sonic death monkey

Ειμαι στο εξοχικό του Παναγιώτη, ένα εξοχικό που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά στα όνειρα ό,τι θέλουμε κάνουμε και ο Παναγιώτης είχε κάνει καλή επιλογή εξοχικού. Μεζονέτα, με μεγάλο κήπο, με ωραία θέα, με μπάρμπεκιου,  με τον κλασικό θείο_που_ξέρει_να_ψήνει_ΚΑΛΑ, όχι ότι εμείς δεν ξέρουμε, αλλά ποιός λογικός άνθρωπος ονειρεύεται τον εαυτό του χωμένο στο κάρβουνο και την τσίκνα με 38 βαθμούς κελσίου; Κανείς.

Και περιμένουμε τα φαγητά, τσιμπάμε διάφορους μεζέδες από δω κι από κει, πίνουμε το κρασί_του_θείου_που_φέτος_βγήκε_καλύτερο_από_ποτέ, σκεφτόμαστε ότι είναι φοβερό το πώς γίνεται κάποια κρασιά γνωστών να είναι πάντα καλύτερα από ποτέ, σε κάνουν να θες να ζήσεις μόνο και μόνο για να δεις πότε θα αγγίξουν την τελειότητα, απλά και μόνο για να την ξεπεράσουν την επόμενη χρονιά. Αλλά αυτό δε μας αφορά προς το παρόν.

Και έρχονται τα φαγητά και τρώμε και πίνουμε κι άλλο και μετά ξαναπίνουμε, ξανατρώμε και πίνουμε λίγο ακόμα και ξαφνικά μεταφερόμαστε στη φάση που όλοι έχουν πιει “ένα ποτηράκι παραπάνω” και θέλουν να χορέψουν. Ένας από τους θείους φέρνει το cd από τη Real News με τα δημοτικά, το βάζει στο cd player του αυτοκινήτου του που είναι παρκαρισμένο εκεί δίπλα και ανοίγει τα παράθυρα. Και όλοι σηκώνονται και χορεύουν, κάποιοι επειδή το θέλουν, άλλοι επειδή πρέπει, εγώ είμαι ο κλασικός “σε λιγάκι”. Μια θεία του Παναγιώτη έρχεται για να μας πει “φτου σας, χίλια χρόνια να ζήσετε, σας βλέπω και σας καμαρώνω”, φεύγει για να συνεχίσει το χορό και μετά από λίγο έρχεται η άλλη θεία, η “πάρε το κορίτσι και χορέψτε ντε, τι κάθεστε κολλημένοι στις καρέκλες σας;”. Το κορίτσι την έχει ακούσει και δε θέλει να χορέψει, εγώ την έχω ακούσει και δε μπορώ να χορέψω, όχι ότι θέλω δηλαδή, μακάρι να μπορούσα να μεταφερθώ στο χρόνο και να έχει τελειώσει το γλέντι και να έχουν φύγει όλοι, γιατί το κρασί και το φαγητό τελείωσαν, το κορίτσι δεν είναι και πολύ καλά και έχουμε μείνει εγώ και η Δόμνα Σαμίου.

Α, ξέχασα, όνειρο είναι, μπορώ.

Και πριν έρθει καν το γλυκό, βρίσκομαι σε ένα ταξί με το κορίτσι και γυρίζουμε σπίτι. Έχουμε σχεδόν φτάσει, ο ταξιτζής μας έχει πιάσει την κουβέντα, περιέργως δε μας λέει για το πόσο έχουν ζορίσει τα πράγματα, ούτε για τις επιχειρήσεις που είχε και δε πήγαν καλά και αναγκάστηκε να πουλήσει ότι του είχε απομείνει για να αγοράσει την άδεια του ταξί, δεν ακούμε από το στόμα του τίποτα για κανένα πολιτικό, για κανένα πρεζάκι που του έβγαλε μαχαίρι, τίποτα τέτοιο. Μας μιλάει για την αγάπη. Και μας λέει ότι η αγάπη είναι ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει στον κόσμο τούτο. Και συμφωνούμε όλοι και χαιρόμαστε που έχουμε ξεκινήσει μια κουβέντα με_νόημα και είμαστε μια χαρούμενη παρέα. Και ξαφνικά ο ταξιτζής γυρνάει στο κορίτσι και του λέει “αυτός δε μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένη. Εγώ μπορώ”. Και έχω μείνει μαλάκας, οκ όλα μπορείς να τα περιμένεις σ’αυτή τη ζωή, όλα επιτρέπονται, αλλά δεν υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος που λέει πως όταν μιλάς με κάποιον και συμφωνείτε σε όλα, όταν είστε μια χαρούμενη παρέα και κάνετε συζητήσεις με_νόημα, ε δε την πέφτεις στο κορίτσι του ένα λεπτό μετά;

Δεν ξέρω τι θα έκανα αν αυτό γινόταν στην πραγματικότητα, στο όνειρο όμως είναι εύκολο να γλιτώσεις τις εντάσεις και τα νεύρα και να πεις “πάμε παρακάτω, δε μου αρέσει αυτό” και να πας παρακάτω. Και πάω παρακάτω, όχι πολύ, γιατί έτσι κι αλλιώς φτάναμε στο σπίτι, οπότε προσπερνάω ίσα ίσα μέχρι να γλιτώσουμε από τον ταξιτζή (δεν πλήρωσα κιόλας). Μπαίνουμε στο σπίτι, ξεπερνάω με συνοπτικές διαδικασίες το ξεπακετάρισμα, το μπάνιο, το γεύμα με ό,τι υπάρχει στο ψυγείο και όλα αυτά τα διαδικαστικά, είμαι έτοιμος να αράξω και να απολαύσω την ηρεμία μου και τα νεύρα για τον πέφτουλα ταξιτζή έχουν αρχίσει να περνάνε. Και τότε χτυπάει το κουδούνι. Πάω προς την πόρτα με εντελώς ξενερωμένο ύφος, δε θέλω να δω κανέναν τέτοια ώρα, ανοίγω και είναι ο φίλος μου ο Γιώργος. “Γεια, τι κάνεις;”, “καλά είμαι, πώς από δω;”, “ήρθα για να διαδηλώσω κατά των νέων μέτρων της κυβέρνησης”. “Να διαδηλώσεις πού;”. “Στη βεράντα σου”. Και πριν προλάβω να πω κάτι, ο φίλος μου ο Γιώργος με σπρώχνει και μπαίνει στο σπίτι, από πίσω του είναι περίπου 100 άτομα με σημαίες και πανό και ντουντούκες και όλα αυτά τα αξεσουάρ, μπαίνουν όλοι στο σπίτι και κατευθύνονται προς τη βεράντα μου, η οποία ξαφνικά έχει γίνει αρκετά μεγάλη ώστε να μπορούν 100 άτομα να κάνουν πορεία. “Δε μπορεί να συμβαίνει αυτό” σκέφτομαι, σταματάω για λίγο, ξανασκέφτομαι “δηλαδή όντως δε μπορεί να συμβαίνει αυτό, πραγματικά δε γίνεται”, προσπαθώ να καταλάβω τι έχει συμβεί, είμαι χαμένος μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, ήμουν τόσο κοντά στο να ΑΡΑΞΩ, στο να μη κάνω απολύτως τίποτα μέχρι να με πάρει ο ύπνος και ξαφνικά έχω 100 άτομα στη βεράντα μου να φωνάζουν συνθήματα κατά της τρόικα. “Πρέπει να ηρεμήσω” λέω από μέσα μου και τότε θυμάμαι ότι στο σπίτι υπάρχει το Δωμάτιο της Ηρεμίας, εκείνο το δωμάτιο στο οποίο πηγαίνω μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις, όταν πραγματικά υπάρχει ανάγκη. Τρέχω προς το δωμάτιο, ευτυχώς έχω το κλειδί πάνω μου, ανοίγω την πόρτα, μπαίνω, κλειδώνω από μέσα κα πέφτω ανάσκελα στο κρεβάτι που έχει μέσα, ξεφυσάω με ανακούφιση και σκέφτομαι ¨επιτέλους, ηρεμία”. Και είμαι έτοιμος να κοιμηθώ γλυκά, είμαι ακριβώς στη φάση “θα με πάρει ο ύπνος και όταν ξυπνήσω θα είναι όλα όπως πριν, χωρίς διαδηλωτές στη βεράντα μου και χωρίς ύπουλους ταξιτζήδες και χωρίς δημοτικά τραγούδια”. Και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του Δωματίου της Ηρεμίας.

Και είναι 3 διαδηλώτριες, οι οποίες έχουν φύγει από την πορεία και έχουν έρθει στο Δωμάτιο της Ηρεμίας. Με βλέπουν και λένε “α νάτος”. Αναρωτιέμαι τι μπορεί να με θέλουν, δείχνουν κάπως εχθρικές αλλά παίζει να είναι και η ιδέα μου. Τελικά δεν είναι, η πιο ψηλή από αυτές, αυτή με τη γαμψή μύτη η οποία αναγνωρίζεται από το υποσυνείδητο μου σαν “η αρχηγός” με κοιτάει με απαξιωτικό ύφος, σκέφτεται για λίγο τι θα πει και τελικά μου λέει “δε ντρέπεσαι λίγο; γιατί το στενοχωρείς το κορίτσι; τι σου έφταιξε;”. Είμαι έτοιμος να πω “μα τι έκανα;” αλλά συνειδητοποιώ ότι δε τις ξέρω καν αυτές τις τύπισσες, μα σοβαρά τώρα, πού κολλάνε; ΟΚ, δε φτάνει που εισβάλλουν στη βεράντα μου για να διαδηλώσουν, ξαφνικά έρχονται για να μου κάνουν κήρυγμα για κάτι τόσο προσωπικό; Κάτι τους είπε ο Γιώργος προφανώς, αλλά και πάλι. Θέλω να πω πολλά, θέλω να απολογηθώ, αλλά γιατί να απολογηθώ σε αυτές, θέλω να τις βρίσω και να σηκωθούν να φύγουν, ναι αυτό θέλω, αλλά ούτε αυτό κάνω τελικά, απλά σηκώνομαι και φεύγω. Και κατεβαίνω κάτω, στο σαλόνι.

Στο σαλόνι βλέπω κόσμο, σιγά μη δεν έβλεπα εδώ που τα λέμε, μα τι όνειρο είναι αυτό πια. Είναι το κορίτσι και κλαίει, είναι οι γονείς του, είναι όλοι οι φίλοι μου, είναι και κάποιοι άσχετοι οι οποίοι εικάζω ότι είναι είτε διαδηλωτές που κάνουν διάλειμμα είτε μέλη από κάποιο σύλλογο οδηγών ταξί, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Χαιρετάω αμήχανα, έχω παραιτηθεί εδώ και ώρα από το να προσπαθώ να εξηγήσω τι συμβαίνει, απλά περιμένω να δω τη συνέχεια. Η Ηρεμία μοιάζει να έχει χαθεί για πάντα ή έστω να έχει κρυφτεί σε κάποιο άλλο όνειρο. Δε μιλάει κανείς τους, αλλά όλοι με κοιτάζουν επικριτικά, (το κλασικό) τα μάτια τους βγάζουν φωτιές. Είμαι έτοιμος να πω “να σας φέρω κάτι να πιείτε;” αλλά με προλαβαίνει ο φίλος μου ο Γιάννης, ο οποίος με κοιτάει στα μάτια και μου λέει “ποιό είναι το πρόβλημα σου; τι σου φταίει το κορίτσι; γιατί τα κάνεις αυτά;” και εγώ πάλι σκέφτομαι “ας μου πει κάποιος τι έκανα”, αλλά δε μπορώ να πω τίποτα, έχω μερικές δεκάδες μάτια να με κοιτάνε επικριτικά, αισθάνομαι ότι σήμερα δικάζομαι, σήμερα κρίνομαι για τα πάντα. Και με πιάνει μια φοβερή αίσθηση κλειστοφοβίας. Ποτέ δε πίστευα ότι είχα κλειστοφοβία αλλά να που έκανα λάθος, είμαι εγκλωβισμένος και απλά θέλω να ξεφύγω από το σπίτι και από τους ανθρώπους με τα εχθρικά βλέμματα, θέλω να τελειώσουν όλα και να φύγουν όλοι και να μείνω μόνος. Και τότε θυμάμαι ότι όλα αυτά είναι ένα όνειρο, δε συμβαίνουν στην πραγματικότητα, αρκεί απλά να ξυπνήσω και θα τελειώσουν όλα. Και αρχίζω να φωνάζω στον εαυτό μου “ΞΥΠΝΑ”, αλλά ο εαυτός μου δε ξυπνάει. Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό, ο στάνταρ τρόπος για να ξυπνήσω ήταν πάντα το να σκέφτομαι ότι βλέπω όνειρο, αλλά τώρα για κάποιο λόγο δε πιάνει. Φωνάζω ακόμα πιο δυνατά, ο κόσμος κοιτάει απορημένος, έχουν μπροστά τους ένα τύπο που δικάζεται να φωνάζει “ΞΥΠΝΑ” αντί να απολογείται. Αισθάνομαι την απορία και την αποδοκιμασία όλων τους, θέλω να ξυπνήσω, καταντάει ανυπόφορο αυτό το πράγμα, αλλά δε μπορώ με τίποτα. Λένε ότι τα όνειρα κρατάνε ελάχιστα δευτερόλεπτα, εγώ σε αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα, λιγότερα και από ένα τραγούδι Anal Cunt, έχω ακούσει όλα “τα τραγούδια που αγαπήσαμε”, έχω ταξιδέψει, έχω κλάψει, για πολλές γυναίκες έχω κλάψει και τώρα φιλοξενώ στο σαλόνι μου όλους τους γνωστούς και φίλους και το Π.Α.ΜΕ.

Δεν το μπορώ άλλο αυτό, είμαι χωμένος σε ένα όνειρο το οποίο ξέρω ότι είναι όνειρο και παρόλ’ αυτά δε μπορώ να ξεφύγω. Τα μάτια με κοιτάνε, το κορίτσι κλαίει, ξαφνικά το σαλόνι αρχίζει να γεμίζει μαύρο καπνό, η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική, τσούζουν τα μάτια μου, βήχω, “θα το ξεπεράσω” σκέφτομαι, “ένα όνειρο είναι”, “τελειώνε βρε γαμημένο”, αλλά το όνειρο δεν τελειώνει, όλοι με κοιτούν με μίσος, κάποιοι κλαίνε κιόλας, όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω μου και εγώ κάθομαι στη μέση του δωματίου με την καρδιά μου να χτυπάει σε ρυθμούς Marduk. Αρχίζω να σκέφτομαι διακοπές, εξόδους με πολύ αλκοόλ και τέλεια διάθεση, σκηνές από το arrested development, γενικά οτιδήποτε θα μπορούσε να με μεταφέρει αλλού. Αλλά όχι, εγώ εκεί.

Και κάπου στο βάθος, μέσα από τον καπνό, βλέπω να πλησιάζει με γρήγορο βηματισμό προς το μέρος μου μια μεσήλικη κυρία, η οποία μοιάζει ταλαιπωρημένη αλλά και αποφασισμένη ταυτόχρονα. Φοράει μαύρη μπλούζα με τα αρχικά Α.Κ. γραμμένα πάνω, με κόκκινα γράμματα. Το μυαλό μου πάει στους διαδηλωτές, αλλά όσο πλησιάζει αρχίζω να παρατηρώ με περισσότερη προσοχή τη μπλούζα της, όχι δεν είναι αρχικά τελικά, είναι δυο ολόκληρες λέξεις , κάτσε να δεις τι γράφει… Ανά…Ανακοπή Καρδιάς. Τέλεια.

Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή, λίγο πριν η Ανακοπή Καρδιάς με φτάσει και με αγκαλιάσει και μου ψιθυρίσει στο αυτί “ti gamises lol”, λίγο πριν τελειώσουν όλα οριστικά και αμετάκλητα, μερικές ώρες (ας είμαστε ρεαλιστές) πριν έρθει το ασθενοφόρο να με μαζέψει, παραδίνομαι. Αισθάνομαι ηττημένος, θεωρούσα τον εαυτό μου σκληρόπετσο αλλά δεν αντέχω άλλο, δε μπορώ να τα αντιμετωπίσω όλα αυτά μόνος μου, η μάχη χάθηκε, οι κακοί κέρδισαν. Και γυρνάω προς το μέρος τους, αδύναμος και ταπεινωμένος, κοιτάζω το κορίτσι στα μάτια και με χαμηλή φωνή λέω “απλά ήθελα να είμαι ευτυχισμένος”. Και ξυπνάω.

Κανείς δεν πρόλαβε να μου πει ποτέ τίποτα στο όνειρο. Καμία διευκρίνηση δε δόθηκε, καμία απορία δε λύθηκε. Στην αρχή απογοητεύτηκα, μετά θύμωσα, ήλπιζα μέσα μου αυτό το όνειρο να μου προσφέρει κάτι παραπάνω, να μου δώσει μια απάντηση, να μου δείξει αυτό που πριν δε μπορούσα να δω επειδή ήταν καλά κρυμμένο κάπου στα ενδότερα του μυαλού μου. Κλασικός φυγόπονος άνθρωπος. Εν τέλει αποφάσισα ότι κάποια πράγματα μάλλον πρέπει να τα βρεις μόνος σου, ξύπνιος, αντιμέτωπος με την πραγματική ζωή. Γιατί μάλλον υπάρχουν ταξίδια στα οποία ο προορισμός δεν είναι προκαθορισμένος, δεν ξέρεις πόσο θα διαρκέσουν και γι’αυτό δε μπορείς να γνωρίζεις από πριν πού θα φτάσεις. Και αποφάσισα να ξεκινήσω το ταξίδι, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα καταλάβω πότε πρέπει να σταματήσω. Μάζεψα τα πράγματα μου, έκλεισα τον υπολογιστή, τσέκαρα αν είναι κλειδωμένες οι μπαλκονόπορτες και βγήκα έξω στο δρόμο. Δεν ήξερα πού να πάω, δεν είχα πού να πάω, οπότε αποφάσισα να το πάρω αντίστροφα από εκεί που έμεινα. “Απλά ήθελα να είμαι ευτυχισμένος”.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Έπρεπε να φτάσει 19 Δεκεμβρίου για να αποφασίσει ο καιρός να θυμηθεί ότι είναι φθινόπωρο. Γιατί ακόμα και με τη σημερινή βροχή, χειμώνα δεν το λες. Είχε ξεκινήσει αρκετά ελπιδοφόρα φέτος η εποχή αλλά κάπου στη μέση πήρε μια στραβή στροφή και παραλίγο να ξαναθυμηθούμε τα κοντομάνικα. Να πει κανείς ότι δεν έχουμε συνηθίσει βέβαια; Θα χρησιμοποιούσα τη φράση «μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια» αλλά δεδομένης της παρούσας κατάστασης, τείνει να ακούγεται αρκετά ειρωνική. Είχα σχετικά καιρό να κατέβω στο κέντρο της Αθήνας και σήμερα υπήρξε μια σύντομη βόλτα εν μέσω βροχών και κυκλοφοριακού. Η Αθήνα, όπως και κάθε μέρος γεμάτο σκουπίδια, είναι ακόμα πιο αποπνικτική όταν βρέχει. Θαρρείς μια που δεν υπάρχει αρκετό νερό για να την καθαρίσει, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι απλά να διασπείρει τη βρωμιά σε μεγαλύτερη έκταση. Και η αλήθεια είναι ότι εδώ και κάμποσο καιρό η ίδια η Αθήνα μοιάζει να περιέχει μόνο σκουπίδια.

Δεν ξέρω αν είναι πιο έντονη η εικόνα λόγω εορτών ή λόγω γενικότερης κατάστασης, αλλά η δυστυχία είναι μάλλον το κυρίαρχο συναίσθημα που παρατηρείς όταν κοιτάς γύρω σου. Τι και αν τα καταστήματα μοιάζουν να επιμένουν στους στολισμούς, προσπαθώντας με πέντε λαμπάκια παραπάνω να δείξουν ότι δεν συμβαίνει τίποτα; Οι γενικότεροι στολισμοί στην πόλη μοιάζουν σαν μια εντυπωσιακή κορνίζα που περιβάλλει έναν ημι-κατεστραμμένο πίνακα. Αναρωτιέμαι για πόσο ακόμα θα αρκούμαστε στο «ημι-«. Περπάτησα αρκετά σήμερα στους δρόμους της Αθήνας, με παρέα και χωρίς, και οι ματιές τριγύρω δεν έδωσαν μεγάλη ελπίδα για τη συνέχεια.

Σε μια σύντομη νοητική κίνηση προς πιο ευχάριστα πράγματα σκεφτόμουν την φετινή λίστα, η οποία σχεδόν ετοιμάστηκε. Ομολογουμένως το 2011, μουσικά, ήταν μια πολύ καλή χρονιά. Όχι οτι δεν υπήρχαν και οι απογοητεύσεις, αλλά μετά απο αρκετό καιρό, έμοιαζαν να υπάρχουν μόνο για να τονίζουν το μεγαλείο όλων αυτών που δεν χάθηκαν. Άκρατος μινιμαλισμός στη λίστα φέτος, αλλά δεν λέω περισσότερα για να εχουμε και κάτι να πούμ και στο τέλος του χρόνου. Έτσι οι επιλογές για μια φθινοπωρινή ημέρα στα τέλη του Δεκεμβρίου ήταν αρκετές και ιδιαιτέρως ταιριαστές. Δεν θα πω που κατέληξα, άλλωστε θα υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά στο άμεσο μέλλον, αλλά σίγουρα έκανε τις βρεγμένες διαδρομές πιο υποφερτές.

Καθώς άκουγα τους δίσκους συνειδητοποίησα ένα ακόμα πράγμα. Ότι ενώ η χρήση του θορύβου ως ένα ακόμα εργαλείο στη δημιουργία μουσικής μου μοιάζει τρομερά γοητευτική και χρήσιμη, δυσκολεύομαι πάρα πολύ να τον ακολουθήσω όταν αποτελεί αυτοσκοπό. Αν και είναι από τα καλύτερα θέματα για φιλοσοφικές αναλύσεις πάνω στην φύση της μουσικής και της συναισθηματικής της επίδρασης, ο θόρυβός μου μ’ αρέσει να είναι η έκρηξη στο τέλος που εκφράζει με τον πιο έντονο τρόπο την ένταση που χτιζόταν προηγουμένως. Όταν αποτελεί μια έκφραση της αναπόφευκτης εντροπίας στην οποία είναι καταδικασμένα να καταλήξουν όλα, μου φαίνεται αρκετά πιο κουραστικό.

Πήρα την απόφαση για πρώτη φορά στη ζωή μου, μια που μου ήρθε η όρεξη και έβγαλα νωρίς τη λίστα, η playlist αυτών των δυο εβδομάδων να αποτελείται μόνο από τα album που την απαρτίζουν. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό θα μπορέσει να δημιουργήσει και μια συναισθηματική ανασκόπηση της χρονιάς, μια που εδώ και αρκετά χρόνια δυσκολεύομαι να συνδέσω τους ήχους με τις εικόνες που τους συνόδεψαν μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Λίγα είναι αυτά που ακούγονταν ενδιαφέροντα και δεν κατάφερα να ακούσω φέτος, οπότε νομίζω ότι είναι αρκετά ασφαλής η επιλογή. Βέβαια είναι αναμενόμενο οι πρώτες μέρες του νέου έτους να αφιερωθούν στην ακρόαση όλων αυτών που κοιτώντας τους τίτλους τους δεν μας θυμίζουν ακριβώς τι ήταν. Είμαι σίγουρος ότι θα ανακαλύψουμε και εκεί πράγματα που μας ξέφυγαν, αν και το 2011 γενικά ήταν μια χρονιά που κατάφερα να ακούσω προσεκτικά μουσική.

Το συγκεκριμένο post ξεκίνησε χτες το βράδυ αλλά η νύστα δεν το άφησε να ολοκληρωθεί, οπότε αυτό που ξεκίνησε ως καληνύχτα, θα ολοκληρωθεί ως καλημέρα, μαζί με τον καφέ, τα μελομακάρονα και το BBC 6 να ξεκινάει την ημέρα. Πρώτη ημέρα της άδειας, ίσως η πιο ευχάριστη αυτής, γιατί είναι ημέρα μόνο προσμονής και σχεδιασμού. Δεν έχω καταλήξει ακόμα γιατί το BBC 6 κάθε φορά με γεμίζει με μια αίσθηση νοσταλγίας. Έχω κάποιες υποψίες αλλά δεν εχω καταλήξει ακόμα.

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011. Και το φθινόπωρο πάλι έδωσε τη θέση του στην άνοιξη. Ώρα για καφέ και σχέδια.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα κουράγιο να κάνω αυτό το post. Για την ακρίβεια ακόμα δεν έχω το κουράγιο, αλλά είπα για μια φορά να κάνω την υπέρβαση και να ξεπεράσω την αδράνεια που τείνει να με κατακλύσει. Μου τη δίνει η ανούσια εξουθένωση που προκαλείται στη δουλειά από παράγοντες που δεν σε αφορούν και όμως καταλήγουν να σε κατακλύζουν. Είναι 10 παρά κάτι και νιώθω ότι είναι ξημερώματα. Γυρίζοντας το κεφάλι δεξιά και αριστερά διακρίνω παρόμοιες αντιδράσεις. Ίσως να ήταν γενικά μια κακή ημέρα. Θέλω να ελπίζω ότι δεν είναι και η αρχή μιας ακόμα κακής περιόδου. Σήμερα αποφάσισα ότι θα πρέπει να ακούσω περισσότερη μουσική μέχρι το τέλος του χρόνου. Το σύμπαν αποφάσισε να γελάσει μαζί μου φυσικά, και μια που έβαλα το «El Camino» των Black Keys (έψαχνα καιρό ένα τόσο ωραίο album για να κάνει παρέα στον πρωινό καφέ και, φυσικά, το «Little Black Submarines» είναι μια μεγάλη ομορφιά), μια που έφτασε έξι το απόγευμα και συνειδητοποιούσα ότι παρά το γεγονός ότι έπρεπε να εχω φύγει πριν δυο ωρες, είχα ακόμα δουλειά μπροστά μου. Άκουσα και το καινούριο Roots στα πεταχτά, δεν εντυπωσιάστηκα, αλλά, έτσι και αλλιώς, δεν το είχα κατεβάσει κυρίως για δική μου χρήση.

Ξεκίνησε η διαδικασία της λίστας φυσικά. Έχουμε 25 ημέρες μπροστά μας, έγινε ένα πρώτο ξεσκαρτάρισμα, μπορεί να μπουν και άλλα, να γίνουν αλλαγές, να γνωρίσουμε την κυκλοφορία της χρονιάς που μέχρι στιγμής αγνοούσαμε, αλλά σιγά σιγά ξεκαθαρίζει το τοπίο. Προειδοποιώ ότι φέτος θα υπάρξει πολυ μινιμαλισμός. Σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα, νομίζω πως το 2011 υπήρξε μια Καλή μουσική χρονιά. Περισσότερα βέβαια σε κάποιες ημέρες. Ελπιζω με την ξεκούραση της άδειας να μας δημιουργηθεί και η όρεξη για περισσότερες αναλύσεις.

Αυτό το σαββατοκύριακο η ευρύτερη Οικογένεια του Sonic Death Monkey έχει βάλει ως στόχο να στολίσει. Μη με ρωτάτε γιατί. Ίσως είναι μέρος της δικιάς μας επανάστασης στο κατεστημένο. Ή ίσως απλά μας αρέσουν τα γυαλιστερά πράγματα. Ίσως και να χρειάζεται ένα διάλειμμά από τις μεταφορικές κηδείες που πλανούνται στον αέρα. Σε αντίθεση με τους στόχους μας όμως, οι τελευταίες κυκλοφορίες είναι ότι πρέπει για περισυλλογή, κρύες νύχτες του χειμώνα και απλανή βλέμματα. Θες το «Broken Man» του Matt Elliott, το «If Then Not When» των King’s Daughters and Sons, το τελευταίο της Susanna με τον μεγάλο νορβηγικό τίτλο που βαριέμαι να γράψω τώρα ή ακόμα και το αναπάντεχο «Darker My Love» του Guerre. Από τις εκπλήξεις της χρονιάς, το «50 Words For Snow» της Kate Bush. Δεν πίστευα ότι θα υπήρχε κάτι που θα με έκανε να ενδιαφερθώ ουσιαστικά για την Kate Bush το 2011, αλλά ρε γαμώτο, δεν μπορώ να προσπεράσω αυτό το album έτσι. Και ακόμα δεν το έχω απορροφήσει πλήρως.

Εδώ και μπόλικη ώρα στην τηλεόραση παίζει το High Fidelity. Είμαστε μια βροχερή μέρα σε ένα ξέφωτο και ο Rob με την Laura ετοιμάζονται να κάνουν σεξ μέσα στο αυτοκίνητο. Υποθέτω ότι όλοι έχουν την ανάγκη να ξορκίσουν τα δικά τους φαντάσματα κατά καιρούς. Δεν νομίζω ότι είναι αρκετές οι φορές που το κάνουμε με μεγάλη επιτυχία. Το «I’m too tired not to be with you» ακόμα φαντάζει δυσθεώρητη φράση για να ειπωθεί με τόση απλότητα.

Ακόμα νιώθω κουρασμένος και αρκετά αγχωμένος για την αυριανή μέρα. Οι αντοχές μας εξαντλούνται σιγά σιγά και δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουμε πέρα από το να συνεχίσουμε να προχωρούμε, βήμα-βήμα. Όσο προχωράτε εσείς να ακούσετε απαραιτήτως το «Teufelskamin» των Kammerflimmer Kollektief. Δυστυχώς δεν βλέπω να προλαβαίνουμε και το Mumford and Sons για φέτος, αλλά ας έχουμε και κάτι να περιμένουμε για του χρόνου εκτός από το τέλος του κόσμου. Με τόσα που βγήκαν φέτος, δεν ξέρω πόσα μπορούν να κυκλοφορήσουν το 2012. Ελπίζω να έρθει επιτέλους το Burial. Το «Untrue» έχει αρχίσει να νιώθει βαριά τα χρόνια του και να το κουράζουν τα αλλεπάλληλα ξενύχτια. Δεν θα το αφήσουμε να ξεκουραστεί ακόμα όμως.

Καλή βδομάδα; Ας γελάσω.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Δεν ξέρω και γω πόσες φορές έχει πέσει στο τραπέζι η συζήτηση περί μοναδικότητας ή πρωτοτυπίας στη μουσική δημιουργία. Πόσες διαφωνίες έχουν ξεκινήσει όταν οι μεν θεωρούν συμβιβασμό την προσήλωση σε γνωστές φόρμες, ενώ οι δε φέρνουν επιχειρήματα για το πως οι εξαιρετικές δημιουργίες δεν θα πρέπει να ντρέπονται για τις επιρροές τους και τις ομοιότητες με αυτές. Αν θέλω να είμαι ειλικρινής, μάλλον κατά καιρούς έχω βρεθεί και στα δυο στρατόπεδα, αδυνατώντας να διατηρήσω ένα σταθερό κανόνα στο ζήτημα. Αναποφασιστικότητα; Ηθελημένος συμβιβασμός σε κάποια πράγματα που μου αρέσουν; Μπορεί και τίποτα από αυτά. Παραμένει όμως το γεγονός ότι όσο και ειναι ωραίο να έχεις την ηθικη θέση ισχύος, μερικές φορές τα γεγονότα σε κάνουν να μην σε πολυ-ενδιαφέρει αν την ξεχνάς.

Προς τι όλες αυτές οι απορίες; Τι έφερε στο προσκήνιο τούτη την αναζήτηση; Victor Ferrreira λέγεται, εδρεύει στο Λουξεμβούργο και μόλις κυκλοφόρησε τον δίσκο του «Everything Could Be Fine» υπό το όνομα Sun Glitters. Θυμάστε όλες τις συζητήσεις για το πότε θα κυκλοφορήσει το νέο Burial; Ή τις γκρίνιες για το «Street Halo» και τις συνεργασίες με τους Massive Attack; Όσοι απογοητευτήκατε (ή τουλάχιστον δεν ενθουσιαστήκατε) από τις τελευταίες ενασχολήσεις του αγαπητού μας Αγγλου, μάλλον θα βρείτε αρκετή ευχαρίστηση στο «Everything Could Be Fine». Εδώ έρχεται και η συζήτηση περί αντιγραφής όμως. Το να χαρακτηρίσει κάποιος τον Ferreira απλά επηρεασμένο από τη μουσική του Burial, θα ήταν το λιγότερο μετριοπαθές. Όλος ο δίσκος φωνάζει από μακριά ότι στην καρδιά του βρίσκεται οι τεχνική του Άγγλου. Στο cut and paste, στη sample-αρισμένη χρήση των φωνητικών, στις μελωδίες. Το Sun Glitters πατάει στα βήματα του «Untrue» (κυρίως), χρησιμοποιεί τις πινελιές του, βασίζει την ύπαρξη του σε αυτά που δημιουργήθηκαν πριν από αυτό.

Και όμως παραμένει ένα ομορφότατο album, το οποίο βρήκα τον εαυτό μου να ακούει ξανά και ξανά, απολαμβάνοντας αυτά που του θύμιζε αλλά απολαμβάνοντας και την ίδια την δουλειά που έπεσε για να βγει τόσο ωραία αυτό το αποτέλεσμα. Η μόνη σαφής διαφορά είναι ότι πρόκειται για ένα σαφώς πιο φωτεινό δίσκο από τον μέντορά του. Αυτό παραδόξως δεν μειώνει την γοητεία του στα μάτια μου, αλλά αντιθέτως το κάνει να μοιάζει πιο ευχάριστο και πιο εύκολα ακολουθήσιμο. Ίσως να γερνάω, δεν ξέρω. Αξίζει της προσοχής σας όμως. Έστω και ως έναυσμα για περισσότερες συζητήσεις περί πρωτοτυπίας και αντιγραφής.

Πλησιάζει και το τέλος της χρονιάς. Ώρα να οργανωνόμαστε.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Τώρα δεν ξέρω τι προβλέπει η μοίρα για τον πρωθυπουργό της Τετάρτης, αν και όπως το βλέπω μάλλον για αύριο πάμε πάλι και βλέπουμε. Εδώ και καμιά εικοσαριά ημέρες έχουμε σιωπήσει, αλλά έχουμε καλές δικαιολογίες ζώντας σε αυτό το σουρεαλιστικό όνειρο που λέγεται Ελλάδα. Νομίζω πραγματικά ότι τις τελευταίες δυο βδομάδες έχω δει/διαβάσει/ακούσει περισσότερες ειδήσεις από τα προηγούμενα πέντε χρόνια. Δυστυχώς πάλι δεν φαίνεται να βγαίνει κάποια άκρη (όχι ότι δεν το περιμέναμε δηλαδή, αλλά να έχουμε να λέμε βρε αδερφέ). Τετάρτη όμως και σπιτική θαλπωρή. Δεν μας έφταναν όλα τ’ αλλα, αλλά αποφάσισε και η δουλειά να ζήσει το δικό της εφιάλτη αυτές τις ημέρες (ας είναι καλά οι άδειες ελέω ανάγκης για δημιουργία οικογένειας) και φαίνεται πως προχωρούμε με ένα κεφάλι ακόμα πιο χαμένο από ό,τι συνήθως.

Μέσα σ’ όλα αυτά δεν έχουμε προλάβει να μιλήσουμε για πάρα πολλά πράγματα. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι ο Μανώλης δεν έχει βρει χρόνο να σχολιάσει το «Biophilia» (ας είναι καλά η κβαντομηχανική) ή ο άλλος Μανώλης να κάνει κανένα post χείμαρρο για τον τελευταίο (ανανεωμένο) ενθουσιασμό του για τους National (ας είναι καλά αυτά τα περίεργα οικονομικά που κάθεται και ασχολείται). Αλλά και οι υπόλοιποι δεν πάμε πίσω εδώ που τα λέμε. Την τελευταία βδομάδα, είχα πάνω από 3-4 φορές στο μυαλό μου την αρχή ενός post καθώς γυρνούσα από τη δουλειά, μόνο και μόνο για να μην βρίσκω το κουράγιο στο σπίτι να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου σε οποιαδήποτε σαφή δομή. Οι υπόλοιποι δυο φαντάζομαι ότι κινούνται σε παρόμοια πλαίσια, άσε που οι Μεγάλοι Άνθρωποι σπανίζουν και στις μέρες μας.

Ο Νοέμβριος πάντα μου άρεσε ως μήνας. Είχες ξεχάσει την ξενέρα του τέλους των καλοκαιρινών διακοπών, είχες πιο έντονη την προσμονή των Χριστουγέννων, χωρίς όμως το αναγκαίο άγχος του να τελειώσεις τις δουλειές σου πριν το τέλος του χρόνου, είχες το κρύο που έκανε σιγά σιγά αισθητή την παρουσία του, είχες τα χαλιά που έκατσες να στρώσεις, αυτό τον αδιανότητο κύκλο ανεβο-κατεβάσματος καλοκαιρινών και χειμωνιάτικων ρούχων, την πλήρη εξαφάνιση ζωυφίων, τις πρώτες σκέψεις για τις λίστες της χρονιάς.

Μιλώντας για λίστες, πρέπει να είναι η πρώτη χρονιά που δεν έχω κάνει σχεδόν καμιά αναδρομή στο τι έχει γίνει μουσικά τούτη τη χρονιά. Ίσως γιατί και οι σκέψεις μας τείνουν να μιμηθούν την χαοτική κατάσταση του περιβάλλοντός μας και δεν μπορούν να ασχοληθούν με κάτι τόσο αυστήρο (και σημαντικό) όσο μια λίστα. Γενικά πάντως μου φαίνεται ότι φέτος έχω ακούσει αρκετή μουσική και αρκετά πιο συστηματικά σε σχέση με τα αμέσως προηγούμενα χρόνια. Δυστυχώς οι αγορές δεν συμβαδίζουν με τις ακροάσεις και αυτό έχει αρχίσει να μου στοιχίζει κάπως. Ελπίζω τα Χριστούγεννα να αναπληρώσουμε λίγο χαμένο έδαφος, αν και δεν έχω μεγάλες προσδοκίες. Εξάλλου ετοιμαζόμαστε για την πρώτη Σοβαρή Μετακόμιση της ζωής μας και το 2012 προβλέπεται να χρειαστεί πιο αυστηρό προυπολογισμό και από του ελληνικού κράτους. Όλα αυτά με την προϋποθεση βέβαια ότι δεν θα έρθει το τέλος του κόσμου οπότε άδικα αγχωνόμαστε.

Βγάζουν dvd και οι Ulver παιδιά. Και Blu-ray. Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κουνήσω σκεφτικός το κεφάλι μου. Δεν ξέρω αρκετά πράγματα φυσικά, αλλά αυτό είναι ένα από τα κυριότερα πιστεύω. Έρχονται και για live. Ακόμα το ψιλο-σκέφτομαι, και αυτή ίσως θα είναι μια φορά που θα ελπίζω η βαρεμάρα μου να πάρει το πάνω χέρι. Το γεγονός πάντως ότι το νέο της κυκλοφορίας του dvd δεν με έκανε να τρέξω, δεν ξέρω αν είναι ενδεικτικό μιας αρχής αποστασιοποίησης ή απλά δείγμα μέτριας οικονομικής κατάστασης. Θα σας απαντήσω όταν έχω λίγο περισσότερο χρόνο για φιλοσοφία και ενδοσκόπηση.

Αυτές τις ημέρες αποφάσισα να κάνω μια βουτιά στην Πολωνική σκηνή με αφορμή το «Glimmer» του αγαπημένου μας Jacaszek. Αυτός ο δίσκος μπορεί να οδηγήσει σε δυο post όρεξης θελούσης. Ένα για τον πανικό minimal ηλεκτρονικο-περίεργων κυκλοφοριών που έχουμε μπροστά μας φέτος, και οι οποίες έχουν προκαλέσει κύματα ενθουσιασμού και ένα αναφοράς σε ωραία πολωνικά πράγματα. Ένα απλό χάζεμα στο last.fm οδήγησε σε αρκετές ανακαλύψεις, δεν μπορώ να φανταστώ τι διαμάντια θα βγουν αν κάτσει να ασχοληθεί κάποιος πιο σχολαστικά.

Και να ήταν μόνο αυτά; Γίνεται ένας πανικός κυκλοφοριών αυτή την εποχή, οι περισσότερες εκ των οποίων παρουσιάζουν ένα αρκετά σημαντικό ενδιαφέρον. Πραγματικά δεν ξέρω πότε θα τις προλάβουμε όλες, αλλά δεν νιώθω και πολύ καλά ξέροντας ότι δεν έχουμε ασχοληθεί εδώ με πολλά από αυτά που κυκλοφορούν εκεί έξω. Αφήστε που έχουμε καιρό να φτιάξουμε και καμιά συλλογή. Δεν ξέρω τι θα πρωτοπρολάβουμε αλλά έχουμε να οργανωθούμε. Σήμερα έχει και Nadja το πρόγραμμα αλλά δυστυχώς δεν θα τα καταφέρουμε. Ελπίζω το συνάχι να επιτρέψει στο Sonic Death Monkey να έχει μια συμβολική παρουσία στη συναυλία τουλάχιστον.

Επίσης αυτές τις ημέρες διαβάζω στα πεταχτά και το «Olivetti Chronicles» του John Peel. Δεν ξέρω αν το έχω ξαναπεί αλλά θα έδινα πολλά πράγματα για να μπορούσα να γράψω με την άνεση και το στυλ του. Δεν πρόκειται να τα καταφέρω ποτέ, αλλά όλοι χρειάζονται τις ονειροπολήσεις τους πότε πότε. Είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε περιμένοντας να μας ανακοινώσουν τον νέο πρωθυπουργό ή εναλλακτικά το νέο νόμισμα. Ό,τι προτιμάτε καλύτερα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Επειδή έχει προκύψει θέμα, και εγώ τα θέματά μου τα λύνω άμεσα, ακολουθεί μια μικρή επεξήγηση. Δεν είχε διαπρέψει στον κόσμο της μουσικής ή της ηθοποιίας ακόμα, μιας και ήταν μόλις εικοσιεπτά χρονών, όπως εγώ. Θα μπορούσε να είχε διαπρέψει εδώ που τα λέμε, αλλά να που δεν είχε!. Και όσο και αν τον φέρνετε στο μυαλό σας να κάνει δίσκους στη Raster Noton με τον Alva Noto, στην Touch με τον Fennesz, και στην..Virgin με κοτζάμ David Sylvian, είναι αλήθεια πως σαν νεό παιδί, ο περι ού ο λόγος Ryuichi Sakamoto πέρασε χωρίς την παραμικρή τύψη την disco/synthpop φάση του. Δεν είναι ντροπή να συμβαίνει αυτό. Αυτή εστιάζεται όταν τριανταδύο χρόνια μετά, κάποια νέα παιδιά στην Ελλάδα διακυρήττουν πως δεν υπάρχει υποψία ντροπής στην άνευ όρων απόλαυση του Εξαιρετικού (και εξαιρετικά) χαζοχαρούμενου δεύτερου δίσκου, προορισμένου αποκλειστικά για την ιαπωνική αγορά, του νεαρού Ryuichi. Ο δίσκος λέγεται «Summer Nerves», το εξώφυλλο είναι για κάποιο όσκαρ (αυτός που το μόνταρε πρέπει να ήταν σε ψιλοτελευταίο στάδιο) και η μπάντα που συνόδευε τον καλλιτέχνη ήταν οι THE KAKUTOUGI SESSION. Οι κακουτούγκοι δεν έχουν υποδέλοιπη μουσική καριέρα ως τέτοιοι, και υπήρξαν έτσι μόνο σε αυτόν τον δίσκο, στη συνέχεια δεν έχω ιδέα τι έκαναν. Δεν είναι αστείο να λέγεσαι kakutougi (καλά, είναι λίγο) και τελοσπάντων στην Τέχνη μπορείς να λέγεσαι όπως αγαπάς. Και δεν ξέρω τι ζόρια τραβάνε στην Ιαπωνία τα καλοκαίρια και έχουν νεύρα, αλλά το «Summer Nerves» είναι καλή μουσική ενός κακού σουπερμάρκετ. Δεν υπάρχει στον κόσμο μας καλύτερη περιγραφή

Το κομμάτι «Time Trip», το οποίο και αγαπώ

Είναι βέβαιο πως θα υπάρξει συνέχεια στο Sonic Death Monkey για την session μπάντα ενός πρώιμου δίσκου του Ryuichi Sakamoto, δεν θα μπορούσε να μην, αλλά υπάρχει χρόνος, και εγώ δεν έχω πολύ τέτοιον τώρα. Σε ένα bonus σχόλιο κλεισίματος, με παρατηρώ να προτιμώ spoken word/απαγγελίες αντί για αγνή μουσική, εν ώρα υστερικά αγχωτικού διαβάσματος. To «Mumia Abu-Jamal Spoken Word With Music By Man Is The Bastard», και κάποια πράγματα από Jello Biafra ή Julian Cope (μέσα στα τραγούδια του έστω) δίνουν και παίρνουν αυτές_τις_δύσκολες_ώρες. Μην ρωτάτε γιατί, εμπίπτει στα όρια της ηχολατρείας πια, ίσως να με βοηθάει στην συγκέντρωση, να γιατί. Και δεν μιλώ για τηλεόραση τώρα, δεν πέφτω εκεί, ακόμα και η ομιλία που δεν προσέχω στο ελάχιστο, θέλω να έχει κάτι να πει. Θέλω να έχει πολλά να πει. Το κλείσιμο είναι ερώτηση : Υπάρχει καλύτερος καιρός για το «Dante’s Disneyland Inferno» των Sun City Girls; Την απάντηση δίνει ο Τάκης Τσουκαλάς, η Σημερινή Ημέρα, οι νέοι του ΠΑΣΟΚ στα ναρκωτικά (θα το βάζω για πάντα) και δεκάδες χιλιάδες άλλοι κακουτούγκοι που έχουν τη δυνατότητα αυτή

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

…αλλά θα την κάνω την εξομολόγησή μου για να χω καθαρή τη συνείδηση (και το κούτελο). Κανένα μισάωρο πριν το live, εκεί που καθόμασταν μπροστά στην εκκλησία στο Μοναστηράκι και τυχαίες γιαγιάδες κοροίδευαν τις ζογκλερικές ικανότητες του Sonic Death Monkey, μου φαινόταν βουνό το να έρθω στο live σου, αντί να πάω στο σπίτι να χωθώ κάτω από καμιά κουβέρτα στον καναπέ. Το γεγονός ότι την ίδια διάθεση μοιράζονταν και οι υπόλοιποι (έστω και αν είχαν διαφορετικούς προορισμούς στο μυαλό τους) έκανε πίο έντονο τον προβληματισμό, παρά βοηθούσε την κατάσταση. Το πιο αστείο; Οτι αν δημιουργούσα μια λίστα με τους καλλιτέχνες που θέλω να βλέπω live, το όνομά σου θα βρισκόταν αρκετά ψηλά. Ίσως αυτό να είναι απόδειξη της κούρασης, της κυριακίτιδας, της βαρεμάρας που μας διακατέχει, πραγματικά δεν ξέρω τι. Χρειάστηκε να έρθουν οι δυο θηλυκές παρουσίες της παρέας για να το πάρουμε ολοκληρωτικά απόφαση, καθώς η διάθεση μιλούσε για ταφές ψυχών και εμείς ευγενικά παιδιά είμαστε, χατίρια δε χαλάμε. Το γεγονός ότι οι ταφές ξεκίνησαν με γέλια μόνο ενδεικτικό της κατάστασης μπορεί να θεωρηθεί.

Κάπως έτσι βρεθήκαμε να κινούμαστε προς τον προορισμό μας. Δεν ξέρω αν το ταξίδι έχει μεγαλύτερη σημασία από τον προορισμό, αλλά παιδιά στα πέντε λεπτά που χρειάστηκε να διασχίσουμε την Αθηνάς δεν υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να ανακαλύψουμε καμιά μεγάλη Αλήθεια της ζωής. Sorry Matt Elliott, αλλά αυτή τη φορά το S.I.X. Dogs έχασε λίγη από την συμπάθεια που του είχα χαρίσει στην συναυλία της Karmakosmetix. Παραμένει ένας ζεστός χώρος (έστω και με λίγο περίεργη διαρρύθμιση), αλλά δεν είναι για τόσα άτομα. Όχι ότι δεν βρήκαμε μια (σχετικά ήσυχη) γωνιά να κάτσουμε, αλλά από εκεί, όχι οι προβολείς δεν μας τύφλωναν, αλλά χρειάζονταν ακροβατικά για να πέσει στο μάτι μας αυτός που ήταν στη σκηνή. Φταίμε και εμείς που πήγαμε κάπως αργά, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, πάνω από 50-60 άτομα είναι υπερβολικά γι’ αυτό το χώρο. Έστω και έτσι όμως, και ζητώντας καθυστερημένα συγνώμη από όσους σκούντησα εγώ και η τσάντα μου κατά την είσοδό μας, η άνετη γωνιά και ο ωραίος ήχος είναι στο μυαλό μου αρκετά πιο σημαντικά από την οπτική επαφή.

Sorry Matt Elliot αλλά η υπερ-μινιμαλιστική έκδοση της «μουσικά μεταβαλλόμενης κολλεκτίβας» των Tango With Lions δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα. Όχι ότι μπόρεσα να βρω κάτι ουσιαστικά κακό ή αδιάφορο στην μουσική παρουσία της κ. Κατερίνας Παπαχρήστου. Και ωραία φωνή είχε, και τις σωστές λέξεις χρησιμοποιούσε για την δημιουργία της ημι-ρομαντικής ατμόσφαιρας καπνισμένου bar που χρειαζόταν ο χώρος, και τα τραγούδια της είχαν μερικά όμορφα περάσματα, αλλά σε γενικές γραμμές δεν με απορρόφησε. Υποθέτω βέβαια ότι τη δουλειά της την έκανε με το παραπάνω, χαζεύοντας το κοινό βρήκα τουλάχιστον 5-6 ατομα που τα έδιναν όλα, αλλά εγώ επιφυλάσσομαι για να δω μια πιο ολοκληρωμένη μορφή της κολλεκτίβας ώστε να καταλήξω στην άποψή μου. Κάπου εκεί και με το πρώτο πιάσιμο στην πλάτη να έρχεται με φόρα, η διάθεση δεν είχε βελτιωθεί ιδιαίτερα.

Sorry Matt Elliott, αλλά πραγματικά θα προβληματιστώ πολύ για το αν θα ξαναπάω σε κυριακάτικη συναυλία μετά από δουλειά ειδικά. Μερικές φορές πιστεύω ότι παρα-έχουμε γίνει γεροπαράξενοι και στην τελική μπορεί να αδικούμε λίγο και τις καταστάσσεις με την στάση μας. Μετά συνειδητοποιώ ότι έχω δίκιο που είμαι όπως είμαι και κοιμάμαι ήσυχος. Η κηδεία της ψυχής μας προφανώς είχε αναβληθεί, αφού αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με το αγαπημένο μας σπορ, το κράξιμο δηλαδή, οπότε ωραία περνούσαμε στο (ομολογουμένως σύντομο) διαλειμμα. Ευτυχώς δεν υπήρξε ιδιαίτερη αναδιανομή του κόσμου, όλοι έμοιαζαν αρκετά ευχαριστημένοι στις θέσεις τους και με την εξαίρεση μερικών επισκέψεων προς το bar δεν είχαμε πολλά πήγαινε-έλα.

Sorry Matt Elliott που σε ξέχασα αλλά κάπου εκεί αποφάσισες να ανέβεις εσύ στη σκηνή. Η αλήθεια είναι ότι σου είχα θυμώσει λίγο όταν έμαθα για την πεισματική σου επιμονή να μην μας χαρίσεις και καμιά Third Eye Foundation στιγμή, ειδικά με έναν τόσο ωραίο δίσκο, τόσο πρόσφατα, αλλά όσοι αγαπάνε συγχωράνε και δεν μου φάνηκε και ιδιαίτερα δύσκολο να σε συγχωρέσω. Βοήθησε και η εισαγωγή με το «Dust, Flesh and Bones» σε αυτό, οπότε μπράβο σου για την επιδεξιότητά σου. Φυσικά συνέχισα να μη μπορώ να σε βλέπω, αλλά κάπου εκεί χάθηκε οποιαδήποτε ανάγκη γι’ αυτό. Να σου πω επίσης ότι από τότε στο Synch με είχε εντυπωσιάσει το ένα άτομο πάνω στην σκηνή μπορεί να ακουστεί τόσο πλούσιο, μόνο παρέα με ένα sequencer. Μάλλον οι μέρες σου στα club του Bristol αποδίδουν ακόμα καρπούς και στις μέρες της αγροτικής Γαλλίας.

Thank you Matt Elliott γιατί από εκεί και πέρα φρόντισες να μας πας αρκετά πιο ψηλά (ή ίσως θα έπρεπε να πω πιο χαμηλά), και εκεί στο τελείωμα κατάφερες μια μια κίνηση να με κάνεις να λατρέψω ένα τραγούδι που στην αρχή πίστευα ότι δεν ταίριαζε στο δίσκο του («The maid we messed») αλλά και να μας κλείσεις το μάτι ενώ φορούσες για λίγο το Third Eye Foundation-ικό σου καπέλο. Ήταν αρκούντως συγκλονιστική η επιμονή σε απλωμένες εκτελέσεις των λίγων τραγουδιών που επέλεξες να παίξεις. Ηταν μεγαλειώδες εκ μέρους σου που ξέρεις ότι ακόμα και στις κηδείες είναι απαραίτητα τα ξεσπάσματα για να μην οδηγηθείς σε μια παραιτημένη μιζέρια. Και πάνω από όλα μεγαλύτερο κατόρθωμα από το να με κάνεις να ξεχάσω την κούρασή μου και τους γύρω μου σε εκείνη τη στιγμή, δεν νομίζω να υπάρχει. Νομίζω οτι αν και η συμπάθειά μου για το μαγαζί μειώθηκε κάπως, η συμπάθειά μου για τον συγκεκριμένο τοίχο που με στήριζε κατά τη διάρκεια του live έχει εκτοξευτεί σε δυσθεώρητα ύψη.

Sorry Matt Elliott, αλλά δεν θα αντέξω να μη γκρινιάξω λίγο ακόμα. Βλέπεις μερικές φορές δεν μπορώ να καταλάβω τι σκέφτονται οι άνθρωποι. Όπως οι δυο δεσποσύνες που αποφάσισαν εκείνη τη στιγμή να αναλύσουν τα σώψυχά τους και να δυναμώσουν τη φιλία τους μέσω της διαλεκτικής τέχνης. Εναλλακτικά που δεν έβγαλαν το σκασμό καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας. Και από ό,τι κατάλαβα μάλλον δεν ήταν οι μόνες στο χώρο. Δεν θα πρέπει όμως να πεις sorry εσύ που έκραζες πάλι, πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να αρχίσουν να κράζουν λίγο περισσότερο αυτοί που είναι πάνω στη σκηνή όταν αυτοί που είναι κάτω είναι στον κόσμο τους. Το μόνο καλο είναι ότι μπορείς εύκολα να αποβάλλεις το ρατσισμό που ενδέχεται να κρύβεις μέσα σου, με τις καθημερινές παρατηρήσεις ότι ανεξαρτήτως γούστων, κοινωνικής ομάδας, styling, κουλτούρας και λοιπών παραγόντων, η καθυστέρηση είναι γύρω μας και επιβιώνει δυνατή.

Sorry Matt Elliott που με έπιασε η πολυλογία πάλι, αλλά σε κάτι τέτοιες φάσεις δεν μπορώ να το αποφύγω εύκολα. Γι’ αυτό φροντίζω να αναπληρώνω το χαμένο έδαφος σιωπής τον υπόλοιπο καιρό. Ήθελα να σου πω επίσης ότι ελπίζω ακόμα ότι μια μέρα θα σε πετύχω μπροστά μου και με το άλλο σου όνομα. Και ότι η εκφορά της ομιλίας σου είναι απολαυστικότατη, ειδικά όταν γίνεσαι καυστικός. Δεν έχω να πω πολλά πράγματα παραπάνω. Οι μέρες γενικά είναι γεμάτες από καινούρια μουσικά πράγματα, σε αντίθεση με οποιονδήποτε άλλο τομέα, οπότε ελπίζω απλά να συγκεντρωθούμε εκεί. Και μια μέρα σου εύχομαι support στον θείο Tom.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Εναλλακτικός τίτλος : Σκόρπιες αναμνήσεις μιας βασανισμένης ψυχής που ευωδιάζουν αγριοκέρασο όσο κάτι σαράβαλες ψυχές κάνουν το γύρο της μέρας σε 80 μέρες και προκαλούν χάος στο χωροχρόνο αλλά δε το μαθαίνει ποτέ κανείς λόγω απεργίας των ΜΜΕ.

Ο κ. Ιωσήφ υπήρξε ο νοικάρης μας για περίπου 7 χρόνια. ΟΚ, ξεκινάω με ψέμα, δε τον έλεγαν Ιωσήφ, αλλά δε μπορώ με τίποτα να θυμηθώ το κανονικό του όνομα (μεταξύ μας, νομίζω ότι τον έλεγαν Βαγγέλη, αλλά πόσες ιστορίες Μεγάλων Ανθρώπων ξεκινάνε με “τον έλεγαν Βαγγέλη”;). Ο κ. Ιωσήφ λοιπόν υπήρξε σε κάποια φάση της ζωής του καθηγητής Φυσικής.  Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος αυτής όπως ένας κοινός καθηγητής Φυσικής στα τέλη των 90’s : Δουλειά, σπίτι, διάβασμα και φυσικά χρηματιστήριο. Σε αντίθεση όμως με τους υπόλοιπους κοινούς καθηγητές Φυσικής στα τέλη των 90’s, αυτός έβγαλε λεφτά. Πόσα; Δεν έχω ιδεά, δε ρώτησα δεν έμαθα. Αρκετά πάντως για να παρατήσει ό,τι έκανε και να κυνηγήσει το όνειρο του, το πάθος του, αυτό που τον γέμιζε σαν άνθρωπο : να γίνει Μεγάλος Επιστήμονας και να μείνει στην Ιστορία.

Πούλησε λοιπόν ό,τι είχε, τίποτα δηλαδή γιατί ήταν φτωχός πριν του χαμογελάσει η τύχη, έβαλε στο μπογαλάκι του τα λεφτά από το χρηματιστήριο και ακολούθησε τον μακρύ δρόμο της Αναζήτησης της Γνώσης, ο οποίος ύστερα από πολλές περιπέτειες και κακουχίες κατέληξε για αδιευκρίνιστους ακόμα λόγους, τους οποίους μόνο η θεωρία του Χάους μπορεί να εξηγήσει, σε ένα τριάρι στο Αιγάλεω, στον τρίτο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας χωρίς ασανσέρ (hint για την εξέλιξη της ιστορίας : κάτι με τον αριθμό 3).

Συμπαραστάτες στο Κυνήγι του Ονείρου η μητέρα του και ο αδελφός του, οι οποίοι παράτησαν (και αυτοί)  τα πάντα για να σταθούν δίπλα στον Ξεχωριστό της οικογένειας. Και σ’αυτό το ταλαιπωρημένο σπίτι στο Αιγάλεω λοιπόν, στην ανατολή της νέας χιλιετίας, στήθηκε με μεράκι το εργαστήριο του κ. Ιωσήφ. Ένα εργαστήριο διαφορετικό από τα υπόλοιπα, δείγμα ξεχωριστού ανθρώπου αν μη τι άλλο, που περιείχε ό,τι ακριβώς χρειάζεται ένας Αναζητητής της Αλήθειας : έναν  υπολογιστή με ίντερνετ, τρία κρεβάτια και ένα τραπέζι. Αυτά.

Ποιό ήταν το Όνειρο ή μάλλον ο Στόχος του κ. Ιωσήφ όμως; Αυτό που πολλοί προσπάθησαν αλλά κανείς δεν κατάφερε ποτέ : Να δει την Amy Winehouse νηφάλια. Α και μαζί με αυτό να ανακαλύψει τον Αριθμό Που Εξηγεί Τα Πάντα Στη Φύση. Ναι, αυτόν που κάνει τα πάντα να βγάζουν νόημα, που κυριαρχεί σε ό,τι βλέπουμε και ό,τι ακούμε, που καθορίζει τη ζωή μας, την ψυχολογία μας, που χτίζει και καταστρέφει πολιτισμούς, που παράγει τέχνη, που κάνει άλλους ανθρώπους τρανούς επιστήμονες και άλλους MCs στο Youtube. Και που μπορεί να αποκαλύψει σε κάποιον Γνώστη το pattern του Χρηματιστηρίου.  Σας ακούγεται τρελό; Σας ακούγεται γνώριμο; Έχετε δει το “π” του Αρονόφσκυ; Ναι, το έχετε δει, ωραία, δε χρειάζεται να εξηγήσω περισσότερα και χαίρομαι γιατί ποτέ μου δε κατάλαβα περισσότερα, σε γενικές γραμμές έχουμε την ενσάρκωση του ήρωα της ταινίας στην πραγματική ζωή, κάπου στο Αιγάλεω, σε ένα σπίτι με μικρή τουαλέτα αλλά μεγάλο σαλόνι, ευήλιο και ευάερο, με αυτόνομη θέρμανση και 2 βεράντες, τιμή συζητήσιμη.

Ο κ. Ιωσήφ λοιπόν έφτιαξε το εργαστήριο του και ξεκίνησε αμέσως δουλειά. Ο αδελφός του ανέλαβε τον κρίσιμο τομέα του εφοδιασμού του εργαστηρίου (φούρνος, σούπερμαρκετ, άντε και καμιά λαϊκή κάθε Παρασκευή) ενώ η μητέρα ήταν υπεύθυνη να μαθαίνει τι συμβαίνει σε φτωχές Βραζιλιάνες όταν ερωτεύονται γόνους αριστοκρατικών οικογενειών. Και η ζωή κυλούσε έτσι.

Ο κ. Ιωσήφ δούλευε ασταμάτητα, τα χρόνια περνούσαν, τα λεφτά από το χρηματιστήριο τελείωναν σιγά σιγά, αλλά η έρευνα προχωρούσε, το βιβλίο με τα ευρήματα μεγάλωνε διαρκώς, η επίτευξη του Στόχου ερχόταν ακόμα πιο κοντά. Αλλά επειδή η ζωή είναι γεμάτη καμπύλες και ποτέ ευθεία, έχει τα πάνω και τα κάτω της και η Λύτρωση δεν έρχεται ποτέ χωρίς πόνο, τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πολύ δύσκολα. Η ανακάλυψη του Αριθμού Που Εξηγεί Τα Πάντα Στη Φύση δεν είχε έρθει ακόμα, τα χρήματα αρκούσαν πλέον μόνο για τα βασικά και αυτό έφερε αναμενόμενα τον εκνευρισμό στις τάξεις της οικογένειας. Ο αδελφός του κ. Ιωσήφ δήλωσε “κουρασμένος”, τα μάζεψε και έφυγε για την Αμερική, όπου κάτι θα βρισκόταν να κάνει, τόσους συγγενείς είχαν. Και έμεινε ο κ. Ιωσήφ με τη μητέρα του, μόνοι τους, να συνεχίσουν την αποστολή τους. Και μετά από λίγο ήρθε η Λύτρωση.

Πλάκα κάνω. Αυτή άργησε λίγα χρόνια ακόμα, ο κ. Ιωσήφ συνέχισε την έρευνα, τα ενοίκια και οι άλλες υποχρεώσεις σταμάτησαν να πληρώνονται, ο κόσμος γύρω μας άλλαζε με γρήγορους ρυθμούς, τα βραζιλιάνικα σήριαλ αντικαταστάθηκαν από μεσημεριανάδικα και επαναλήψεις παλιότερων σειρών, η μητέρα κατάλαβε ότι δε μπορούσε να αντεπεξέλθει στα νέα δεδομένα και εν τέλει αποφάσισε να φύγει κι αυτή. Αλλά που να πάει γριά γυναίκα, σάμπως και στην Αμερική τα ίδια δε θα δείχνουν; Μόνη της ελπίδα ο Παράδεισος. Και εκεί πήγε. Και έμεινε μόνος του ο κ. Ιωσήφ, αυτός και ο υπολογιστής του, χαμένος από τον κόσμο, με μόνη του παρέα τον πατέρα μου που του πήγαινε φαγητό όποτε μπορούσε. “Κύριε Χρήστο είμαστε κοντά αυτή τη φορά, το νιώθω”.

Σε αυτό τον κόσμο που η Γη είναι μια μικροσκοπική κουκίδα σε ένα απέραντο σύμπαν και που ο χρόνος μιας ανθρώπινης ζωής ασήμαντος μπροστά στην αιωνιότητα κτλ κτλ, τα 3 χρόνια μπορείς να τα πεις και “κοντά”. Τόσο χρειάστηκε (επιπλέον) για να βρει τον Αριθμό Που Εξηγεί Τα Πάντα Στη Φύση ο κ. Ιωσήφ. Αλλά τον βρήκε. Και έγραψε και το βιβλίο. Και το έστειλε και στον Μπους. Ναι, το γνωστό. Αλλά ο Μπους δεν απάντησε ποτέ. Όπως δεν απάντησε και κανένας άλλος. Πάντα έτσι δε γίνεται όμως σ’αυτή τη ζωή; Άνθρωποι που κατείχαν τη Γνώση πέθαναν στη φυλακή, άλλοι κάηκαν ζωντανοί, άλλοι αυτοκτόνησαν, άλλοι σταυρώθηκαν και ξεκίνησαν θρησκείες. Δε θα μπορούσε να έχει happy end η ιστορία του κ. Ιωσήφ, θα μπορούσε; Όχι δε θα μπορούσε. Ευτυχώς η πραγματικότητα ήταν λιγότερο επίπονη σωματικά για τον κ. Ιωσήφ, έψαξε παντού, χτύπησε πόρτες, παρακάλεσε, απείλησε και όταν είδε ότι τίποτα από αυτά δεν είχε αποτέλεσμα τα μάζεψε και έφυγε για την Αμερική κι αυτός, να συναντήσει τους Δυνατούς από κοντά. “κ. Χρήστο δε θα σας ξεχάσω ποτέ, τα χρήματα θα σας τα στείλω μόλις εκδώσω το βιβλίο”. “Στο καλό κ. Ιωσήφ”.

Διάλειμμα για τσιγάρο και επιστρέφουμε.

Τελειώνουμε το τσιγάρο και μεταφερόμαστε στο έτος 2008, όπου ένα κρύο πρωινό που μπορεί και να μην ήταν όντως κρύο αλλά συνήθως τα κρύα πρωινά γίνονται αυτά, φτάνει ένα δέμα από Αμερική στο πατρικό μας σπίτι. Και έχει μέσα το Βιβλίο. Ναι, αυτό που περιέχει τη Γνώση. Με το σκληρό του εξώφυλλο, το άρωμα του,  ένα κανονικό βιβλίο με τα όλα του. Ο πατέρας μου συγκινείται και ξεκινάει το διάβασμα. Το τελειώνει και δε ξαναμιλάει ποτέ γι’αυτό. Ούτε εγώ ρωτάω ποτέ τίποτα (καθαρά από έλλειψη ενδιαφέροντος για πράγματα που δε με αφορούν άμεσα, μη πάει το μυαλό σας σε  κουβέντες ταμπού που δε κάνει να συζητιούνται ή τίποτα τέτοιο).

Τα χρόνια περνάνε με ρυθμούς πιο αργούς απ’ ότι η συνεχής χρησιμοποίηση της φράσης “τα χρόνια περνάνε” υποδηλώνει, φτάνουμε στο σωτήριο έτος 2010, έχει πάλι κρύο, κάτι σημαντικό θα συμβεί δε μπορεί, καθόμαστε στο γραφείο και δουλεύουμε και ξαφνικά χτυπάει η πόρτα. Δε γίνεται τίποτα το σημαντικό εκείνη τη φορά, ο κλητήρας ήταν, αλλά λίγο μετά ξαναχτυπάει, ανοίγει και εμφανίζεται ο κ. Ιωσήφ. Αυτοπροσώπως, με ανθρώπινη μορφή, όπως τον ξέραμε, λίγο πιο γερασμένος.  Χαρές, συγκίνηση, “τι κάνεις, πες μου τα νέα σου” κτλ. Τα νέα του λοιπόν ήταν ότι πήγε στην Αμερική, έψαξε για εκδότες, έψαξε τον Μπους, μετά τον Ομπάμα, έψαξε τον Αρονόφκσυ, δε βρήκε κανέναν, μόνο τον αδερφό του και ξαναγύρισε για να βρει εκδότη στην Ελλάδα. “Διαβάσατε το βιβλίο κ. Χρήστο; Τύπωσα μερικά κομμάτια μόνος μου. Πώς σας φάνηκε;  Θα με βοηθήσετε να βρω κάποιον να το εκδόσει; Εσείς θα έχετε γνωριμίες, δε μπορεί”. Ακολουθεί αμηχανία, ο πατέρας μου ψάχνει τι να πει. “Το διάβασα το βιβλίο κ. Ιωσήφ, το βρήκα καλό, απλά έχω ορισμένες ενστάσεις και θα ήθελα να σας τις πω. Μήπως να ήσασταν λίγο πιο επιεικής με τον Αϊνστάιν; Δε ξέρω εγώ απ’αυτά, αλλά χρησιμοποιείτε πολύ βαριές εκφράσεις. Τι θα σκεφτεί κάποιος εκδότης που θα δει στις πρώτες σελίδες να αποκαλείτε τον Αϊνστάιν βλάκα και άσχετο; Μήπως να το αλλάζατε κάπως;”. Ακολουθεί νεκρική σιγή για πάνω από ένα δευτερόλεπτο και τότε έρχεται το ξέσπασμα του κ. Ιωσήφ. “κ. Χρήστο με απογοητεύετε, δε το περίμενα από εσάς, ο Αϊνστάιν ήταν ένας βλάκας και εγώ στο βιβλίο μου τα εξηγώ όλα, μιλάω με δεδομένα. Θα με βοηθήσετε ή όχι;”. “Δε γνωρίζω κάποιο εκδότη κ. Ιωσήφ, αλλά και πάλι εξακολουθώ να διαφωνώ με αυτά που γράφετε στο βιβλίο, δε νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω”. “Σας χαιρετώ κ. Χρήστο”.

Και εδώ τελειώνει η ιστορία. Ναι, έτσι. Βαρετά και ήρεμα. Χωρίς happy end, χωρίς δράμα, χωρίς κάποιο ηθικό δίδαγμα στο τέλος. Όπως συνήθως συμβαίνει με τις ιστορίες όλων σχεδόν των “υπαρκτών” ανθρώπων. Δε τον ξαναείδαμε από τότε τον κ. Ιωσήφ, οπότε δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω. Απλά άκουγα πριν από λίγο τον τραγουδιστή των Dillinger Escape Plan να τραγουδάει “Don’t you ever try to be more than you were destined for?” και μου ήρθε στο μυαλό ο κ. Ιωσήφ. Μπορεί να είναι άλλος ένας Μεγάλος Άνθρωπος που απλά δεν έγινε κατανοητός στην εποχή του, που ο κόσμος δεν ήταν έτοιμος γι’αυτόν, το πιθανότερο όμως είναι απλά να τον θυμούνται 5 άτομα όλα κι όλα σαν έναν κάπως περίεργο πρώην καθηγητή που η μεγαλομανία του τον έκανε να παρατήσει τα πάντα, να αποξενωθεί πλήρως και να κυνηγήσει το Ακατόρθωτο. “Don’t you ever try to be more than you were destined for?” Ποιός μπορεί να πει στον κ. Ιωσήφ για τι πράγμα ήταν destined for όμως; Και το γεγονός ότι εμείς οι απλοί άνθρωποι με τις πραγματικές ζωές, που δε θα γίνουμε ποτέ ταινία, δε ξέρουμε εκ των προτέρων αν η ζωή μας θα έχει happy end ή δράμα, δε ξέρουμε για τι πράγμα είμαστε destined for, δε κάνει τη ζωή λίγο πιο ενδιαφέρουσα; Μήπως κάποιες φορές αξίζει λίγη μεγαλομανία, να αφήσεις την ασφάλεια, να πάρεις το ρίσκο και να κυνηγήσεις κάτι Καλύτερο; Ή ακόμα και Ακατόρθωτο; Πόσο χειρότερο είναι να κάνεις το βήμα παραπάνω και να μη σου βγει σε καλό από το να έχεις τύψεις όλη σου τη ζωή γιατί δε το έκανες; Δε γνωρίζω προφανώς τις απαντήσεις, αλλά αυτή τη στιγμή αισθάνομαι πολύ χαρούμενος που δε τις γνωρίζω.

Καληνύχτα σας.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized