sonic death monkey

οι Lightning Seeds ήταν ένα αστείο συγκρότημα που πριν λίγα χρόνια είχαν ένα σχετικό σουξέ αλλά μέχρι εκεί. ένα από τα πολλά κακά γκρουπς που κατάφεραν και υπέγραψαν συμβόλαιο με πολυεθνική (Epic). το αφεντικό του γκρουπ έπαιζε πρώτα σε ένα άλλο που ονομαζόταν Big in Japan. στην πραγματικότητα δεν είχαν καμία ελπίδα. και όμως, έγραψαν ένα από τα καλύτερα ποδοσφαιρικά κομμάτια έβερ, τον ύμνο της εθνικής Αγγλίας για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1996 (όπου έφτασε τελικά μέχρι τον ημιτελικό και το χαμένο πέναλτυ του Southgate απέναντι στον Köpke). το κομμάτι λεγόταν «Three Lions» και αναφέρεται στο γνωστό έμβλημα στη φανέλα. μπορείτε να το ακούσετε από εδώ και να συμφωνήσετε. είναι βέβαια η έκδοση που έβγαλαν με αφορμή ένα best of που κυκλοφόρησαν το 1998, η οποία συνέπεσε με το παγκόσμιο κύπελλο της Γαλλίας, γι’αυτό και έχουν αλλάξει λιγάκι τους στίχους. βέβαια ούτε η πιο αισιόδοξη ματιά της νέας εκδοχής έφερε γούρι (αποκλεισμός από την Αργεντινή. όπως αυτός προέκυψε τέλος πάντων)

«κανονικό» ποστ αύριο. σήμερα απλά ξεσκεπάζουμε την παρωδία που λαμβάνει χώρα στα γήπεδα της κεντρικής Ευρώπης. δε συμμετέχει η Αγγλία. δεν υπάρχει Euro.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Περίμενα το καλοκαίρι λιγότερο πλούσιο από πλευράς κυκλοφοριών. Ας είμαστε ρεαλιστές, όλοι θέλουν διακοπές και κάπου αυτή την εποχή πάντα υπήρχε μια βουτιά στον αριθμό καινούριων κυκλοφοριών. Περιδιαβαίνοντας όμως ανάμεσα στις μουσικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών βρίσκουμε συνεχώς νέους δίσκους, τους οποίους είτε τους περιμέναμε, είτε χαρήκαμε που τους μάθαμε. Εδώ και 2-3 βδομάδες σχεδόν δεν προλαβαίνω να ακούω καινούρια πράγματα, καινούρια ωραία πράγματα για να πούμε και την αλήθεια.

Αυτό είναι καλό, καθώς τα περισσότερα άλλα πράγματα τριγύρω πάνε κατά διαόλου αυτές τις μέρες. Είναι κομματάκι αστείες αυτές οι αντιθέσεις (ή τουλάχιστον είναι αστείες όσο μπορείς να κάνεις υπομονή). Επειδή όμως εδώ ήρθαμε να μιλήσουμε για μουσική , ας δούμε τι άλλο ωραίο ακούσαμε τελευταία και ας συνεχίσουμε στο πνεύμα των τελευταίων posts.

hippy summer and psychedelic sunsets

Religious Knives – Resin/It’s After Dark

Colour Haze – All

Πρώτη επαφή με δαύτους εδώ τους Αμερικάνους και ευτυχώς δεν αποθαρυνθήκαμε από την ταμπέλα drone rock που τους έχει κολλήσει πολύς κόσμος. Κάτι πολύ πιο όμορφο από ότι υπονοεί ο όρος, νομίζω ότι οι Religious Knives θα αγαπηθούν κυρίως από όσους εκτιμούν την μουσική των Bardo Pond. Μια λιγότερο φαζαριστή εκδοχή τους, πιο μελωδική, πιο 70s ψυχεδελική, πιο παλιομοδίτικη. Και οι δυο κυκλοφορίες είναι φετινές (αν και από όσο έχω καταλάβει έχουν μαζέψει και παλιότερο υλικό), και οι δυο ειναι εξίσου όμορφες. Αν θέλετε να πάρετε μια πρώτη γεύση, ακούστε το «The Sun» που μοιράζονται και οι δυο.

Τους Colour Haze τους ξέρουμε, τους αγαπάμε και τους εμπιστευόμαστε. Δεν έχουν αλλάξει το στυλ τους, αλλά ξέρουν όσο λίγοι να μας δείχνουν ξανά και ξανά γιατί αγαπάμε την ψυχεδέλεια. Ο δίσκος αξίζει και με το παραπάνω, οι γερμανοί θέλουν να μας κάνουν όλους χίπηδες και εμείς ακολουθούμε μετά χαράς. Το πρώτο κομμάτι που ερωτεύθηκε το Sonic Death Monkey ήταν το «Turns».

it’s a dub, dub world

Various Artists – Dubstep All-Stars Vol. 6 (mixed by Applebim)

2562 – Aerial

Για την λατρεία μας στις πιο χαμηλές συχνότητες, βρισκόμαστε γεωγραφικά κάπου ανάμεσα στην Αγγλία και την Ολλανδία (και μπορούμε να κάνουμε και ποδοσφαιρικές αναφορές άμα γουστάρουμε!). Η πρώτη συλλογή περιλαμβάνει γνωστά (Pinch, Skream) και λιγότερο γνωστά ονόματα της σκηνής (θα βρείτε και τους 2562 μέσα) και θα σας φτιάξει το κέφι και τις νύχτες αν θέλετε να ακούσετε κάτι κομματάκι πιο ηλεκτρονικό. Και ίσως πιο σημαντικό είναι και το γεγονός ότι παρά την κούραση που έχει αρχίσει να βγαίνει από την dubstep σκηνή τελευταία, υπάρχουν ακόμα ωραία πράγματα που μπορεί να ακούσει κανείς.

Οι Ολλανδοί 2562 έβγαλαν ένα δίσκο που μπορεί να μην άφησε όλο τον κόσμο με ανοιχτό το στόμα, αλλά είναι κάτι παραπάνω από αξιολογότατος. Όμορφη μουσική, ωραία samples και ακόμα πιο ωραία ατμόσφαιρα. Θέλει ακόμα χρόνο ο δίσκος αλλά σίγουρα τον έχει κερδίσει.

no electricity (or maybe juuuust a little)

Ass – My Get Up And Go Just Got Up And Went

Fursaxa – Kobold Moon

Sigur Rós – Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust

Από τους τρεις παραπάνω δίσκους η μεγαλύτερη (ευχάριστη) εκπληξη ήταν σίγουρα ο πρώτος. Ακρωνύμιο του Andreas Soderstrom Solo, ο δίσκος βασίζεται σην ακουστικη κιθάρα του Σουηδόύ, για να δημιουργήσει 10 άκρως μαγευτικές συνθέσεις. Θα ακουσετε και κάποια άλλα πράγματα εδω μέσα, αλλά ο πρωταγωνιστής είναι σίγουρα η ακουστική κιθάρα. Για τα trivia της υποθεσης ο Soderstrom έχει πιάσει και στα χέρια του το theme από το «Escape From New York» του Carpenter.

Το psych folk των Fursaxa το ξέρει μπόλικος κόσμος και το «Kobold Moon» είναι ο τελευταίος δίσκος τους. Εικόνες από κάτι (όχι πολύ νηφάλιους) τύπους να τραγουδάνε γύρω από φωτιές σε κάτι δάση είναι από τα πρώτα πράγματα που θα έρθουν στο μυαλό σας. Τα φωνητικά της Tara Burke αξιολατρευτα μέσα στο χάος τους, ενώ η υπόλοιπη παρέα συνοδεύει με μεγάλη όρεξη. Για τις κατασκηνώσεις (και τα camping – ελεύθερα και μη) του καλοκαιριού)

Να πω από την αρχή ότι το καινούριο Sigur Ros δεν το έχω ακούσει πολλές φορές και ακόμα το μαθαίνω. Οι πρώτες ακροάσεις είναι θετικότατες με μερικές εκπληκτικές στιγμές, όπως το «Festival» και το «Ára bátur». Νομίζω ότι θα μιλήσουμε αναλυτικότερα και στο μέλλον γι’ αυτό.

things are more interesting at the edges

Maja S. Ratkje – River Mouth Echoes

Andrew Liles & Jean-Herve Peron – Fini!

Nurse With Wound – Huffin’ Rag Blues

Μετά την συμμετοχή της στο project των Trinacria, η κυρία Ratkje αποφάσισε να βγάλει και μια ακόμα προσωπική της δουλειά. Το «River Mouth Echoes» μοιάζει με μουσική δωματίου για κουαρτέτο noise μουσικής. Εντυπωσιακό ως σύλληψη και εκτέλεση, μαζεύει όλη την ικανότητα της Νορβηγής και ως συνθέτρια και ως «μαέστρου» για να δημιουργήσει ένα δίσκο που απαξιεί να ακολουθήσει την πεπατημένη αλλά που δεν καταλύει και τους κανόνες just for the sake of it. Ξέρει τι κάνει και ξέρει πως να το κάνει. Και το «River Mouth Echoes» είναι από τους πιο ενδιαφέροντες δίσκους της χρονιάς.

Μετά την συνεργασία των Faust με τους Nurse WIth Wound, τώρα εχουμε και την συνεργασία δυο μελών τους για ένα δίσκο. O Liles και ο Peron δείχνουν να γέρνουν περισσότερο προς την κληρονομιά του δεύτερου αφού το «Fini!» έχει σαφώς πιο kraut καταβολές. Το μικρό αδερφάκι του «Disconnected» που δεν ξέρατε ότι ψάχνατε.

Και μια που μιλάμε για Nurse With Wound, ο Stapleton σίγουρα δεν κάθεται στ’ αυγά του και κυκλοφορεί καινούριο album. Μελωδικό και αρκετά «πιασάρικο» (για τα δεδομένα των NWW), προσωπικά το θεωρώ εξίσου πανέμορφο με τις πιο «πειραματικές» στιγμές τους. Μέγας χρήστης samples ο Stapleton και εδώ έχει κάνει απίστευτη δουλειά. Φαντάζομαι ότι και ο κύριος Παππάς θα ασχοληθεί λιαν συντόμως με τούτη εδώ την κυκλοφορία.

…and those left out

Μας εντυπωσίασαν αλλά δεν τους έχουμε αφιερώσει ακόμα τον χρόνο που τους αξίζει και απλά θα τα αναφέρουμε εδώ, το «III» των Darkspace, συνεχίζοντας το σερί των ασύλληπτων black metal κυκλοφοριών (και περιμένουμε και μια επανακυκλοφορία από του Lja), το ηλεκτρονικο-glitch-folk «Flake Out» των Tangtype, και το «The Devil, You + Me» των The Notwist.

Απογοητευσεις το καινούριο των Asva με την εξαίρεση του «Α Game In Hell, Hard Work In Heaven» και το album των Free Kitten (project της Kim Gordon).

Και κάπως έτσι προσπαθούμε να ξορκήσουμε τις κακές στιγμές.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Το πρώτο μου άρθρο σε αυτό το τιμημένο και αξιοσέβαστο μπλογκ με βρίσκει σε κατάσταση μετακόμισης. Η συγκεκριμένη κατάσταση είναι και αυτή μία από πολλές που διαλέγω να ντύσω με κατάλληλη μουσική. Η μετακόμιση του 2007 με βρήκε να ακούω δισκογραφία Madrugada πράγμα το οποίο σήμαινε πως καθώς μάζευα για ακόμα μια φορά τα πράγματά μου, έκανα ψιλοτσατισμένες κινήσεις και σχετικά γρήγορες. Αυτή τη φορά όμως την μεγάλη πλάκα την έπαθα με τους Fleet Foxes οι οποίοι είναι από το σχεδόν πάντα υποσχόμενο Seattle και παίζουν…τί παίζουν. Το μοναδικό πράγμα που έχω καταφέρει να σκεφτώ για αυτούς μέχρι τώρα είναι πως αν οι Beach Boys ξεκινούσαν τώρα, ο ήχος τους θα ήταν αυτός ακριβώς. Και αν ήταν από το Seattle. Και αν δεν σας αρέσουν οι Beach Boys, από ποιό πλανήτη είστε;

Έχω πραγματικά πολύ καιρό να ακούσω τέτοιες συνθέσεις, τέτοιες μελωδίες. Ομολογώ πως με έχουν συνεπάρει όπως σπάνια συμβαίνει. Βέβαια με μια πρώτη ακρόαση όλα μοιάζουν σαν να έρχονται από τον πλανήτη του βαθιά θρησκευόμενου και γνωστού σε όλους μας, Φλώρου αλλά πόσο δεν με νοιάζει. Μια πορεία ενός ΕΡ και ενός πολύ πρόσφατου πρώτου δίσκου μου ξαναθυμίζουν πόσο καταπληκτικό πράγμα είναι η ποπ μουσική και πόσο σημαντική μπορεί να γίνει για κάτι τέτοιες στιγμές που το μόνο πράγμα που θέλεις είναι ένας λόγος για να σηκωθείς και να αρχίσεις να πακετάρεις για 9η φορά, στιγμές που όλα σου φαίνονται βουνό και που στο ποδόσφαιρο πάμε σκατά. Το πλήγμα, ανυπόφορο!

Το καλοκαίρι συνεχίζει να φαίνεται πολύ εντάξει στην χώρα Ποπ αφού η καινούρια vocalist που μόλις έκανε την εμφάνισή της με φρέσκο δισκάκι, ακούει στο όνομα Beth Rowley και αυτό το δισκάκι λέγεται Little Dreamer. Η εισαγωγή είναι το Nobody’s fault but mine, το γνωστό πονεμένο blues εκτελεσμένο με αφοπλιστική τελειότητα. Έχει μπόλικες πολύ καλές στιγμές ο δίσκος, τελειότητα δεν τον λες – εξαρτάται και ποιόν ρωτάς βέβαια, γιατί πάντα είχα μια τάση να κρίνω αυστηρά τις γυναίκες vocalists, μόνο και μόνο γιατί πιστεύω πως έχουν στην διάθεσή τους πολλά μέσα για να μεταφέρουν τα μηνύματά τους και θα έπρεπε να τα εκμεταλλεύονται σωστά και να παρουσιάζουν φρέσκες ιδέες – και μερικές επόμενες στάσεις στο πρωί του Σαββάτου μου είναι και το reissue του δίσκου του Al Green, Lay it Down, το καινούριο Bonnie «Prince» Billy που φαίνεται πιο φωτεινό από τα προηγούμενα (εγώ λέω γυναίκα είναι η αιτία!) και φυσικά το Tribute to Bobby, δίσκος με τον οποίο ο τραγουδιστής των Simply Red, Mick Hucknall (gasp, σας ακούω να κάνετε, αλλά δεν έχετε δίκιο) τιμά το «Λιοντάρι των Blues» Bobby «Blue» Bland. Εγώ λέω, μπράβο του γιατί θα μπορούσε να μην έχει τη φωνή και να βγει ένα αποτυχημένο tribute και τι χειρότερο από αυτό.

Οπότε αυτό που βασικά χρειάζεσαι σε μια μετακόμιση είναι υπομονή και υπομονή. Και το Feelin’ Good της Nina Simone για να φωτίσει το δρόμο και τον πήχη. Καλώς σας βρήκα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Όμορφα πράγματα ακούσαμε τον τελευταίο καιρό και μάλιστα μαζεμένα. Γι’ αυτό επιλέξαμε να τα βάλουμε και στο mp3 player μας για να μπορούμε να τα ακούμε περισσότερο, όσο δεν θα είμαστε στο σπίτι μας.

Από τα πιο ωραία ήταν οι Πολωνοί Jacaszek (της νορβηγικής Miasmah) που μου χάρισαν ένα εξίσου πλατύ χαμόγελο, όσο υπήρχε τότε που άκουγα για πρώτη φορά Helios. Κινούμενοι σε παρόμοια μονοπάτια (αν και με χρήση φωνητικών σε σημεία), το «Treny» είναι δίσκος που ερωτευτήκαμε και που μας χρειαζόταν. Παρέα το folk/blues εξ Ιαπωνίας από τον Kan Mikami και το «Juw» (και θελω πολυ να ψαξω γενικότερα την τεράστια δισκογραφία), η folk των Arborea, η grime του Trim που είναι από εκείνους τους δίσκους που με κάνει να επαναπροσδιορίζω την σχέση μου κάποια παρακλάδια του hip-hop (είναι ωραίο να ξέρεις να sample-αρεις ωραία πράγματα και να μπορείς να γράφεις μελωδίες), το «Over the hill» της δεσποινίδος Monika (ανερχόμενο όνομα στο ελληνικό indie κοινό από όσο καταλαβαίνω), αν και δυστυχώς το album αν και συμπαθητικό δεν πιάνει το επίπεδο του συγκεκριμένου τραγουδιού και το καινούριο Bonnie «Prince» Billy που ακούγεται εξαιρετικό (αν και χαρουμενιά) αλλά δεν το έχω ακούσει πολύ καλά ακόμα.

Για τα βόρεια ο συγκάτοικος είπε από κάτω για τους When και έρχομαι να συμπληρώσω ότι για μια ακόμα φορά («φανμποη!»), το «You Are Silent» είναι αριστούργημα αν και φοβόμουν την στροφή από το ύφος των τελευταίων. Παρόλ’ αυτά το album είναι τεράστιο.

Σε ελαφρώς πιο καμμένα πράγματα μας γοήτευσαν τo Album των Thinguma*jigsaw και το τελευταίο του Tetuzi Akiyama, αμφότερα εξερευνώντας τα πιο μακρινά χωράφια του folk ήχου. Το «Black Cloudmasses» των Aethenor δεν μας έκανε και πολύ κλικ, ενώ το «Reccuring Dreams and Apocalypse Of Darkness» των Acid Mothers Temple απαιτεί ειδικό χρόνο για να το καταλάβουμε.

Το 2008 συνεχίζει δυναμικά, ευτυχώς με εμάς να ακούμε περισσότερη μουσική από ό,τι φοβόμασταν στην αρχή του.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Θα κλέψω για μια ακόμα φορά, αλλά τίποτα που να μπορώ να γράψω δεν μπορεί να περιγράψει καλύτερα τη διάθεση αυτή τη στιγμή από αυτό..

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Δεν είναι πως θέλω (χαιρέκακα!) να κάνω τον kathleenturneroverdrive να ζηλέψει, δηλαδή δεν είναι κυρίως αυτό. Είναι πως μου αρέσει να μοιράζομαι με τους αναγνώστες μας τις μικρές, εκείνες, καθημερινές στιγμές που μου φέρνουν το χαμόγελο στα χείλη και όλα αυτά τα gay πράγματα.

Σήμερα «είμαι σιωπηλός».

..σε επόμενη δημοσίευση, κάποιες πρώτες εντυπώσεις για την καλύτερη δουλειά του Lars Pedersen στη Jester Records, λατρεύω τα μεγάλα λόγια, τις μεγάλες προσδοκίες, την εκπλήρωση, και τον Lars Pedersen τον ίδιο.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Την Κυριακή θα έχουμε και ημερομηνιακά καλοκαιράκι, γλυκό καλοκαίρι, ν’ανασάνω το καθάριο τ’αγέρι, ν’ακούσω πρωινό των πουλιών τα τραγούδια, να μυρίσω τ’ άρωμα απ’ τ’ άγρια λουλούδια. Καλοκαίρι, καλοκαίρι, τόσο όμορφο που φεύγοντας προσφέρει, μια πλυμμήρα των καρπών, στάρι και μέλι.

Σε τέτοιο κλίμα, κάποια μέλη του Sonic Death Monkey θα αρχίσουν ίσως να σας λένε για Gnarls Barkley για παράδειγμα, με αφορμή κάποια μουσική που επέλεξαν για να συνοδεύσει την έκρηξη πάθους που συνοδεύει όλους μας τους μήνες καλοκαιρινούς, μας φτιάχνει το κέφι και μας φέρνει το χαμένο χαμόγελο στα χείλη, που κάνει την καρδιά μας να ανασκιρτά(ει) και μας ταξιδεύει στα απάτητα μονοπάτια της ψυχικής ευδιαθεσίας..

«Η Ούρσουλα είναι ένα κορίτσι που γεύεται το πάθος….. Ζει κάθε στιγμή στη μεγαλύτερη της ένταση, και κάθε της κίνηση οδηγεί σε άλλη μια περιπέτεια, σε άλλο ένα ταξίδι εκ βαθέων στα μαγικά μέρη του καλοκαιρινού αισθησιασμού, σε τρυφερές συνυπάρξεις με όσους μπορούν στα αλήθεια να δουν μέσα της, σε αυτούς που μπορούν να διαπεράσουν τα βέλη του ερωτικού της προσωπείου, και να της κλέψουν λίγη από τη φλόγα που από μικρό παιδί κιόλας έκαιγε μέσα της… Ώσπου μια μέρα……..»

‘Ωσπου μια μέρα τελοσπάντων, βγήκε το νέο album των The Herbaliser, και είναι αλήθεια πως μαζί του βρήκαμε και εμείς την φλόγα, πρώτα ήρθε το «Same as it never was», μετά θα ρθει το καλοκαίρι, την Κυριακή, αυτό ήταν το εναρκτήριο έναυσμα. Παρακολουθώ την πορεία τους, όπως κάνω και με αρκετούς καλλιτέχνες της Ninja Tune, και δεν είχα βρει κάποια δουλειά τους που να μη μου άρεσε τουλάχιστον πολύ. Ετούτο εδώ όμως, είναι υπερβατικό. O dub ήχος τους, η συνεχής hiphop ροή, έχουν δώσει χώρο σε μια αδιειάληπτη μουσικότητα, σε μια jazz που έχει δώσει χώρο σε tango, σε μια ninjatune παγωμάρα, που έχει ανοίξει το δρόμο στην ψυχική ευφορία, σε ένα soundtrack (ανύπαρκτης ταινίας) που καταφέρνει να με ανεβάζει περισσότερο και από εκείνο του Death Proof.

To «Same as it never was» νομίζω πως το έχω αγαπήσει παράφορα. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο κατάλληλη μουσική για τους τρεις μήνες που έρχονται. Το βασικό νόημα της παρούσας δημοσίευσης πήρε μορφή λοιπόν, δεν υπήρξε κάτι βαθύτερο που έπρεπε να καταλάβετε, εδώ έχουμε να κάνουμε με ολόκληρη την καλοκαιρινή ενέργεια του κόσμου, τοποθετημένη σε ένα τοσοδά compact disc, προσβάσιμο σε όλους, για τους φίλους του διπλού βινυλίου, τώρα και σε διπλό βινύλιο!

Τσιμπάτε και εξώφυλλο να χαρείτε :

Φύγαμε για amores bongo!

ΥΓ : και μετά ξυπνήσαμε και είχαμε εξεταστική και μπορεί και να πήγαμε και από κει καμιά μέρα, θα δείξει, μην ασχολείστε με αυτό.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

ένα ποστ στα ελληνικά!

Έπιασαν οι ζέστες, υποθέτω πως αυτό είναι καλό γιατί σιγά-σιγά θα αρχίσουν να πιάσουν οι μεγαλύτερες ζέστες, μετά οι ακόμα μεγαλύτερες, αργότερα οι τεράστιες, και ύστερα από εκατοντριανταδώδεκα έκτακτα δελτία με υστερικές ξανθιές στο στούντιο και γυμνές ξανθιές στα πλάνα θα αρχίσει να βρέχει και θα έχει έρθει το φθινόπωρο και μια νέα σαιζόν, μια νέα αρχή, ένας καινούριος άνθρωπος βρε αδερφέ θα είναι κοντά μας. Eκτός αυτού, συνήθως τα καλοκαίρια δε βγαίνουν και καλοί δίσκοι ούτε τίποτα σοβαρές ταινίες. Ναι, μπορείς να πας στο θερινό να πιεις την μπύρα σου μαζί με ένα τσιγάρο, ναι, έχει και δυο-τρεις ωραίες συναυλίες, ειδικά φέτος δηλαδή. Αλλά δε συγκρίνεται. Δεν μπαλαντζάρει που έλεγε και ένας φίλος. Μαλακία είναι σου λέω, μην το σκέφτεσαι καν.

Που λες, αφού έχει ζέστη λοιπόν προτιμώ να μην κουνηθώ από τη σπασμένη καρέκλα για να βάλω κανένα cd να παίξει οπότε αφήνω στον winamp την μπάλα να κάνει τα κουμάντα του. Και παίζει και παίζει και παίζει χωρίς καμιά συνοχή ή κεντρικό νόημα όπως τώρα πχ όπου ντύνεται Κέρμιτ, θυμάται τον πνευματικό του πατέρα, Ντούσαν Μπάγεβιτς, και κάνει αλλαγές που θα έδιωχναν τον κόσμο από το πιο αβάν γκαρντ μαγαζί των Αθηνών. Και των Παρισίων κατά πάσα πιθανότητα. Karma to Burn σε Supersilent σε Raconteurs σε Nautilis σε Ignite σε Jesus and Mary Chain σε Dusty Springfield σε Lost Bodies σε Ulver σε κατάσταση παροξυσμού. Αυτό το παιχνίδι μπορεί να συνεχιστεί πολύ ώρα αλλά.

Αλλά βαριέμαι. Παρατηρώ λοιπόν πως αν παίξουν το ένα μετά το άλλο τα κομμάτια στο σκληρό θα περάσουν 473 παρά κάτι ψιλά ώρες μέχρι να σωπάσουν τα ηχεία, δηλαδή σχεδόν 20 μέρες. Θα είμαστε με άλλα λόγια στα μέσα της εξεταστικής (να θυμηθώ να κάτσω να διαβάσω ε), θα παίζουμε με την Ισπανία (να θυμηθώ να πάρω καμιά Murphy’s για το ματς αν και χωρίς Αγγλία με τα χαμένα πέναλτυ, τους ζάμπλουτους αποδιοπομπαίους τράγους, τις εθνικές τραγωδίες και τους αποτυχημένους προπονητές, πόσο μπορεί κάποιος να απολαύσει ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα), θα έχουμε πάψει να πρήζουμε όλο τον κόσμο για το πόσο γαμάτοι ήταν οι Holy Fuck και ο Vladislav Delay στο Synch, λογικά θα έχουμε κάνει και το πρώτο μπάνιο. Και το δεύτερο. Και κάμποσα ακόμα αν είμαστε τυχεροί. Θα έχω ξυριστεί μάλλον. Αρκετά ξέδωσα κάνοντας την (εύκολη πλέον) επανάστασή μου ενάντιο στο καθημερινό ξύρισμα του στρατού, έχουμε ζέστες είπαμε.

Δε θα είναι κι άσχημα θαρρώ.

Τικ τακ.

Μετράω. Μα ακόμα να σφυρίξει επιτέλους ο πουλημένος; Ο μπάσταρδος.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Musta ruusu

kevään tullen löysi poliisi ruohottuneen lammen tehtaan takaa
ja ruumiit upotettuina lammen synkkään liejuiseen pohjaan
lehdet kirjoittivat etteivät syyllisestä poliisit vielä varmuutta saaneet
mutta aavistin heidän olevan kannoillani, lähempänä nyt kuin aiemmin koskaan
lehdessä kirjoittavat murhaajan olevan mieleltään sairas nainen,
harhainen, eksynyt, yksinäinen, syyntakeeton paholainen
öisin herään heidän sireeniinsä ja koiriin jotka eivät löydä etsimäänsä
olen tyttö musta ruusu kämmenellään ja ikkunasta heille hymyilen

musta ruusu kämmenelläni, mies kuollut talossa käsivarsillani

Susanna Anna Musta Ruusu onneton, vei salaisuuden hautaan mennessänsä
poliisi selvitti sen vasta jälkeenpäin, olin se tyttö musta ruusu kämmenellään

maitokärryn hain vajasta, ruumiin siihen nostin, työnsin pihasta
tehtaan taakse jossa painot sidoin, paljain jaloin lampeen kahlasin
ruumiin kärryiltä veteen vedin, lammen keskelle jaloista revin, upotin
kotiin palasin, isän muistolle rukoilin
öisin vuoteessani herään, kuolleet huutavat henkensä perään,
näen vedessä viruneet kasvot, kuulen vettyneiden miesten kirkuvan
anteeksihuudon annan heille, olin julma kun pyysin meille
lasken muistoksi mustan kukan heidän umpeen kasvaneelle lammelleen

Susanna Anna Musta Ruusu onneton, vei salaisuuden hautaan mennessänsä
poliisi selvitti sen vasta jälkeenpäin, olin se tyttö musta ruusu kämmenellään

(as the spring came found the police an overgrown pond behind the factory
and corpses sunk in the muddy sole of the pond
the papers wrote the police had no certainty of the guilty
but I suspected they were on my trail, closer then ever before
in the papers they write the murderer is a mentally ill woman
delusional, lost, lonely, irresponsible evil fiend
at night I wake to the scream or their sirens and hounds that cannot find what they search
I’m the girl with a black rose in the palm of her hand and I smile at them from the window
black rose in the palm of my hand, dead man in the house in my arms
Susanna Anna Musta Ruusu ill-fated, took her secret to her grave
police found out only afterwards, I was the girl with a black rose in the palm of her hand
I got the milk cart from the shed, hoisted the body on to it, pushed it out of the yard
behind the factory where I put weights on the feet, waded bare feet into the pond
dragged the corpse into the water, into the middle of the pond pulling the feet, sank
and returned home, prayed in my memory of my father
I wake up at night in my bed, the dead scream after their lives
I see languished faces in the water, I hear the shrieks of the waterlogged men
I scream for their forgiving, I was cruel to ask you to visit
I lay down a black flower on the overgrown pond in their memory
Susanna Anna Musta Ruusu ill-fated, took her secret to her grave
police found out only afterwards, I was the girl with a black rose in the palm of her hand)

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Όταν ο χρόνος δεν κυλάει όσο αργά ή γρήγορα θα θέλαμε, νιώθουμε σαν να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση συνεχούς εκκρεμότητoς, σε ένα πλαίσιο αναμονής, σε κάτι γενικώς ενοχλητικό. Αυτά, για να συμπληρώσω λίγο το προηγούμενο post ενός τύπου σε μια αποθήκη που ακούει Αλκίνοο Ιωαννίδη. Δεν είναι ωραίο πράγμα. Η συνεχής εκκρεμότητα. Και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, εδώ που τα λέμε. Ας πούμε τώρα, χρειάστηκε (δηλαδή θέλησα) να δημοσιεύσω εδώ, ενώ θα έπρεπε να έχω αφήσει προ πολλού την οικία, προς προσέγγιση του μαγευτικού περιβάλλοντος του Καποδιστριακού. Και μετά σου λένε πως οι Παρασκευές είναι οι καλύτερες μέρες. Ψέματα, εγώ το λέω καμιά φορά. Για να μη χαθεί η μαγεία λοιπόν, σήμερα θα δούμε τους Spiritualized. Δηλαδή δεν ξέρω για όλους, εγώ θα τους δω, αλλά καλά θα κάνουμε να σοβαρευτούμε όλοι και να πάμε. Να ξέρετε πως με τέτοιο δίσκαρο, θα πρέπει να μας ανεχτείτε να τους αναφέρουμε σε μερικά posts ακόμα. Σήμερα παίζουν και οι Neubauten, θα τους χάσω πανηγυρικά για άλλη μια φορά, έχω ηγετικό χάρισμα να χάνω τους Neubauten, ενώ ακολουθούν οι αυριανοί Madrugada και οι δευτεριάτικοι Christian Death, αν αποφασίσω να μην κάψω 20 ευρώ με αναπτήρα και να τα δώσω στον Valor. Νομίζω πως δεν ξέρω τι από τα δύο πρέπει να συμβεί. Για την ώρα βλέπουμε Gagarin και «Death Take Your Fiddle». Μόλις είδα πως παίζουν και οι Mary and the Boy. Και μετά σου λένε πως οι Παρασκευές είναι οι καλύτερες μέρες.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Είναι περίεργα περίεργη η επίδραση της μουσικής πάνω μας μερικές φορές (είμαι σίγουρος ότι δεν το χατε ξανασκεφτεί αυτό). Ας πάρουμε μια εντελώς υποθετική κατάσταση. Κάθεσαι σε μια αποθήκη, στη μέση ενός στρατοπέδου, είσαι κουρασμένος και νυστάζεις και η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσες να βρίσκεσαι σε τυχαία αγγλική pub, να χαζεύεις τον Τάμεση και να πίνεις την μπύρα σου συζητώντας. Η εικόνα τριγύρω σου έχει όση ομορφιά μπορεί να έχουν κάτι κούτες με μερίδες εκστρατείας (χοιρινό, φασόλια και γαλέτα για τους πιο περίεργους). Προσπαθείς να περάσεις την ώρα σου ξαναδιαβάζοντας το Polysyllabic Spree, βλέποντας ότι τελειώνει υπερβολικά γρήγορα και συνειδητοποιείς ότι ο κίνδυνος να ξεμείνεις να κοιτάς το ταβάνι (ή τη στοίβα με τα κρουασάν) είναι κάτι παραπάνω από ορατός. Για καλή μας τύχη υπάρχει ραδιόφωνο, βέβαια σταθμοί δεν υπάρχουν, αλλά τουλάχιστον η μουσική του Kosmos δεν είναι άσχημη για background.

Σε εκείνη τη φάση έχεις καταλάβει ότι ο χρόνος δεν προχωράει όσο γρήγορα θα έπρεπε, ότι δεν είσαι εκεί που θα έπρεπε και ότι κυρίως δεν είσαι με αυτούς που θες να είσαι. Και τότε κάποιος καλός ραδιοφωνικός παραγωγός αποφασίζει να παίξει μια live εκτέλεση του «Le vent nous portera». Και εσύ αρχίζεις να σιγοτραγουδάς και να σκέφτεσαι αυτά που λέει και παρατηρείς ότι για μερικές στιγμές το περιβάλλον σου δεν έχει τόση σημασία, ότι δεν είναι τόσο δύσκολο να βρεθείς στην όχθη ενός ποταμού και ότι όσοι θες να είναι κοντά σου δεν μπορεί να είναι πιο κοντά σου από μέσα στο μυαλό σου. Το «Le vent nous portera» έχει τελειώσει εδώ και πολύ ώρα, αλλά τώρα, μπόλικα τραγούδια μετά, ο ίδιος ραδιοφωνικός παραγωγός αποφάσισε να μας κάνει μια ακόμα χάρη και να βάλει τον «Προσκυνητή» του Ιωαννίδη. Δεν ξέρω αν παλιότερα θα το σνομπάραμε (για να πω την αλήθεια δεν το νομίζω), αλλά τώρα απλά μας φαίνεται υπερβολικά σύντομο.

Σε λίγη ώρα θα επιστρέψουμε στις ανούσιες μαλακίες που κάνουμε αλλά τουλάχιστον θα μπορούμε να θυμόμαστε αυτή την επίδραση και να χαμογελάμε. Και επειδή το χέρι έχει ξεσυνηθίσει το γράψιμο και ο γραφικός χαρακτήρας πάσχει πολύ, σταματάμε κάπου εδώ. Μέχρι την επόμενη φορά.

PS. Η μουσική πρόταση της εβδομάδας, εκτός από τα αναμενόμενα Motorpsycho/Spiritualized, ακούει στο όνομα Fuck Buttons. Καιρό πολύ είχε να με εντυπωσιάσει μια εκ noise περιβάλλοντος προερχόμενη κυκλοφορία, αλλά αυτό το αγάπησα με την πρώτη ματιά.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized