sonic death monkey

παιδιά όλα καλά;

πάντα καλά.

Ο Ben Frost είναι ένας Αυστραλός που ζει μόνιμα στην Ισλανδία και πριν λίγους μήνες έβγαλε το By The Throat στην Bedroom Community που το 50% του SDM θεωρεί πως ήταν ο καλύτερος δίσκος του ’09. Το υπόλοιπο 50% θεωρώ πως δεν το έχει ακούσει ακόμη. Προσεκτικά, έστω.

By The Throat, your new album, is possibly even darker than Theory Of Machines, but it is also very different. How did you approach it? Did you have a clear idea of where you wanted to go with this one, and is the finish product close to your original idea of it?
It’s interesting to me that the description of music in print often comes down to basic visual metaphors like light and dark when what is really being described is the emotional hue, or “colour” of a record. We need a better lexicon for the description of music I think. I always knew the colours would be different, it had to be warmer and have more distance than Theory, and a luminescent glow to it where Theory Of Machines was unashamedly stark and clinically defined. But I also knew it would be a “nocturnal” record too. From day one this record evoked a fiery, burning glow set against ink black.
(από τη συνέντευξή του στο milkfactory)

Σε πιάνει από το λαιμό (καλό;) και δε σ’αφήνει σε ησυχία. Θα ήθελα πάρα πολύ να ρωτήσω το Fennesz πως του φάνηκε αυτό το album.

Και βέβαια τώρα ανακοίνωσε πως θα το κυκλοφορήσει και σε βινύλιο =/

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Παραδοσιακά, ένα τραγούδι των Sonic Youth μπορεί να σε κάνει να δεις τον κόσμο λιγάκι λιγότερο απαράδεκτο από όσο συνήθως είναι, ειδικά δε αν είναι πρωινό Ιανουαρίου, και έξω το παλεύει μεταξύ ελαφριάς βροχής και απαλού ηλίου.

Και ειδικά και προπάντων και πάνω απόλα αν μιλάμε για ετούτο:

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Είναι ενδιαφέρον το να αναλογιστεί κανείς πόσο χρόνο για σκέψη σου προσφέρουν 3-4 μέρες στο κρεβάτι χωρίς ιδιαίτερη ενέργεια για να κάνεις τίποτα άλλο. Επίσης είναι και λίγο τρομακτικό. Έχω καταλήξει εδώ και αρκετά χρόνια ότι ο υπερβολικός ελεύθερος χρόνος για σκέψη δεν μου ταιριάζει. Ίσως και στους περισσότερους ανθρώπους το ίδιο συμβαίνει. Λόγω προσωρινής επιστροφής στην πρότερη οικεία αυτές τις μέρες ξέμεινα και από τη μουσική μου. Πάλι καλά που υπάρχει και το web radio και μπορούμε να ακούμε BBC 6 (και πάλι καλά που μας το μάθανε και αυτό θα προσθέσω). Κάθε φορά που το βάζεις να το ακούς όμως, δεν μπορεί να μη σε πιάνει μια μικρή μελαγχολία για το ότι δεν το βάζεις στο ραδιόφωνό σου αλλά στο pc σου. Εκεί ξεκινά μια ακόμα χιονοστιβάδα σκέψεων, οι οποίες με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν στο κατέβασμα της μούρης και στην εξαφάνιση οποιουδήποτε είδους διάθεσης. Με αρκετά ειρωνική συγκυρία, ο κύριος Jagger αυτή τη στιγμή κραυγάζει «Gimme Shelter». Το ξέρα ότι υπήρχε κάποιος λόγος που δεν τον συμπαθούσα ποτέ. Δεν ξέρω πόσο χρόνο μας δίνω. Φιλική συμβουλή, μην μιλήσετε αυτή την εποχή με άνθρωπο που πλησιάζει τα 30. Πιθανότατα δεν θα έχει κάτι καλό να σας πει.

Διαβάζουμε κιόλας αυτή την εποχή, διαβάζουμε το «But Beautiful» του Geoff Dyer, το οποίο μας δωρίστηκε και το οποίο νιώθω λίγος να περιγράψω την ομορφιά του, αλλά και την κατάθλιψή του. Νομίζω ότι θα μπει λίγο στον πάγο αυτές τις μέρες καθώς είναι γραμμένο με τόσο άμεσο τρόπο που δεν μπορούμε να το σηκώσουμε αυτή την εποχή. Όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει μερικές ιστορίες για κάποιους από τους μεγαλύτερους jazz-ίστες του αιώνα που μας πέρασε, χωρίς όμως να γίνονται στεγνές βιογραφίες θα πρέπει να το κυνηγήσει. Έχετε προειδοποιηθεί όμως ότι δεν είναι χαρούμενο ανάγνωσμα. Από την άλλη διαβάσαμε και το «Home from the Vinyl Cafe» και υπήρξε μια μικρή ανακούφιση από τα χαμόγελα του κόσμου του Dave και της Morley. Σε ευχαριστούμε Stuart McLean.

Προς το παρόν καθόμαστε και κοιτάμε έξω από το παράθυρο. Και από οτι βλέπω και εκεί συννέφιασε όμως.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Όποιος εκεί έξω δεν νιώθει με Immortal ας μην διαβάσει τα παρακάτω. Είναι πανεύκολο να μην καταλαβαίνει κανείς τι είναι ένα «Pure Holocaust» και δεν θα την χαλάσω σε κανέναν. Ναι, είναι αυτά σα να τους σφάζουν και σας αρέσει η μουσική αλλά δεν μπορείτε τα φωνητικά που γκαρίζουν, το ξέρουμε, το καταλαβαίνουμε, γειά σας. Δεν αναφέρομαι στους κάπως ψυχαναγκαστικούς Immortal του «All Shall Fall», αλλά σίγουρα θα ήθελα να έχει leak-άρει το «Until the Light Takes Us» για να τους χαζεύω για ώρα. Είναι λίγο περίεργο να ακούς τον εαυτό σου όταν λέει κάποια πράγματα, αλλά αν κάποιος δεν έχει ανατριχιάσει λίγο με μπάντες σαν τους νορβηγούς, ίσως και να μην με έπειθε ποτέ κάποια πιθανή black metal πρότασή του. Και δεν χρειάζεται να πάμε στο παρελθόν το βαθύ ή να μελετήσουμε το blackmetal από σημερινή σκοπιά ή ΝΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΓΕΝΙΚΩΣ. Μιλάμε εκείνο για το riff του «Withstand the Fall of Time».

Οι Beyond Dawn είχαν διασκευάσει το «Severed Survival» των Autopsy (άμα λέει το αφεντικό «παίξε αυτό», παίζεις αυτό) στο τελευταίο album τους και πέρσι κυκλοφόρησε μια ντεμογραφία σε cd που είχε μέσα τα απαραίτητα ακυκλοφόρητα rehearsals της πρώτης περιόδου των Beyond Dawn, περιόδου εξίσου ενδιαφέρουσας με την δεύτερη.

Θυμάστε ένα φοβερό tribute στους Immortal που ψηνόταν παλιαααά και τελικα δεν το έφτιαξαν ποτέ; Ε μερικά κομμάτια βρήκαν τον δρόμο τους, κάπως, κάπου, οι Sunn O))) έβαλαν το «Cursed Realm (Of The Winterdemons)» στο «Black One», οι Endwarfment υποτίθεται έβαλαν το «Unsilent Storms in the North Abyss» σε ένα εφτάρι αλλά τελικά είχε διασκευή Backstreet Boys μέσα (fail), και γενικώς κάποια κομμάτια διέρρευσαν, κάποια όχι. Το κρίμα είναι πως μερικά tribute albums Με Προοπτική θα έπρεπε να μην ακυρώνονται. Είναι ωραία τα tributes Mε Προοπτική. Πρέπει κάποτε να γίνει ένα στους Burzum, αλλά όχι με gravelands μέσα. Με κάπως πιο πικραμένους τύπους με κάποια περισσότερη φαντασία.

Δεν θυμάμαι αν οι Beyond Dawn επρόκειτο να συμμετάσχουν στην εν λόγω κυκλοφορία, αλλά όπως και να χει έδωσαν μια ωραία συνέντευξη στο αβανγκάρντ μαγκαζιν και σαν δωράκι τους κέρασαν και μια ακυκλοφόρητη διασκευή Immortal.

Beyond Dawn – Storming Through Red Clouds and Holocaustwinds (mp3)

Και οι Beyond Dawn πρέπει να ξανακυκλοφορήσουν albums. Ή βιντεάκια σαν του «Among the Sedatives», βολεύομαι και με τέτοια.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Χτές ήταν μια καλή μέρα. Το «καλή» μπορείτε να το γράψετε με κεφαλαία γράμματα και τεραστίου μεγέθους γραμματοσειρά. Η δουλειά ήταν χαλαρή και άνετη χωρίς εκνευρισμούς, κατόπιν είδα επιτέλους έναν από τους καλύτερους μου φίλους που λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων (μετανάστης στα ερευνητικά κέντρα της Γερμανίας) είχα να τον δω δυο χρόνια, είπαμε τα νέα μας, γελάσαμε με τις μαλακίες που μας είχαν συμβεί, περάσαμε όμορφα γενικά. Είναι λίγο λυπηρό ότι τους ελάχιστους ανθρώπους που σε ενδιαφέρουν πολλές φορές δεν μπορείς να τους δεις, ενώ αντίθετα οι καθυστερημένοι δεν έχουν καμιά δυσκολία να σε βρουν.

Το κύριο πιάτο της ημέρας όμως ήταν ένα live. Ένα live που ξεκίνησα να πάω όχι γιατί καιγόμουν για τη μουσική, αλλά γιατί έπαιζε ένας φίλος και στο κοινό θα ήταν άλλοι φίλοι, με τους οποίους επίσης λόγω απόστασης έχουμε χαθεί και θα ήταν μια καλή αφορμή να βρεθούμε σε ένα κοινό χώρο, να περάσουμε καλά και να πούμε και οσα νέα προλάβουμε. Το live των Ampalons, Mamma Kin και Rectum IV ήταν ο ορισμός του οικογενειακού live. Τα μέλη των συγκροτημάτων συνδέοντας μεταξύ τους με οικογενειακούς δεσμούς, από κάτω ήταν συγγενείς, φίλοι και γνωστοί, αλλά δεν είχε την μιζέρια κάποιων ανάλογων προσπαθειών όπου το κοινό «εβγαζε» την υποχρέωση με την παρουσία του. Εδώ έβλεπες ανθρώπους οι οποίοι ήταν, συγγνώμη για το αγγλικό αλλά είναι από τις αγαπημένες μου εκφράσεις, genuinely fond of each other και οι οποίοι θεωρούσαν πολύτιμη την ευκαιρία του βρεθούν μαζί σε ένα χώρο και να ακούσουν τη μουσική που τους αρέσει (είτε στα σοβαρά, είτε στα αστεία). Νομίζω ότι τα ίδια τα συγκροτήματα ήταν ακόμα πιο ενθουσιασμένα να τηρούν μια παράδοση που μπορεί να έρχεται στο τέλος των γιορτών αλλά ήταν η καλύτερη ευκαιρία για πάρτυ που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς. Ποτέ δεν μου έχει φανεί το An τόσο όμορφο. Όπου και αν γύριζες έβλεπες ανθρώπους που ήταν μέσα στα χαμόγελα, που χαίρονταν την παρέα των διπλανών τους, που αγκαλιάζονταν επειδή είχαν να ειδωθούν μήνες, που προλάβαιναν μεταξύ των μπυρών να ανταλλάξουν τα νέα τους. Ίσως ήταν και η πρώτη φορά που η καθυστέρηση στην έναρξη ήταν θετικό γεγονός. Αρχικά φοβόμουν ότι θα είμαστε εμείς και εμείς αλλά τελικά στο peak της βραδιάς πρέπει να είχε πάνω από 200 άτομα το An. Συνάντησα μέχρι και άνθρωπο που είχα να δω από τα 12 μου. Δεν μπορούσε να γίνει πιο οικογενειακή η βραδιά. Και αν η μουσική ήταν δευτερεύουσα όταν ξεκίνησα να πάω στο live, έγινε πρωταγωνίστρια με το που ξεκίνησε η συναυλία. Δεν με νοιάζει αν θεωρηθεί ότι ευλογώ τα γένια (και είναι και πολλά Βασιλάκη) φίλων, αλλά από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι πρώτες νότες του «Can’t Touch This» από τους Ampalons (ναι του γνωστούς – στοπ! χαμμερ ταιμ!) μέχρι και που τελείωσε η οργιαστική, δεύτερη εκτέλεση του «The Look» (του συγκροτήματος εκείνης της κοπέλας από τη Σουηδία που μοιάζει με τη Birgitte Nilssen) από τους Rectum IV, εγώ απόλαυσα ένα live όσο λίγα στη ζωή μου. Τι και αν διαλύονταν ντραμς (ευκαιρία για λίγο stand up comedy), τι και αν τα μέλη ήταν χτυπημένα, τι και αν στο τέλος είχαμε ξεμείνει από τραγούδια και πρόβες. Και οι τρεις μπάντες, παρά τα προβλήματα έδωσαν την ψυχή τους κει πάνω ακριβώς επειδή ήθελαν όσο τίποτα άλλο να βρίσκονται εκεί πάνω, σε αυτό το χώρο, με αυτούς τους ανθρώπους. Και αν οι Mamma Kin ήταν οι πιο «επαγγελματίες» και να τους ακούσετε όσοι γουστάρετε τα rock n rolls, εγώ οφείλω να πω ότι ερωτεύτηκα τους Rectum IV αστραπιαία. Έτσι και αλλιώς οι νύχτες στην Αγγλία δεν ξεχνιούνται. Ακούσαμε από όλους και δικά τους κομμάτια, ακούσαμε και διασκευές (τέχνη που ξεχνιέται πολλές φορές στις συναυλίες τώρα τελευταία), ακούσαμε από Michael Jackson μέχρι «Daddy Cool», και από Black Sabbath μέχρι Johnny Cash και από Patti Smith μέχρι Cure, είδαμε παιδιά που το κάνουν αυτό για το χαβαλέ τους αλλά έχουν το show μέσα στο αίμα τους, είδαμε striptease και stage diving, είδαμε χορούς και πανηγύρια και είδαμε πολύ κόσμο να περνάει όσο πιο καλά γίνεται. Μπορεί γενικά να μου αρέσει η υιοθέτηση μια εν γένει black metal στάσης προς τον πολύ κόσμο που με ενοχλεί με την ύπαρξή του, αλλά λίγα πράγματα θα απολαύσω περισσότερο από τις στιγμές που περνάω με τους ανθρώπους που έχω επιλέξει να βρίσκονται γύρω μου. Ευχαριστώ φίλτατοι, γιατί τελικά αποφασίσατε να κάνετε αυτό το live.

Μετά θυμηθήκαμε με έτερους φίλους να τιμήσουμε παλιά μετα-συναυλιακά έθιμα και να κατευθυνθούμε προς το Σάββα για γρήγορη αναπλήρωση δυνάμεων, πριν κατευθυνθούμε στο Roi Mat (μαγαζί που δεν μου αρέσει καθόλου πρέπει να ομολογήσω) για το μετασυναυλιακό πάρτυ των συγκροτημάτων. Άθλια μουσική αρχικά, έφτιαξε αρκετά μετά, αλλά ήμασταν αρκετά κουρασμένοι για πολλές κραιπάλες. Επιστροφή σπίτι παρέα με γελοιότητες Ατλαντίς και Μυλωνά για να κλείσει η μέρα με γέλιο. Όμορφος ύπνος.

Η σημερινή μέρα στο μεγαλύτερο μέρος της ήταν επίσης ιδιαιτέρως όμορφη αν και σπιτική, αλλά προς το τέλος έκλεισε με τους συνηθισμένους προβληματισμούς για το που είμαστε, τι κάνουμε, σκέψεις μετανάστευσης, μίσος για τη δουλειά και άλλα τέτοια όμορφα. Μερικές φορές απελπίζομαι για την καθυστέρηση που μας στερεί τη δυνατότητα να απολαύσουμε τις όμορφες στιγμές χωρίς να σκεφτόμαστε το μετά.

Στο μυαλό μου ήταν πιο ωραίο αυτό το κείμενο. Συνήθως έτσι συμβαίνει βέβαια, η μετατροπή των σκέψεων και των αισθήσεων σε λόγο προβλημάτισε πολύ ικανότερους από εμένα, οπότε δεν αγχώνομαι και πολύ. Ελπίζω να πιάνετε το γενικό νόημα όμως. Επίσης ελπίζω να μην κατέληξα πολύ δακρύβρεχτα μελό, καθότι έχουμε και μια εικόνα να διατηρήσουμε. Οι δίσκοι της ημέρας άνηκαν «The Fallen Love» των Pleq, στο «Τhrough Fire» των Twiggy Frostbite και το «Lylac» των :papercutz. Τα αγαπάμε και αυτά.

Την Παρασκευή που μας έρχεται, το αφεντικό του Sonic Death Monkey, εμφανίζεται για γκεστ εμφάνιση στο Σπιρτόκουτο (Κειριαδών 15, Πετράλωνα, στο ύψος του Γκαζιού περίπου), όπου δεν ξέρουμε σε τι ήχους θα αφιερωθεί αλλά είμαστε σίγουροι ότι θα συναρπάσει τα πλήθη. Ελπίζουμε η διαφήμιση να φέρει καμιά αύξηση, καθώς η κρίση μας έχει βαρέσει και εμάς. Θα ήμεθα εκεί, όποιος θέλει να ακούσει λίγη σοβαρή μουσική στη ζωή του, καλό θα είναι να είναι και εκείνος εκεί. Τώρα το μόνο που μένει είναι να ξεστολίσουμε το δέντρο. Και να απολαμβάνουμε την παρουσία όσων έχουμε επιλέξει να είναι γύρω μας.

Και να τραγουδάμε μαζί «Walking like a man, hitting like a hammer/She’s a juvenile scam, never was a quitter/Tasty like a raindrop, she’s got the look/Heavenly bound cos heaven’s got a number/When she’s spinning me around, kissing is a colour/Her loving is a wild dog, she’s got the look»

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Επιστρέφουμε σε κανονική ροή. Είναι δύο χιλιάδες και δέκα χρόνια από κάποτε, και διανύουμε τα ten’s, τα tennies, τα tweenies, τα teens, τα twenty-tens, τα tenties ή τα tenners. Συμφωνούμε πως το tenners είναι καλύτερο απόλα. Σήμερα άκουσα για πρώτη φορά το album που (επιτέλους) έκαναν μαζί ο Justin Broadrick με τον Aaron Turner. Greymachines λέγονται τα παιδιά, «Disconnected» είπαν το album τους. Ενδιαφέρουσα στροφή σε αγνό industrial με θορυβώδεις βλέψεις. Δεν προκαλεί το shock του πρώτου EP (αλλά και του πρώτου album) των Jesu, αλλά είναι σίγουρα απείρως πιο ενδιαφέρον από τις μαλακίες με τις οποίες ανελέητα μας βομβαρδίζουν οι Jesu μετά το Silver 12″, καθώς και από την πλειοψηφία των κομματιών στα τελευταία Isis albums. Ιδιαίτερα όταν το γυρίζει στο πολύ βιομηχανικό είναι σχεδόν ερωτεύσιμο, αλλά εδώ με πιάνει ένα μεγάλο παράπονο. Αν ήμουν κάνας μαλάκας, θα σας έλεγα πως ο λόγος που δεν ξέρουμε ακόμα πως να αναφερθούμε στην νέα δεκαετία είναι επειδή της λείπει η ταυτότητα. Δεν θα το πω, γιατί δεν είμαι σαράντα χρονών γυναίκα του εντέχνου και του σπύρου παπαδόπουλου, αλλά σχεδόν δεν ανέχομαι να ψευτοπανηγυρίζω με τον Τεράστιο Καλλιτέχνη Justin Broadrick όταν απλά καταφέρνει να κοπιάρει καλά τον εαυτό του. Και ας ακούσω το Greymachines εκατόν οχτακόσες φορές σερί.

Σημασία δεν έχει πως θα πούμε την άρτι τρέχουσα δεκαετία, σημασία έχει σε πόσο λάθος εποχές ζούμε και μεγαλώνουμε.

Διότι είκοσι χρόνια πριν, θα πηγαίναμε σε ένα μαγαζί, θα ακούγαμε και θα βλέπαμε αυτά που θα δείτε στο βίντεο, δεν θα είχαμε ξανακούσει αυτά ή παραλλαγές τους ως τότε, θα τσιμπούσαμε και το φρέσκο «Streetcleaner» LP και Γειά Σας.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Το 2010 λένε οι αστρολόγοι θα είναι δύσκολη χρονιά με κοινωνικές αναταραχές, οι σημαντικότερες των οποίων θα λάβουν χώρα αμέσως μετά το Τριώδιο. Θα χιονίσει και θα βρέξει. Θα φάμε και θα πιούμε και θα χορέψουμε. Δεν την παίρνω. Θα την πάρεις. Άλλα λόγια πέστε βρε παιδιά. Θα θα θα.
Από το SDM ευχές για υγεία ειρήνη ευτυχία αλλά υγεία παιδιά το πιο σημαντικό ό,τι επιθυμείτε χαρές και πανηγύρια καλή σταδιοδρομία να πετύχεις και να σε πετύχουν μόνο καλά πράματα φιλάκια. Τελειώνει μια χρονιά, αρχίζει μια καινούρια, νέα ξεκινήματα, ένα δυο τρία πυρ πάμε.

ERF
Ωραία ήταν φέτος. Και του χρόνου με τις υγείες μας και πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ.
Αυτά. Κρίμα που δεν χωράει και το Kylesa της χρονιάς.

01. The Dead Weather – Horehound
02. The XX – XX
03. The Future Kings of England – The Viewing Point
04. Them Crooked Vultures – Them Crooked Vultures
05. Soulsavers – Broken
06. Shrinebuilder – Shrinebuilder
07. Mos Def – The Ecstatic
08. Fat Freddy’s Drop – Dr Boondigga & The Big BW
09. Dizzy Gillespie All Star Big Band – I’m Beboppin’ too
10. The Dials – The Companions of the Rosy Hours
11. Yob – The Great Cessation
12. Fuck Buttons – Tarot Sport
13. Nightstalker – Superfreak
14. Jason Yarde/Andrew McCormack – My Duo
15. Enrico Rava/Ran Blake – Duo en Noir
16. Gwilym Simcock: Blues Vignette
17. Pelican – What we all come to need
18. Bill Callahan – Sometimes I Wish We Were an Eagle
19. Grizzly Bear – Veckatimest
20. Kkoagulaa – Elements

KWK
Συνειδητοποιώ πως δεν είμαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για τις εκάστοτε “τακτοποιήσεις”. Παρακάτω νομίζω βρίσκονται τα αγαπημένα μου albums για το 2009, και έχω αυθεντικά μόλις δεκατέσσερα από αυτά. Το πώς έγινε η κατανομή και το γιατί δεν είναι αποκλειστικά 20 black metal albums, είναι θέμα προς συζήτηση, αν εντοπίσω κάποιον συζητητή. Αυτά έπαιζαν περισσότερες φορές, για αυτά μιλούσα στον κοσμάκη τον καλό, με αυτά κοιμόμουν αγκαλιά, αυτά σιγοτραγουδάω. Και όλα όσα προκύπτουν από αυτά. Εξηγώ την πρωτιά : Δεν γινόταν να είναι κάποιο άλλο album στη θέση του, εδώ μιλάμε για το μεγαλύτερο φετινό shock στα μουσικά τεκταινόμενα. Και ας μην είναι “κανονικό album”, και ας είναι ένα tribute, και ας προϋπάρχουν οι νότες εδώ και πολλά χρόνια. Ο συναισθηματικός οδυρμός των Coil όχι μόνο βρίσκει εκφραστές και followers, αλλά μέσω ενός δύσκολου πειράματος αποκτάει περαιτέρω ταυτότητες. “Dark age of Love” δεν είναι πια μόνο ο δάσκαλος, είναι και ο μαθητής. “from the bullet to the gun” τραγουδάει ο John Balance στο “Dark Age of Love” και εδώ νιώθω πως αν τόσα χρόνια οι Coil σκάρωναν το όπλο, εδώ πατήθηκε η σκανδάλη. Γιατί εδώ; Επειδή εδώ δεν έχουμε την κάθε τελευταία darkwave/gothic μπάντα που βάφεται μαύρη για να πουλήσει το μικρό σκοτάδι της, εδώ έχουμε ουσιαστικούς καλλιτέχνες που κατανόησαν στο έπακρο την ουσία των Coil, το πραγματικό τους Σκοτάδι, και μεγαλούργησαν πάνω του. Το πείραμα πέτυχε και το “The Dark Age of Love” είναι με διαφορά ό,τι καλύτερο άκουσα φέτος. Το κάπως αστείο συμβάν πως και το δεύτερο album είναι κάτι σαν tribute να το θεωρήσετε σύμπτωση, δεν έχω κάποια απροσδιόριστη ψύχωση με tribute albums. Το δύο χιλιάδες εννιά ήταν σκατά. Ήταν σκατά με ζάχαρη καλύτερα, επειδή το Trondheim είναι ένα πολύ γλυκό μέρος. Όντας κακός και στις ανασκοπήσεις, και αρνούμενος να επαναλάβω κάποιο ρητό περί “άλλης μιας χρονιάς που ήταν χειρότερη από την κάθε περσινή”, δεν θα ανασκοπήσω. Ούτε θα σας ευκηθώ κάτι. “Careful what you wish for”, έλεγαν πάλι οι Coil στο περσινό “The New Backwards”. Και εγώ ακούω ό,τι μου λένε αυτοί οι τύποι. Το κακό προς μέτριο κείμενο είναι αποτέλεσμα μιας h1n1 σφαλιάρας που ήρθε να κλείσει μεγαλοπρεπώς την χρονιά. Της άρμοζε. Και λίγη απώλεια για το κλείσιμο. Δεν την λες και λίγη. Στις έξι του Δεκέμβρη. Δεν ξέρω και τι λένε ρε Γιάννη σε τέτοιες περιπτώσεις. Ούτε σε αυτό είμαι καλός. Έχεις ήδη λείψει πολύ πάντως.

01. This Immortal Coil – The Dark Age of Love
02. When – Homage Series Vol.1: Sun Ra
03. Funeral Mist – Maranatha
04. Svarte Greiner – Kappe
05. Stabat Mater – s/t
06. The Residents – The Ughs!
07. Bonnie «Prince» Billy – Beware!
08. Soulsavers – Broken
09. Sylvester Anfang II – s/t
10. Master’s Hammer – Mantras
11. Wolf Eyes – Always Wrong
12. Peter Broderick & Machinefabriek – Blank Grey Canvas Sky
13. Eerie Von – Kinda Country
14. Fenn O’Berg – Magic & Return
15. Lydia Lunch – Big Sexy Noise
16. Teeth of the Sea – Orphaned By The Ocean
17. Havohej – Kembatinan Premaster
18. English Heretic – Tales Of The New Isis Lodge
19. Mono – Hymn to the Immortal Wind
20. Skitliv – Skandinavisk Misantropi

KTO
Και κάπως έτσι έφτασε στο τέλος της και άλλη μια χρονιά. Έχει παρατηρήσει και κανένας άλλος ότι τώρα τελευταία ο χρόνος μοιάζει να περνάει πιο γρήγορα; Ή ίσως απλά και να γερνάμε. Καλά τα πήγαμε και φέτος. Αν και η χρονιά γενικά ήταν περίεργη. Έτος 1 Μ.Σ. (μετά στρατού), έτος επαναπατρισμών, έτος οικονομικών δυσκολιών και έλλειψης αδειών, έτος μίσους προς τη δουλειά μας αλλά και έτος ωραίων μετακομίσεων. Επίσης με μεγάλη σιγουριά έτος ΙΚΕΑ. Πολύ ΙΚΕΑ ρε παιδάκι μου. Γινήκαμε και εμείς μέρος του συστήματος και ας μας τα λέγανε στο “Fight Club”. Έτος πολλής μουσικής, αλλά σχετικά λίγης αγοράς μουσικής (ας όψονται οι προαναφερθείσες δυσκολίες). Κοιτώντας τη λίστα με τις φετινές κυκλοφορίες, μου φαίνεται λίγο ότι έχασα τη μπάλα φέτος. Ίσως ήταν και η σχετική αποχή της προηγούμενης χρονιάς, αλλά το 2009 άκουσα ΠΟΛΛΟΥΣ δίσκους. Δεν θα το κρύψω ότι αρκετούς από αυτούς δεν τους αφομοίωσα, αλλά από την άλλη με τους υπόλοιπους νομίζω οτι πορώθηκα περισσότερο από ότι τα προηγούμενα χρόνια. Νομίζω ότι το 2009 τα πήγαμε πολύ καλά μουσικά. Μάθαμε καινούρια πράγματα, λατρέψαμε άγνωστα πράγματα (το πιο ευχάριστο πάντα), αναθερμάναμε παλιές σχέσεις και ακόμα καταφέραμε να αλλάξουμε και απόψεις (για τον Αντωνάκη χτυπάει η καμπάνα). Ήταν και χρονιά live. Όχι πολλών, καθότι είμαστε πλέον γεροπαράξενοι τεμπέληδες, αλλά είχε το χαβαλέ της. Επιστρέψαμε στο καλύτερο φεστιβάλ της Ελλάδας για να δούμε όλο τον κόσμο, είδαμε Ulver (αυτό μπορεί να ήταν και μέρος παλιότερου Καζαμία), ψιλοαπογοητευτήκαμε, ψιλοσυγκινηθήκαμε, αποδεχτήκαμε το μεγαλείο των Nightstalker για το οποίο θα μιλήσει καλύτερα το αφεντικό, είδαμε τελευταίο live Earthbound, απολαύσαμε και Faust, όπου και μας απολαύσατε να παίζουμε τραγούδια που δεν άκουγε κανένας. Μάλλον θα είδαμε και τίποτα άλλο που ξεχνάω τώρα αλλά δεν μπορώ να τα θυμάμαι και όλα. Δεν ήπιαμε πάρα πολύ αυτή τη χρονιά, ευελπιστούμε να το διορθώσουμε αύριο. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν και πάρα πολύ καλή η χρονιά, αλλά είναι τις στιγμές της. Είχε και τα απίστευτα ζόρια της. Ίσως έτσι να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Ίσως απλά κάποιος να γελάει μαζί μας. Νομίζω ότι αγαπήσαμε ακόμα περισσότερο το Sonic Death Monkey πάντως. Δεν ξέρω τη δικιά του άποψη, ίσως βαρέθηκε να μας βλέπει από τη μεριά του. Είχαμε και απώλειες σε μουσικό επίπεδο (για τον Michael Jackson δεν θα μιλήσω εγώ) αλλά λυπήθηκα αρκετά μπορώ να πω για την αποχώρηση του Vic Chesnutt πριν 5 μέρες. Ας του αφιερώσουμε το “Granny” κάπου εδώ, όπως μας το χάρισε εκείνος και ας του βγάλουμε λίγο το καπέλο. Στη λίστα δε μπήκε το tribute στους Coil, που ήταν πραγματικά εκπληκτικό αλλά δεν βάζουμε tribute και συλλογές. Δεν θυμάμαι κανένα εντυπωσιακό live album που να με εντυπωσίασε φέτος, ίσως θυμηθώ αργότερα. Για το τέλος θα ήθελα να σας πώ ότι εγώ τουλάχιστον σας αγαπάω όλους, δεν ξέρω για τους άλλους, εμένα να πιστεύετε. Περί ευχών ας προσθέσει ο καθένας τις δικές του. Εμείς ξέρουμε τι θέλουμε αλλά δεν το λέμε.

01. Ben Frost – By The Throat
02. Crippled Black Phoenix – The Resurrectionists/Night Raider
03. When – Homage Series vol. 1: Sun Ra
04. Mount Eerie – Wind’s Poem
05. Mumford And Sons – Sigh No More
06. Vic Chesnutt – At The Cut
07. Erik Enocksson – Man Tanker Sitt
08. Soulsavers – Broken
09. Peter Hammill – Thin Air
10. Scanner – Rockets Unto The Edges Of Edges
11. Mono – Hymn To The Immortal Wind
12. Austere – To Lay Like Old Ashes
13. Terry Callier – Hidden Conversations
14. Mulatu Astatke And The Heliocentrics – Inspiration Information
15. Pleq – The Metamorphosis
16. Ben Harper And The Relentless 7 – White Lies For Dark Times
17. The Decemberists – Hazards Of Love
18. Michael J. Sheehy And The Hired Mourners – With These Hands (The Rise And Fall Of Francis Delaney)
19. Sack & Blumm – Returns
20. Wolves In The Throne Room – Malevolent Grain

ΝΘΜ
Παράξενη χρονιά, δε λέω κάτι τρομερά πρωτότυπο. Εμένα δε με εντυπωσίασε και μουσικά, είχε δηλαδή κάμποσους καλούς δίσκους αλλά σε γενικές γραμμές περισσότερο επανάληψη προηγουμένων έκανα παρά ο,τιδήποτε άλλο. Εύφημος μνεία στο Join the Q των Qemists που είναι ο δίσκος που άκουσα τις περισσότερες φορές φέτος αλλά ντράπηκα να το βάλω στην 20άδα μου γιατί είμαστε και μεγάλα και σοβαρά παιδιά πλέον. Ειδικά βραβεία στο Vic Chesnutt γιατί ήταν ωραίος τύπος, στο Fennesz στο Synch για το καλύτερο φετινό λάιβ, στο Glitter and Doom του Waits για το καλύτερο φετινό λάιβ άλμπουμ , στο Tanqueray (να ρέει) και τη Herencia και σε μια παραλία στο Κεδρόδασος γιατί έτσι. Ελπίζουμε σε επανασύνδεση των Earthbound και ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ.
Σε εντελώς τυχαία σειρά, εκτός από το πρώτο.

01. Ben Frost – By the throat
Hildur Guðnadóttir – Without sinking
2562 – Unbalance
Mono – Hymn to the immortal wind
Buried Inside – Spoils of failure
Soulsavers – Broken
Ben Klock – One
the Kilimanjaro Darkjazz Ensemble – Here be dragons
Converge – Axe to fall
And So I Watch You From Afar – And so I watch you from afar
Piano Magic – Ovations
FaltyDL – Love is a liability
Moderat – Moderat
Black Math Horseman – Wyllt
Black Heart Procession – Six
DJ Sprinkles – Midtown 120 blues
Hypnotic Brass Ensemble – Hypnotic Brass Ensemble
Teeth of the Sea – Orphaned by the ocean
Bonnie ‘Prince’ Billy – Beware!
Nightstalker – Superfreak

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Έχουμε εκφράσει πολλάκις την αγάπη μας για τις διασκευές. Έχουμε αναλώσει ώρες και ώρες ψάχνοντας από εδώ και από εκεί για να βρούμε μια ακόμα εκτέλεση αγαπημένων μας τραγουδιών που δεν είχαμε ακούσει μέχρι τότε. Αυτές τις δυο-τρεις τελευταίες μέρες δεν έχω βάλει να ακούσω πάρα πολλή μουσική, για διαφόρους λόγους, αλλά συνήθως έπαιζε το ραδιόφωνο συνέχεια. Αυτές οι δυο μέρες λοιπόν έχουν χαρακτηριστεί από δυο από τις ωραιότερες διασκευές που χω ακούσει εδώ και πολύ καιρό.

Η πρώτη άνηκε στη Sophie Milman και την, μέχρι πρότινος άγνωστη σε μένα, διασκευή της στο «Fever». Μια Krall-ική jazz εκτέλεση από την γεννηθήσα στη Ρωσσία, με Εβραϊκές ρίζες και κάτοικο Καναδά, τόσο συναρπαστική όσο και οι προοπτικές του παραπάνω συνδυασμού. Δεν ξέρω τι λένε τα προσωπικά της, αλλά το «Make someone happy» έχει ήδη μπει στα προς άμεση ακρόαση albums.

Η δεύτερη έλαβε χώρα πριν λίγα λεπτά και ανήκει στην Alice Russell (εκ Βρετανίας ορμώμενη τούτη η δεσποσύνη) όπου πήρε το «Crazy» των Gnarls Barkley και του έβγαλε όλη τη soul που έκρυβε μέσα του. Θεωρώντας ένα από τα λιγότερο ενδιαφέροντα κομμάτια στο κατά τ’ αλλα καταπληκτικού «St. Elsewhere» τείνω να ομολογήσω ότι παίζει και να προτιμώ τη διασκευή από το πρωτότυπο. Το περσινό «Pot Of Gold» θα κάνει και αυτό παρέα στο «Make someone happy». Ευχαριστούμε άγνωστε guest παραγωγέ του Σκαι.

2 μέρες για την ημέρα που είπαμε ότι θα ποστάρουμε τις λίστες μας και χωρίς ντροπή ομολογώ ότι δεν την έχω ξεκινήσει ακόμα. Ελπίζουμε να είμαστε συνεπείς αλλιώς μας βλέπω στο ρεβεγιόν της παραμονής με λάπτοπ να μαλώνουμε πάνω από τα κοκτέηλ.

Τοp 5 αγαπημένων coctails?

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Ναι, όπως στο τραγούδι από το ντεμπούτο των Okkervil River. Λίγα ποστ πιο κάτω κάναμε λάθος, το White Christmas από τον Otis Redding είναι το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο κομμάτι και επειδή θα ήταν κρίμα να παραπλανούσαμε τον κοσμάκη σε τέτοια σημαντικά ζητήματα, έσπευσα να το διορθώσω. Όχι ότι ο τυμπανιστής Cash ήταν άσχημος αλλά.

( ( ( otis redding ~ white christmas ) ) )

Στο DC:03 ο φίλος μας δε λέει λέξη, παίρνει τηλέφωνο, περιμένει τον τηλεφωνητή και το χαρακτηριστικό του ήχο και πατάει το play.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Ήταν οι In the Woods… μια φορά και έναν καιρό. Οι In the Woods… που αγαπήσαμε από μικροί. Αυτοί για τους οποίους νεανικά φωνάζαμε πως «είχαν» για την πλάκα τους τις πολυδιαφημισμένες αγγλικές τριάδες της πρωτοδόμησης του λεγόμενου ατμοσφαιρικού metal των 90’s. Ψέματα, γιατί αυτό το φωνάζω μέχρι σήμερα. Οι In the Woods… έκαναν σημαντικότερα πράγματα στην καριέρα τους. Έκαναν το «Strange in Stereo» και το generally more worried than married motto μας συνοδεύει εσαεί. Η δική τους θλίψη δεν γούσταρε να αναλωθεί στα δισεκατομμύρια ενοχλητικά κλισέ που «κέρασαν» ανα καιρούς το ιδίωμα με μια ιδιαίτερα επιβλαβή και ανεπανόρθωτη βαρεμάρα. Οι In the Woods… ήταν ίσως η σοβαρότερη στιγμή του ιδιώματος όλου. Τα «Strange in Stereo» και «Omnio» είναι σημεία αναφοράς, και δηλώνω πως αυτή εδώ δεν θα είναι άλλη μια δημοσίευση που θα σας λέει πως η Misanthropy υπήρξε το σοβαρότερο label των 90’s. Αν δε, το «Three Times Seven on a Pilgrimage» μπορεί να θεωρηθεί το τελευταιο τους album (που δεν μπορεί), μιλάμε για ένα ήσυχο κλείσιμο μιας γεμάτης καριέρας. Επειδή το τέλος των In the Woods… όμως δεν σήμαινε πως οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις σταμάτησαν, η τελευταία τους κυκλοφορία είχε και ένα sneak peak των όσων επρόκειτο να επακολουθήσουν. Στη δική τους Karmakosmetix Records, οι In the Woods… κυκλοφορούν το «liveatthecalededonienhall» και σταματούν και μεγαλεπίβολα την πορεία τους, όντας οι νικητές, χωρίς βάθρο και έπαθλο, αλλά με οπαδούς. Το sampler cd της Karmakosmetix μας έχει απασχολήσει εμάς εδώ πάρα πολύ, για άλλους λόγους ανά καιρούς. Να, ας πούμε η διασκευή του Egil Olsen στο «Highwayman» του Jimmy Webb που έγινε διάσημο από τους Johnny Cash, Kris Kristofersson, Waylon Jennings και Willie Nelson, είναι μια ισχυρότατη διασκευή για την οποία μπορείς να συζητάς για καιρό. Σχεδόν σε κάθε τραγούδι του sample μπορούμε να βρούμε κάτι για το οποίο η συζήτηση θα κρατήσει τόσο. Η Karmakosmetix είναι μια εταιρία που δημιουργήθηκε για να κυκλοφορεί δουλειές (κυρίως) όσων ενεπλάκησαν ανά καιρούς με τους In the Woods… μετά τη διάλυση αυτών. Αν αναρωτηθείτε «πόσες είναι πια οι μπάντες που προέκυψαν από τους In the Woods…;», είναι βέβαιο πως θα εκπλαγείτε. Οι Drawn, οι Transit, οι Soxpan, οι Animal Alpha, οι Naervear, οι Stille Οpprör, οι Black Bone Chapel, οι Goldlog και οι προσωπικές δουλειές των αδερφών Botteri είναι κάποια από τα συγκροτήματα που προέκυψαν, και δισκογράφησαν κιόλας, και όχι μόνο ένα album ο καθένας. Το μυστικό εδώ είναι η κοινοβιακή λογική. Όλοι συμμετέχουν στα albums όλων, και από τη στιγμή που οι In the Woods… δεν μπορούσαν να δουλέψουν άλλο μαζί, έτσι όλοι βοηθούν με τον τρόπο τους για να εκφραστεί το όραμα του καθενός. Σε μια ασέβεια, σχεδόν ευχαριστούμε τους In the Woods… που το διέλυσαν το μαγαζί, γιατί άνοιξαν άλλα δώδεκα μαγαζιά, ακόμα και αν εμείς εδώ γνωρίζουμε πως η καλύτερη στιγμή που έκαναν ποτέ όλοι αυτοί μαζί είναι η κομματάρα «Wotan’s Return» από την «Isle of Man» demo κασσέτα των In the Woods… από το 1993. Αν κοιτάζει κάτι τον Quorthon στα μάτια, είναι τα δεκαοχτώ αυτά λεπτά. Δεν θα το πάω ούτε εκεί όμως. Θα το πάω στην τέταρτη κυκλοφορία της Karmakosmetix, το «S.o2» των Stille Opprör, και αυτό επειδή είναι μάλλον το αγαπημένο μου από «αυτά» τα albums. Είναι η μπάντα του Christer-André Cederberg, κιθαρίστα των In the Woods. Crescendo διάχυτης λυρικότητας, φοβερών μελωδιών και αυτού του γνωστού νορβηγικού feeling που μεταμορφώνει κάθε τέτοια κυκλοφορία από «συμπαθή» σε «φανταστική» και ακούγοντάς την να γνωρίζουμε «από που μας ήρθε». Κανένα ψάξιμο. Αν οι Green Carnation δεν ήταν Νορβηγοί και ήταν ας πούμε Γερμανοί και είχαν κυκλοφορήσει την πατατάρα «The Quiet Offspring», θα είχα σταματήσει να ασχολούμαι για πάντα μαζί τους, και ούτε για ένα λεπτό δεν θα είχα σκεφτεί να ακούσω το «The Acoustic Verses» που ακολούθησε. Ήταν Νορβηγοί όμως, και το άκουσα και είναι αυτό που πρέπει να είναι. Οι Stille Opprör πάλι, παίρνουν όλα τα βασικά συστατικά της μετα-ατμοσφαιρικής μετα-metal «ψυχεδέλειας», που τόσο θα είχε κουραστεί σε άλλα χέρια, και χαρίζουν ένα ήρεμο πράγμα με αψεγάδιαστη ροή, μεγάλα φωνητικά και Νορβηγία. Πολλή Νορβηγία. Και μας αρέσει αυτή η Νορβηγία, παρότι δεν είναι αυτές οι πρώτες μπάντες που θα αναφέρουμε στο άκουσμά της. Ένα album μονάχα από τους Stille Opprör, και μεταφερόμαστε στο «Decent Man On A Desperate Moon» του Jan Kenneth Transeth. Αν το ακούσετε μισή φορά, θα καταλάβετε ποιός είναι ιθύνων, τέτοια φωνή δεν κρύβεται. Και το album των Transit είναι περσινό και εξίσου ισχυρό. Το γεγονός πως οι επιρροές του είναι ελαφρώς πιο ευδιάκριτες δεν με στεναχωρεί. Εδώ παίζουμε σε Ευρώπη και Αμερική, σε pop και rock, στους Madrugada και στον Cave, σε μουσικές που αν ανακάλυπταν τα διάφορα pitchforks και η λοιπή σιχαμένη κομπανία, θα είχαν ως «νέες ανακαλύψεις» χιλιαπλάσια κοινά από τα σημερινά. Από τα σημερινά, που είμαστε εμείς οι που ακούγαμε In the Woods… και μια μέρα ακούσαμε το «Nummen» τραγούδι των Naervaer (από το album «Skiftninger») και πάθαμε ζημιά μεγάλη : Είναι καλύτερο από οτιδήποτε θα σας θυμίσει. Οι Goldlog πάλι, τους οποίους στο sampler της Karmakosmetix θα συναντήσετε ως This Boys Band, έχουν γυναικεία φωνητικά και το 2005 υπήρξαν (όπως και οι Naervaer) δισκογράφημα της Prophecy. To «Snug as a Bug In a Rug» είναι αυτό που κάποιος θα έγραφε στο blog του «ένα γλυκό album», ή θα επέλεγε κάποιο κομμάτι (πιθανότατα το «I’ll Make you Understand») για εκείνη την κασσετοσυλλογή που λίγο πολύ όλοι έχουμε γράψει. Υποθέτω πως η Karmakosmetix θα αναλάβει την επόμενη κυκλοφορία τους.

Αυτά μας αφορούν τόσο ξαφνικά, και όχι σαν μια τυπική κυριακάτικη αναφώνηση του πόσο μας αρέσουν οι αυτοί οι εκείνοι και οι οποίοι, επειδή η Karmakosmetix, παρότι απασχολημένη ετοιμάζοντας το album των AgaiaGanza (το album του τραγουδιστή των Drawn), έρχεται στην Ελλάδα! Και συγκεκριμένα στις έξι του Φλεβάρη, ένα πολύ δύσκολο και σπάνιο event θα συμβεί στην Αθήνα. Τα πολλά τα διαβάσατε από πάνω, την σημαντικότητα θα την βάλετε στην δική σας κλίμακα, και τις λεπτομέρειες θα τις δείτε παρακάτω :

Στο υστερόγραφο, ιδιαιτέρως συμπαθές είναι το «Nothing Like The Love I Have For You» album του Egil Olsen (αυτός με το «Highwayman») που βγήκε πριν λίγο καιρό, αλλά το ουσιαστικό κόλλημα του τελευταίου καιρού από τον Βορρά είναι η συλλογή «SEX MURDER ART» των Trine & Kim ως Psykosedyr. Μέγιστη επιλογή υπεράγνωστων μουσικών, με την μοναδική studio παρουσία του «Saturday Night Virus» των Virus με φωνητικά του Garm. Το digipack είναι καταπληκτικό και οι κάπως περισσότερες πληροφορίες είναι εδώ.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized