sonic death monkey

Αυτό τον τίτλο έχει η πιο πρόσφατη δημοσίευση στο σάιτ της Mary Anne Hobbs με την οποία αποχαιρετά το BBC για να δουλέψει στο πανεπιστήμιο του Sheffield (ανάμεσα στα άλλα). Χθες βράδυ στην τελευταία της εκπομπή είχε καλεσμένους τον Burial παρέα με τον Kode9, εκπομπή που θα είναι διαθέσιμη για stream από εδώ για μια εβδομάδα. Το ξέχασα ψες και θα την ακούσω τώρα, δεν έχω ιδέα αν είναι φοβερή και συγκινητική και πρωτοποριακή και όλα αυτά, είμαι σίγουρος ότι θα είναι ενδιαφέρουσα.

Μου άρεσε η εκπομπή της γενικά, είμαι στα πρόβατα που σχεδόν τους άρεσε και η ίδια η Hobbs (πριν πεις κακή κουβέντα σκέψου πόσο αγαπούσες σα μικρός χεβυμεταλλάς την Anneke), αυτό το ποστ είναι καθαρά χρηστικό, δε θα το συζητήσουμε κιόλας. Και του χρόνου σπίτια σας.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Σήμερα που λέτε στη δουλειά (το μέρος που έχω καταλήξει να ακούω την περισσότερη μουσική αυτές τις μέρες) άκουγα το «Special Moves» των Mogwai. Κάνοντας μια σύντομη παρένθεση, δεν ξέρω αν θα πρέπει να νιώθω ευχαρίστηση που μου δίνεται η δυνατότητα να δουλεύω ακούγοντας μουσική ή μια μικρή απογοήτευση για το ότι δεν ακούω όση μουσική άκουγα παλιότερα στο σπίτι. Τέλος πάντων, θα το αναλύσουμε κάποια άλλη στιγμή αυτό. Ας επιστρέψουμε στους Μogwai λοιπόν. Αν και ο μεγαλύτερος post rock έρωτάς μου θα παραμείνουν για πάντα οι γνωστοί Καναδοί, το «Special Moves» δεν μπορούσε παρά να με μεταφέρει κει περίπου στο 2003 όταν μαθαίναμε για πρώτη φορά το όνομα των Σκωτσέζων (αρκετά αργότερα από τον υπόλοιπο κόσμο εδώ που τα λέμε). Εποχής «Happy songs for happy people» το συγκρότημα, αλλά ο δίσκος που έμελλε να μας σημαδέψει ήταν πάντοτε το «Come On Die Young». Και το ελαφρώς ομώνυμο κομμάτι θα μας συνόδευε σε πολλές περίεργες περιόδους. Δεν ξέρω αν είναι από τα λιγότερο αγαπημένα των οπαδών τους και των κριτικών, όπως (με έκπληξη) διαβάζω στο wikipedia, αν είναι μπορώ να σκεφτώ αρκετούς υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και για τις δυο πλευρές, αλλά συνεχίζω να ελπίζω σε αβάσιμες φήμες.

Δυο-τρία χρόνια μετά, είχε ξεκινήσει η post rock λαίλαπα, που σε ένα (αρκετά μικρότερο) βαθμό συνεχίζει και σήμερα, με δεκάδες μπάντες που βυθίζονται σε ωκεανούς αδιαφορίας επαναλαμβάνοντας προβλέψιμα μοτίβα και νερόβραστες κορυφώσεις. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις φυσικά, για να χρησιμοποιήσουμε και εμείς μερικές κλισέ εκφράσεις, που έχουν τη δύναμη να ακολουθήσουν τα μεγαθήρια της πρώτης γενιάς. Θα μου πείτε όμως, ότι σε όλα τα είδη που κερδίζουν φήμη δεν συμβαίνει αυτό; Αμέ, θα σας πω και γω. Αλλά ας επιστρέψουμε στο «Special Moves». Η ιδέα ενός live album έχει σταματήσει να με ενδιαφέρει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ως ακροατής δηλώνω ξεκάθαρα ότι προτιμώ την ζεστασιά του studio, από τις συγκεντρώσεις των live. Δεν έχω δει το dvd που το συνοδεύει (και μάλλον δεν θα το δω ποτέ), αλλά ως αυτόνομη κυκλοφορία το «Special Moves» είναι μάλλον αδιάφορη. Ή θα ήταν αδιάφορη αν δεν περιείχε τις συνθέσεις που περιέχει. Ως συλλογή είναι συμπαθητική, αν σας αρέσουν οι συλλογές, αλλά, προσωπικά, το μεγαλύτερο προσόν της είναι ότι ακούγοντας το «Cody» ή το «Mogwai Fear Satan» μου θύμισε εκείνες τις πρώτες ακροάσεις ή ακόμα και τη βρεγμένη συναυλία στο Πεδίο του Άρεως. Θα ήθελα όμως να είχε συμπεριληφθεί ένα «Choky» ή ένα «We’re No Here», αλλά μάλλον θα χρειαστεί να πάω μέχρι τη δισκοθήκη για να τα βρω.

Επιστρέφοντας λίγο αργότερα από τη δουλειά, είχα βάλει να ξανακούσω το «Infra» του Max Richter. Δεν θυμάμαι πότε πρωτοάκουσα το «Songs From Before», νομίζω λίγο μετά την κυκλοφορία του, άρα δεν έχουν περάσει και τόσα πολλά χρόνια από τότε. Ας είναι καλά το απομoνωμένο section της κλασσικής μουσικής στο παλιό Metropolis. Ο Richter παίζει να είναι και ο μουσικός που μου κίνησε πρώτος το ενδιαφέρον προς την πιο μινιμαλιστική πλευρά της σύνθεσης, η οποία αντιτάσσει την απλότητά της απέναντι σε αδιάφορους και πομπώδεις νεο-κλασσικισμούς ή ακόμα και παλαιο-κλασσικισμούς. Αναπόφευκτα θα επιστρέψουμε στον θείο Arvo, αλλά μας αρέσει. Τουλάχιστον η δικιά μου λίστα για φέτος θα έχει αρκετούς της παρέας. Όπως και η περσινή λίστα είχε στην πρώτη θέση έναν τύπο που μπορεί να χρησιμοποιεί άλλα μέσα, αλλά τιμάει και με το παραπάνω όλη αυτή τη σχολή. Παρόλ’ αυτά όμως, το «Infra» είχε περάσει κάπως επιδερμικά από τα αυτιά μου και γι’ αυτό ίσως να μη με είχε εντυπωσιάσει όσο θα έπρεπε. Ασυναίσθητα αδικούμε αρκετές κυκλοφορίες με αυτό τον τρόπο και απλά ελπίζουμε αργότερα να το διορθώσουμε. Το «Infra» λοιπόν είναι ένας ακόμα μεγάλος δίσκος για τη συλλογή του συμπαθέστατου Max με το «Infra 5» να είναι μια από τις πιο ωραίες συνθέσεις που άκουσα φέτος και το ξέσπασμα στο τέλος της θα έκανε πολλους από τους προαναφερθέντες post rock-άδες να κοκκινίσουν από ντροπή.

Ωραιότατη η φλυαρία μας αλλά η ώρα πέρασε και δεν πρέπει να το τραβάμε παραπάνω από όσο πρέπει. Για το τέλος έχουμε την απάντηση για όλα τα ερωτήματα που σας βασανίζουν σχετικά με τη ζωή, τη δουλειά, το ΔΝΤ, το ΦΠΑ, την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, τη γκόμενά σας, το φαγητό που δεν σας πέτυχε, τον ενοχλητικό κάγκουρα απέναντι που ακούει ηλιθιότητες στη διαπασών, την σημερινή συννεφιά, τον σκύλο που πάντα θέλατε να έχετε αλλά ποτέ δεν σας πήρε ο μπαμπάς σας, τις διακοπές που δεν πήγατε ή τις διακοπές από τις οποίες γυρίσατε, τον Σεπτέμβρη που ήρθε, τις κουβέρτες που μας περιμένουν και τα βιβλία που θέλετε να διαβάσετε.

Καλή σας νύχτα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Σε αντίθεση με τον προλαλήσαντα προτιμώ τα μέρη που δεν είναι δικά μου, που είναι άγνωστα και είμαι ένας ακόμα ξένος μεταξύ ξένων. Έτσι αντί για τις γνώριμες διαδρομές, βρίσκω πιο γοητευτικές περπατησιές σε σημεία από τα οποία μπορείς να διατηρήσεις την θέση του αντικειμενικού παρατηρητή, στα οποία μπορείς να απολαύσεις την ηρεμία του εαυτού σου, ακόμα και αν μερικές φορές σε οδηγούν στο να περιμένεις μια bar-woman να έρθει στο μαγαζί ακούγοντας κακή μουσική. Ωραίο πράγμα η αποστασιοποίηση παιδιά, να το δοκιμάσετε.

Κάθε φορά που αναγκάζομαι, λόγω των περιστάσεων, να πέφτω το βράδυ να κοιμηθώ χωρίς να παίζει μουσική, βρίσκω τον εαυτό μου να δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει όλη αυτή την ησυχία. Ειδικά όταν ξυπνάω στη μέση της νύχτας, και τα τελευταία χρόνια πολύ σπάνια δεν θα ξυπνήσω μέσα στη νύχτα. Επιστροφή στην Αθήνα και στις νυχτερινές playlist του Εν Λευκώ. Και στο τέντωμα σε γνώριμα σεντόνια.

Εν συνεχεία δεν θα σας μιλήσω και ιδιαίτερα για τους National, γιατί εδώ που τα λέμε ποτέ δεν τους βρήκα κάτι παραπάνω από μια συμπαθητική μπαντούλα που θα σου χαρίσει 5-10 ευχάριστες ακροάσεις. Μπορώ να σας πω για άλλα πράγματα όμως. Μπορώ να σας πω για το «All Is Falling» του James Blackshaw, τον οποίο είχα κατασυμπαθήσει από το περσινό «The Glass Bead Game». Το φετινό είναι ακόμα πιο όμορφο, πιο «σοβαρό», πιο μελαγχολικό, πιο «πιο» ρε παιδάκι μου. Μπορώ να σας πω επίσης ότι συνεχίζω να ακούω μανιωδώς το «Mines» των Menomena και ότι μου φαίνεται ανώτερο ακόμα και από το καταπληκτικό προηγούμενό τους. Ακόμα μπορώ να σας πω ότι χθες από εκεί που δεν το περίμενα έμαθα ότι έβγαλαν καινούριο δίσκο οι Crippled Black Phoenix το οποίο ήδη περιμένω εναγωνίως μια που φαίνονται να βρίσκονται σε overdrive δημιουργικότητας. Να σας πω και τι ωραίες είναι οι καινούριες ιστορίες που έχει να μας πει ο Dax Riggs; Να σας το πω και αυτό, αν και θέλω να το ακούσω πολύ περισσότερο. Τέλος, μια που τα λέμε όλα μεταξύ μας, θα σας ξαναπώ και για τους Grasscut, που όσο περισσότερο τους ακούω, τόσο περισσότερο τείνω να καταλήξω ότι βρήκα ένα σχήμα που μου θυμίζει την τελευταία περίοδο των Ulver (όσο και αν αυτό γίνεται προφανώς από σύμπτωση).

Βαριέμαι να ψάξω να σας βρω τώρα και κανένα you tube video για να ολοκληρώσω το post μου, οπότε σας αφήνω εδώ ξεκάρφωτους και πάω να ετοιμάσω το κρεβατάκι μου και σας προτρέπω να πάτε να αγοράσετε κάνα δίσκο για να θυμηθείτε τα νιάτα σας.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Υπάρχουν κάποια μέρη που είναι δικά σου, δεν ανήκουν σε κανέναν άλλον πωστολένε, ολόδικά σου και πας εκεί μια φορά στο τόσο και είναι όπως την πρώτη φορά ή τη φορά που τα αγάπησες τέλος πάντων και όλα είναι ωραία ακόμα και αν έχει φεγγάρι και δε βλέπεις τα αστέρια όπως ήθελες να βλέπεις τα αστέρια στο δικό σου το μέρος. Είναι καλό πράγμα αυτό, είναι ωραίο, σε κάνει πιο σωστό άνθρωπο, διαμορφώνει καλύτερες κοινωνίες χωρίς ηλίθιους, τσόκαρα και αυτές τις φρικιαστικές πετσέτες με τις γυμνές γκόμενες μπροστά από ηλιοβασιλέματα που πουλάνε στα τουριστάδικα.

Και πας διακοπές και τι κάνεις, τι κερδίζεις, γιατί πας; Στο τέλος δε μένει τίποτε, πίνεις φτύνεις χύνεις και στο τέλος σβήνεις ο ίδιος σαχλαμάρας που ήσουν και πριν. Ζεσταίνομαι κιόλας, ίσως γκρινιάζω και γι’αυτό.

Οι διακοπές τελείωσαν, εγώ πάω διακοπές παραδοσιακά, το θέμα είναι πως ακόμα και αν δεν πάω διακοπές δε σου δίνω αυτό που θες όπως ο ΝίΒο, γιατί δεν είμαι ο ΝίΒο, ο ΛεΠά ή η ΤζέιΛο, δεν είμαι κάποιος από αυτούς, είμαι ένας χαζός που δεν είχε δώκει τόσο καιρό όση σημασία έπρεπε στο Sad Songs for Dirty Lovers των National που είναι ένας πολύ όμορφος δίσκος αλλά δε θα ποστάρω το 90-Mile Water Wall από εκεί αλλά το Highway 2000000 των Madrugada γιατί έκανε πολύ κρύο στο πλοίο και κατάστρωμα με τους πάγκους που έκαναν καριέρα καταστρέφοντας σιγά-σιγά τη μία σπονδυλική στήλη μετά την άλλη και τελεμάρκετινγκ με υπέροχα και αποτελεσματικά και θαυματουργά υπερπροϊόντα σχεδόν τσάμπα ευκαιρία ζωής στην τεράστια τηλεόραση και κάποια στιγμή με παίρνει ο ύπνος και ονειρεύομαι ότι ακούω το Highway 2000000 που μου είχε γράψει πριν πολλά πολλά χρόνια μια κοπέλα από το φόρουμ του Ροκ ΕφΈμ (. . .) με την οποία ανταλλάζαμε σιντί και το χορεύω κιόλας και με ξυπνάνε και φτάσαμε και καυσαέριο στο γκαράζ και λίγο σπρωξίδι και άντε πάλι εδώ.

Και όχι, έφαγα κόλλημα άμα λάχει, ποιος μαλάκας πάει στην παραλία με αυτή τηγελοία πετσέτα με τη γυμνή γκόμενα μπροστά στο ηλιοβασίλεμα; Πολύ θα ήθελα να μάθω.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Δεν περίμενα ποτέ πως θα μπορούσε να επηρεαστεί στα αλήθεια κάποιος από τα φωτογραφικά sessions του «Sideshow Symphonies» των Arcturus. Δεν φανταζόμουν Πραγματικά Ποτέ όμως πως αυτός ο κάποιος θα ήταν και ανεπανόρθωτα cool :

ναι Ulver fans, αυτοί από το UNO

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Εκεί που ο Αύγουστος κυλά ως συνηθίζουν οι Αυγούστοι να κυλούν, νωχελικά, βάρβαρα και αποπνικτικά, ξαφνικά έρχομαι αντιμέτωπος με ένα αποτρόπαιο κοσμικό παράδοξο, το εξής ένα, οτι δηλαδή δεν είναι Αύγουστος του 2010, αλλά ξεκάθαρα Μάρτιος του 2003. Είμαι τόσο έκπληκτος όσο εσείς, και παρατηρώ πως φοράω ένα αισχρό κομμένο μπλε jean με κρόσια και μπλουζάκι από το top man με τον Maniac να πετσοκόβεται. Ο καιρός είναι καλός και έχει περισσότερη ζέστη από τους συνήθεις Μαρτίους. Ακούω ξανά αυτό που η μάνα του Παναγιώτη είπε στον Παναγιώτη και εκείνος φρίκαρε, πως σήμερα δεν θα πάει να δει την φίλη της, διότι θα κάτσει να δει τηλεόραση «που έχει πόλεμο». Είναι φαντασμαγορικό, διότι έχει αυτά τα πράσινα φώτα που η κυρία μητέρα Παναγιώτη δεν ξέρει τι είναι, αλλά της φαίνονται εξωπραγματικά ωραία φώτα «για πόλεμο». Οι αμερικάνοι βομβαρδίζουν τη Βαγδάτη και θα πάμε στην αντιπολεμική και θα υπάρξουν αντιρρήσεις και καμμένα απουσιολόγια και κάτι αποβολές γενναίες, αυτό μόνο και μόνο για να πάμε στην αντιπολεμική, γιατί έχει διακόσες χιλιάδες άτομα που ήρθαν μεταξύ του προφανούς ενός για διακόσιους χιλιάδες άλλους λόγους, και ανάμεσα σε αυτά τα διακόσιες χιλιάδες ίσως να είναι και ένα εντελώς συγκεκριμένο. Δεν παίρνω walkman μαζί, γιατί κανείς από τους διακόσιους χιλιάδες δεν ενδιαφέρεται για μερικές κασσέτες με τον Maniac να πετσοκόβεται. Φωνές, κακό, θόρυβος, πολύς θόρυβος, και πάνω εκεί στην αναμπουμπούλα παιδιά, μα το θεό, γίνεται ένα δεύτερο κοσμικό παράδοξο, κανείς δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει γιατί όλα γίνονται πάρα πάρα πολύ αργά, αλλά όπως μαντεύετε, δεν είναι πια Μάρτιος του 2003, όχι, δεν είναι, είναι Σεπτέμβριος του 2004, και αν είναι δυνατόν, είμαι σε ένα μεγάλο γκρι καρκίνο, με άλλα 200 άτομα, όπως καταλάβατε όσο περνούν τα χρόνια τόσο μειώνονται οι άνθρωποι, δείτε και στη Βαγδάτη τι έγινε πέρσι, και τελοσπάντων εκεί εξεταζόμαστε οι διακόσιοι και μας ρωτάνε για σταθερές των μπολζμανν και σαχα, και εγώ δεν τα ξέρω αυτά, γιατί έχω διαβάσει μόνο τα όρια chandrasekhar επειδή το καλοκαίρι διάβαζα ένα βιβλίο για το θέμα, και μου χει μείνει, και τελοσπάντων πρέπει να φύγω άμεσα να πάω στο παλιό μουσείο της ακρόπολης, μέσα στον ήλιο πρέπει να ανέβω εκεί ψηλά, όρεξη μηδέν, ηθικό μηδέν με τόνο, και παρατώ μικρό χαρτί και αντιπαθητικό σκοταδόψυχο κτίσμα πέριξ νεκροταφείου για την ωραία την θέα με τον πρωινό καφέ ντρακουλι, και γειά μας. Θυμάμαι, από τα λίγα που θυμάμαι, πως είναι ξεκάθαρα 2004 και έχω ένα δεδομένο σφηνωμένο στο ξερό μου κεφάλι, πως αν ένα άστρο εκεί ψηλά έχει τεράστια μάζα, πάνω από εικοσιπέντε φορές από αυτή του ηλίου, στο τέλος της ζωής του θα γίνει μια ωραιότατη μαύρη τρύπα. Το έλεγε και στο βιβλίο που διάβαζα το καλοκαίρι. Και μια που αναφέραμε το καλοκαίρι, μια φανταστική hypersuper ανωμαλία στον ορίζοντα γεγονότων, με επαναφέρει βίαια σε ένα άλλο καλοκαίρι, είναι 2010 και ταξιδεύω στο μέλλον με φρενήρεις ρυθμούς, σταματώ και καθίζω στην καρέκλα και κοιτάζω το ταβάνι να δω από που ήρθα, διότι πάντα όταν ταξιδεύει κανείς στον χρόνο έχει την αίσθηση πως προσγειώνεται σε ένα μέρος, ενώ αυτό δεν είναι απαραίτητα αλήθεια, μπορεί εύκολα ένας ταξιδιώτης να κάνει τη διαδρομή σερνάμενος σαν τον Έκτορα. Το πρώτο πράγμα που παρατηρώ είναι πως ο Maniac δεν πετσοκόβεται πλέον, κόπηκε, κόπηκε, κόπηκε, δεν ψόφησε σαν καμήλα στην έρημο, και έγινε ξανθό ξώγαμο του Sid Vicious, επειδή δεν ταξιδεύω μονάχα εγώ στον χρόνο. Και όλα αυτα κρατούν μονάχα μερικές στιγμές, κάποια δευτερόλεπτα, και εκεί ξυπνάω στα αλήθεια, τσίμπημα, εγώ είμαι, και δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ίδιος άνθρωπος με μερικά laps of faith που θα έλεγαν και στο Lost, που παρεπιπτόντως διήρκεσε όσο ακριβώς το τελευταίο άλμα, και τι μας είπε βρε παιδιά; Πως κανείς δεν ορίζεται μόνος του, χρειάζεται μια σταθερά για να θυμηθεί, και όλοι μετά ζούμε ευτυχισμένοι σε ένα ξωκλήσι. Καλό το φως στην ψυχή κάθε ανθρώπου, δε λέω, αλλά αυτά προϋπήρξαν και τα γνωρίζω. Ήρθε και ένα αστέρι λέει τον Αύγουστο του 2010, σαράντε φορές ο ηλιάκος μας ο καλός που με τηγανίζει ευγενικά κάθε μέρα εδώ στην όμορφη Αθήνα, και λέει δεν μετατράπηκε σε μαύρη τρύπα, αλλά σε αστέρα νετρονίων, επειδή ένα -άφαντο- αστέρι δίπλα του βοήθησε στην απαρρόφηση των εννέα δεκάτων της ύλης του ώστε παρότι ερυθρός γίγας, να μην κάνει σουπερνόβα και τελικά μαύρη τρύπα. Αυτό θα πει θυσία. Οι θεωρίες καταρρέουν σε απειρόβαθα πηγάδια, μα η αγάπη μένει. Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Στο Lost στα σίγουρα. Εδώ δεν έχω πολυκαταλάβει. Λίγα λόγια για τους στίχους του «The Firesky» των Kiss the Anus of a Black Cat που δεν θα γράψω, παρά θα προτιμήσω να σας πω πως έχουν νέο τραγούδι στον δικτυακό τους ιστότοπο, και το τραγούδι είναι καλό. Παραείναι. Αλλά πρέπει να διατηρηθεί η ψυχραιμία, αλλιώς χάνω άμεσα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Και ποιός ξέρει που θα βρεθώ. Γδύνομαι εντελώς και αλείφομαι με μαρμελάδα μούρο, επειδή σήμερα δεύτερο album Profanatica για πρώτη φορά. Και αν δεν ΉΞΕΡΑ ΚΑΛΑ τι συμβαίνει, θα ανησυχούσα κάπως. Είμαι στο πρώτο κομμάτι και είναι ξεκάθαρα 1991 και πρωτακούω το «Weeping in Heaven». Λες και δεν ήξερα τι και πως βέβαια. Ωραία, βίαιη επαναφορά. Στο τέλος όλα είναι «καλτ» και τα λέμε και γελάμε ή πορωνόμαστε. Ή κάτι ενδιάμεσο έστω, εντάξει.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ τον Κώστα του 2000 ή του 2001. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι να θυμηθώ οποιοδήποτε Κώστα περασμένων χρόνων. Ίσως αυτη η αδυναμία συγκράτησης συγκεκριμένων αναμνήσεων να είναι και ο λόγος που δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τις φωτογραφίες. Πάντα όμως διατηρώ την αίσθηση εκείνων των χρόνων, η οποία ίσως και να είναι κατασκεύασμα της φαντασίας μου, αλλά συνεχίζω να τα θεωρώ πιο απλά. Ίσως αυτό να είναι πραγματικά η ψευδαίσθηση που έχουν όλοι σε φάσεις εξέτασης της πορείας τους μέσα στο χρόνο. Αυτό μας συμβαίνει αρκετά τελευταία πιστεύω. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, αλλά ξέρω ότι είναι κάτι που απασχολεί το κεφάλι μας. Εξάλλου δείτε τι μαλακίες καθόμαστε και γράφουμε δυο μέρες πριν πάμε διακοπές.

Αν δεν ήμουν υπερβολικά τεμπέλης αυτές τις μέρες θα ήθελα να οργανώσω τη δισκοθήκη μου με εκείνον το άτιμο τον αυτοβιογραφικό τρόπο. Έτσι για να νιώσω από πρώτο χέρι αν τελικά όντως σου προσφέρει ανακούφιση. Για να δω πως πήγα από το ένα μέρος στο άλλο, ποιοι με οδήγησαν, ποιοι με εγκατέλειψαν και ποιους εγκατέλειψα και πόσο διαφορετικός είναι ο Κώστας του τώρα, από τον Κώστα της περασμένης δεκαετίας. Όμως είμαι υπερβολικά τεμπέλης και ρεαλιστικά νομίζω ότι αυτή η αναδιάταξη δεν θα γίνει ποτέ. Ίσως σε κάποια μελλοντική μετακόμιση. Κακό πράγμα οι Τετάρτες όταν το μόνο που σκέφτεσαι είναι η Παρασκευή. Κακό πράγμα να μην φεύγει αυτό το συναίσθημα στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι θα μπορούσες να κάνεις κάτι παραπάνω. Γενικά.

Παω να θυμηθώ μερικούς παλιούς γνωστούς. Και αλήθεια προσπαθείτε να με πείσετε ότι οποιαδήποτε live εκτέλεση μπορεί να συγκριθεί με το μεγαλείο που συναντάται στην κορυφή αυτού του κειμένου; Δεν είστε με τα καλά σας μου φαίνεται. Μπορεί να έρχεται και εμάς η ώρα μας να ξεμωραθούμε, αλλά ακόμα διατηρούμε μερικές αντιστάσεις.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Περνάτε όμορφο καλοκαίρι; Σας ενοχλεί η ζέστη; Αργεί το τρίτο album των Virus; Σας έλειψαν οι Ved Buens Ende; Τραγουδούσε τελικά ο Jim Morrison στο «Phantom’s Divine Comedy»; Εκτός από τους Inflabitan έχει και άλλες κρυφές συμμετοχές ο Carl Michael Eide;

Πηγαίνετε στο myspace website της ADVERSUM, νέου label του γνωστού και αγαπημένου Kim Solve, και στην playlist βάζετε το τραγούδι «Your Black Waters» των Yurei. Τα νέα θα είναι ευχάριστα αν η πρώτη παράγραφος σας αφορά με οποιονδήποτε τρόπο.

Για το νέο Swans θα πούμε άλλη μέρα, και έχουμε πολλά να πούμε.

Γειά σας τώρα

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Κάνω σαν τη γιαγιά μου, το αναγνωρίζω.

Πρήζω κόσμο σα δεκαοχτάχρονος, το αναγνωρίζω.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized