότε και σταματήσαμε. Να πως ένα live πρέπει να κάνει τη δουλειά του : Να το σκέφτεσαι ακόμα, ενώ έχει τελειώσει και το επόμενο. Να σε γεμίζει μουσική, ακόμα και τις υπόλοιπες μέρες που ακολουθούν.

Να δούμε και ο Μακόης πόσο θα μας μαυρίσει. Ήδη έχω ξεκινήσει τις προκαταρκτικές ακροάσεις, με «Mourning Sun» να συνεχίσει να με πείθει, δύο χρόνια μετά.

ΥΓ : ωραίο το παιχνιδάκι με τα βιβλία, αλλά το κοντινότερο εδώ υπήρξε «Το Δίκαιον της Πυγμής» του Ε. Παπανούτσου, οπότε και επέλεξα συνειδητά να μην συμμετάσχω, κλέβοντας και περνώντας αμέσως σε κάτι ενδιαφέρον.

μπλογκοπαιχνίδια για κάθε ηλικία!

•23 Φεβρουαρίου, 2008 • 2 Σχόλια

Οδηγίες:
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

«When the Shah, long exiled, was undergoing surgery in New York, I travelled down to Persepolis from Tehran and found his special tent, still standing beside the ruins of the city. I even lowered myself into his solid gold bath and turned on the solid gold taps. There was no water in them»

Να πω την αλήθεια ακριβώς δίπλα μου, κάτι εκατοστά από το πληκτρολόγιο δηλαδή, έχω την αυτοβιογραφία του Steven Gerrard αλλά ήθελα να το παίξω εναλλακτική, κουλτουριάρα και πολιτικά συνειδητοποιημένη πουτανίτσα οπότε έκαμα πως δεν το είδα και προχώρησα στο δεύτερο που ήταν αυτό το εκπληκτικό βιβλίο του Fisk που τελείωσα το καλοκαίρι σε ένα φυλάκιο του Αν. Αιγαίου (μεταφορά από και προς, διαμονή και ημιδιατροφή προσφορά του Ε.Σ.).

Έκαμα το κοντρόλ ύστερα από τη σέντρα της Janet Weiss και με τη σειρά μου κουβαλώ την μπάλα κάμποσα μέτρα μετά τη μεσαία γραμμή, βγαίνω σε θέση έξω αριστερά, με μαρκάρει στενά το αντίπαλο αμυντικό χαφ αλλά σταματώ, κόβω προς τα μέσα και αμέσως σπάζω το τεχνητό οφσάιντ με κάθετη μπαλιά ακριβείας ανάμεσα στα δύο στόπερ προς τον ταχύτατο επιθετικό μας (no damn brakes γαρ, εντάξει αυτό ήταν κακό αστείο) realtimemachine.

(edit: μόλις τώρα η Ηγεσία ενημερώθηκε πως δέχθηκε και δεύτερη πρόσκληση για συμμετοχή στο παραπάνω παιχνιδάκι από το συμπαθές σωματείο blank with ink. Ανταποδίδουμε τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς)

Walk the city streets with me and cross a thousand lives

•10 Φεβρουαρίου, 2008 • Σχολιάστε

Είναι αργά το βράδυ, ή νωρίς το απόγευμα, πάντως έχει σκοτεινιάσει πολύ, έχει κρύο, φυσάει και βρέχει. Το πιο τρομακτικό είναι ο μεταλλικός ήχος των γιγαντοπινακίδων (;) όταν εναλλάσουν τα διαφημιστικά τους σποτ «με τέτοιο μενού, κάνω και εγώ δίαιτα!», «ο τάδε βλάκας και ο δείνα βλάκας, όπως δεν τους έχετε ξανακούσει!» (πιο βλάκες;), «με το […] γιατί να αντισταθείς/περιμένεις;». Μόνο με επίθεση γύπα στην έρημο μπορεί να συγκριθεί. Τα τραίνα έχουν σταματήσει να σφυρίζουν, καταλαβαίνεις οπτικά την άφιξή τους μόνο, αν και δε γίνεται να μη συγκινηθείς από το τρίξιμο στις ράγες κατά το φρενάρισμα. Ο δυνατός αέρας, οι κόρνες των οχημάτων, τα ειδικά «τικ τακ» φανάρια ήχου για όσους τυχαίνει να είναι πολύ άτυχοι, οι τσακωμοί, ακόμα και ο ήχος του σβησίματος ενός τσιγάρου στα ειδικά διαμορφωμένα και πλημμυρισμένα πεζοδρόμια, όλα αυτά συντελούν στο party του field recorder. Και μετά σου λένε πως η μουσική μπορεί να είναι πραγματικά ακραία! Εδώ είναι όλα, και η ιδέα της χρησιμοποίησής τους για ντύσιμο σε αυτό που -ως μουσικός- έχεις στο κεφάλι σου, αποτελεί μια στα αλήθεια ωραία ιδέα, ιδέα του να βάζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα, και όχι την καθημερινότητα στις ιδέες σου. Σε κάποιο άλλο post, θα κάνουμε μια πιο ολοκληρωμένη αναφορά στα field recordings, στην ευρεία χρήση τους στις μουσικές που αγαπάμε και μας αγαπάνε, και ίσως συμβεί και κάποια συλλογή με τους αγαπημένους μας «συλλέκτες ήχων». Επειδή όμως για την ώρα συνεχίζει να είναι σκοτεινά, να έχει κρύο, να φυσάει και να βρέχει, επιστρέφω στην καθαρά μουσική επιλογή των ημερών. Είναι το «Timelord» του Momus. Επειδή μπορώ να καταλάβω την απάνθρωπη δυσκολία του να γράψεις τέτοιες μουσικές όντας σε τόσο περίεργη κατάσταση. Επειδή θαυμάζω το γεγονός πως από μια τέτοια κατάσταση προέκυψε το «Platinum». Αν το συνεχές πάτημα του «repeat» δε, μπορούσε να θεωρηθεί ενδιαφέροντας ήχος, καλώ όποιον την βρίσκει με field recordings να τον ηχογραφήσει, να βάλω και εγώ τις ιδέες μου στην καθημερινότητα λίγο!

Compiling time of year

•8 Φεβρουαρίου, 2008 • 1 σχόλιο

Γενικά δεν είμαι πολύ των συλλογών, τουλάχιστον ως ακροατής. Απολαμβάνω πολύ περισσότερο τη διαδικασία δημιουργίας μιας συλλογής (με όλους τους κανόνες ή μη, που έλεγε και ο Rob), από ό,τι την ακρόαση της. Ειδικά όταν μιλάμε για έτοιμες, «εμπορικές» συλλογές, πολύ δύσκολα θα με τραβήξει κάτι. Πάντα προτιμούσα να αντιμετωπίζω τα εκάστοτε album στην ολότητά τους, πάντοτε με γέμιζε περισσότερο αυτού του είδους η σχέση με τη μουσική.

Υπάρχουν όμως μερικές στιγμές που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις την ακρόαση ενός ολόκληρου album. Εκεί απλά θες κάποια συγκεκριμένα, ξεχωριστά κομμάτια, τα οποία θα περιγράφουν ακριβώς την διάθεσή σου και αυτά που σκέφτεσαι. Κάπως έτσι, με ελαφρώς περίεργη διάθεση και την ώρα να κοντεύει 2, σήμερα βρεθήκαμε να ακούμε μια συλλογή με τίτλο «Bourbon Str.» που χε φτιάξει πριν πολύ καιρό ένας φίλος με τον οποίο έχουμε ακόμα πιο πολύ καιρό να τα πούμε. Και είναι γεμάτη από «one of those songs» ( =) ). Εδώ θα παίξει το «Masters of the universe», εδώ θα παίξει το «Hurt», το «Planet Caravan», το «Bloodflower», το «One Way Street», το «Deadend Mind» και μπόλικα άλλα. Και έρχεται το «Indifference» και το «Voice» και το «Solitude». Κοιτώντας τους καλλιτέχνες, δύσκολα θα έβρισκες πιο ετερόκλητη μάζωξη. Όμως όλοι λένε σχεδόν το ίδιο πράγμα, και όλοι έχουν την διάθεση να το πουν σε σένα και να σου κάνουν παρέα. Πιθανότατα θα ακολουθήσουν και άλλες συλλογές, γιατί τώρα η μουσική πρέπει να κάνει ένα συναισθηματικό statement, και ο καλύτερος τρόπος να το κάνει είναι να αφήσει να μιλήσουν τα κομμάτια της που έχουμε λιώσει και έχουμε κάνει κομμάτι του εαυτού μας. Τα κομμάτια που μιλάνε για μας, επίτρεποντάς μας να έχουμε την πολυτέλεια της σιωπής.

Τι περισσότερο να ζητήσει κανείς;

Winter, spring and things we keep forgetting

•6 Φεβρουαρίου, 2008 • Σχολιάστε
Ας ήμεθα ειλικρινείς. Με το θέμα συνέπεια έχουμε κόψει ακόμα και την καλημέρα, κάτι που δεν προβλέπεται να βελτιωθεί και πολύ μια που εντός των ημερών και δεύτερο μέλος του μπλογκ θα πάει να φυλάξει τα σύνορα για να νιώθει η υπόλοιπη μουσική κοινότητα της χώρας πιο άνετα. Από την άλλη πλευρά η άνοιξη ερχεται και ένα spring cleaning το χρειαζόμαστε. Κάπως έτσι λοιπόν αποφασίζουμε να κλέψουμε λίγο και να επανέλθουμε με μια ακόμα συλλογή (την δεύτερη σε τουτο το blog μετά από μπόλικο καιρό). Report και φωτογραφίες από το ευτυχές γεγονός που αναφερόταν στο προηγούμενο post δεν υπάρχουν. Φήμες θέλουν οποιοδήποτε ηλεκτρονικό εξοπλισμό να κάηκε μετά το εναρκτήριο σετ του φίλου & συναδέλφου Εμμανουήλ του Κιβικνορ! Έχει πιο πολλή πλάκα έτσι όμως.
Τι έχουμε λοιπόν;
front
back
Ας δούμε συνοπτικά και τι έχουμε βάλει εδώ πέρα:
01. Bonnie «Prince» Billy – I’ve seen it all
Τον ξέρουμε, τον αγαπάμε, τα χουμε ξαναπεί και εδώ. Από την τελευταία του κυκλοφορία, μια ασύλληπτη διασκευή το «I’ve seen it all» της Bjork από το «Dancer In The Dark». Θα μου επιτραπεί να πω οτι το προτιμώ σαφως από το πρωτότυπο της αγαπημένης Ισλανδής. Επίσης για πρώτη φορά συνειδητοποίησα τι ακριβώς λέει αυτό το τραγούδι και εκεί που το άκουγα σε τυχαίο αεροδρόμιο είχε σηκωθεί η τρίχα κάγκελο. » You’ve never been to Niagara Falls?/I have seen water, its water, that’s all…/The Eiffel Tower, the Empire State?/My pulse was as high on my very first date!»
02. Steve Jansen – Ballad Of A Deadman
O Steve Jansen (αρχικά γνωστός ως drummer των Japan) και αδερφός του David Sylvian, μετά την συνεργασία τους στο «Snow Borne Sorrow» των Nine Horses, πέρισυ έβγαλε ένα πολύ όμορφο προσωπικό album (βέβαια με διάφορες συμμετοχές). Το «Ballad Of Deadman» έχει ένα άκρως γοητευτικό bluesy τέμπο αλλά και αρκετή americana, ενώ το ντουέτο στα φωνητικά του Sylvian με την Joan Wasser (Joan As Police Woman) είναι υπέροχο.
03. Black Mountain – Queens Will Play
Το καινούριο Black Mountain. Το. Καινούριο. Black Mountain. Τ-ο κ-α-ι-ν-ο-ύ-ρ-ι-ο B-l-a-c-k M-o-u-n-t-a-i-n. Και εκείνο το hammond στο «Queens Will Play». Και εκείνα τα φωνητικά. Και. Και. Και. Παραμιλητό και και ανοιχτά στόματα. Και μετά σκέφτεσαι το θάψιμο που χαν φάει από το Sonic (αν δεν κάνω λάθος) και χαμογελάς ειρωνικά.
04. Emily Haines – Crowd Surf Off A Cliff
Αυτό δεν μπορώ να το θεωρήσω ακριβώς δικό μου κομμάτι, η αλήθεια είναι ότι το άκουσα μετά από πολλές προτροπές ενός φίλου. Δεν έχω κατανοήσει ακόμα ακριβώς το προπέρσινο album της Haines (θέλει και άλλες πολλές ακροάσεις) αλλά αυτό εδω, πέρα από τον υπέρoχο τίτλο και την μελωδία του πιάνου του, έχει από τα πιο εκφραστικά φωνητικά που μπορεί να συναντήσει κάποιος.
05. Woelv – La Petite Cane Danse Le Nappe De Petrole
Μια Καναδή δεσποινιδούλα που ανακαλύψαμε ψιλοτυχαία πριν λίγο καιρό. Ξεκίνησε από punk μπάντες για να καταλήξει στο (psych?) folk με αρκετά εντυπωσιακά αποτελέσματα. Δίσκος από αυτούς που δεν είναι βαρύγδουποι και φορτωμένοι, αλλά δουλεμένοι μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Το τραγούδι έχει μια σχεδόν a cappela χροιά που το κάνει να σε αγγίζει αμέσως.
06. Glacial Dreaming Tour Artists (Jessica Bailiff/Drekka/Rivulets) – In Dream
Ε έπρεπε να έχουμε και κάτι obscure για να διατηρήσουμε το μυστηριώδες image μας. Το τραγούδι αυτό προέρχεται από ένα 7» που κυκλοφόρησε λόγω της περιοδείας των τριών που αναφέρονται. Τους Rivulets τους αγαπάμε, την Bailiff όλο λέμε ότι θα την ακούσουμε, ενώ για τους Drekka δεν γνωρίζουμε τίποτα, αλλά που θα πάει θα μάθουμε. Το τραγούδι το ίδιο, άυλο αλλά μαγευτικό, όπως και ο τίτλος του. Εξίσου ανατριχιαστικό με κάποιες στιγμές των A Silver Mt. Zion ή με εκείνο το χορωδιακό των Crippled Black Phoenix.
07. Charalambides – Walking Through A Graveyard
Οι Αμερικάνοι με το ποντιακό όνομα έβγαλαν έναν ακόμα δίσκο που διατηρεί εξαίσια τις ισορροπίες ανάμεσα στο αφηρημένο και στο άμεσο. Μας πάνε μια ακόμα βόλτα από τους νεκρούς μετά τον Jansen και τα φωνητικά της Carter μοιάζουν φτιαγμένα για να τραγουδάνε τέτοια πράγματα. Laying this body down…
08. Ai Aso – Islands
Μια συμπαθέστατη γιαπωνέζα που της αρέσουν οι ψυχεδέλειες και κάνει παρέα με την Wata των Boris, διασκευάζει King Crimson. Πόσο πιο ωραίο μπορεί να γίνει. Το «Islands» είναι έτσι και αλλιώς τεράστιο τραγούδι και η Ai Aso του φαίρεται ευλαβικά και τρυφερά βγάζοντας όλα αυτά που χρειάζεται. Να τσεκάρετε και το «Chamomile Pool» album της.
09. Ikue Asazaki – Obokuri-Eemui
Δεν ξέρω αν τα anime είναι αρκετά κουλ χώρος επιρροής για τους νεο-ψαγμένους χώρους αλλά η αλήθεια είναι ότι η σκηνή του Samurai Champloo που συνοδεύει αυτό το κομμάτι είναι σχεδόν (ή ίσως και όχι σχεδόν) για δάκρυα. Δεύτερη γιαπωνέζα στη σειρά, αυτή τη φορά μεγαλύτερης ηλικίας με ένα από τα πιο θλιμμένα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ. Στίχοι και σκηνή. Χαρτομάντηλα θα πρέπει να προμηθευτείτε μόνοι σας. Και δεν μπόρεσε παρά να μου θυμίσει Mari Boine.
10. Paolo Angeli – Unravel
Δεύτερη διασκευή σε κομμάτι Bjork, αυτή τη φορά από τον Ιταλό Paolo Angeli. Instrumental και εξωπραγματικά έντονη εμπειρία από πλευράς ήχου με το τι κάνει με την κιθάρα του. Πόσο όμορφο είναι σε ήδη εκπληκτικά κομμάτια, άλλοι μουσικοί να ξεδιπλώνουν και άλλες πτυχές, κάνοντάς τα ακόμα πιο μαγικά.
11. Ulver – Like Music
Απλά διαβάστε τι λέει κάτω κάτω στο οπισθόφυλλο.
12. Susanna – Demon Dance
Η Susanna αποδεικνύεται με μεγάλες δόσεις μαγείας ακόμα και χωρίς την μαγική ορχήστρα της. Εξάλλου με τέτοια φωνή δεν χρειάζεται και πολλά πράγματα παραπάνω. Δεν ξέρω αν της αρέσει να χορεύει αλλά λέει πολύ ωραίες ιστορίες, για μια ακόμα φορά με ιδιαιτέρως minimal μουσική υπόκρουση. Έτσι για να φαίνεται ακόμα περισσότερο η φωνή της.
13. Songs Of Green Pheasant – Ballad Of Century Paul
Δεν ξέρω ποιος ακριβώς ήταν ο Century Paul αλλά η μπαλάντα του μοιάζει να είναι ό,τι καλύτερο για το closure μιας ενότητας. Και οι Songs Of Green Pheasant έκαναν μια από τις καλύτερες εκπλήξεις με την ομορφιά του τελευταίου τους album. Post rock όπως θα έπρεπε να είναι και με κάτι φωνές που μοιάζουν με πουλιών να ακούγονται στο βάθος. «Echoes» φωνάζει κάποιος από μέσα. Σίγουρα όχι σε τόσο δυσθεώρητα επίπεδα, αλλά ως ανεξάρτητη οντότητα, σου κλείνει την συλλογή με ένα μικρό χαμόγελο.
Αυτά από εμάς, έχει προχωρήσει και η νύχτα αρκετά. Καλό ήταν που το θυμηθήκαμε σήμερα.
 
Σχεδίασε έναν Ιστότοπο όπως αυτός με το WordPress.com
Ξεκινήστε