sonic death monkey

Κλασσική περίπτωση όπου δεν ξέρεις τι θέλεις να ακούσεις οπότε επιλέγεις τυχαία δίσκους που υπάρχουν τριγύρω και δεν σου θυμίζουν πολλά πράγματα ώστε να μπορείς τουλάχιστον να ακούσεις κάτι με την μόνιμη αίσθηση της έκπληξης. Κάπως έτσι καταλήξαμε στα παρακάτω:

Carolyn Mark and N.Q. Arbuckle – Let’s just stay here

Ωραιότατη folk/alt-country με την Mark (φωνή που φαίνεται να εκτιμάται ιδιαιτέρως στους ιντερνετικούς κύκλους) να θυμίζει ιδιαιτέρως την Carla Torgerson των Walkabouts, πράγμα ιδιαιτέρως θετικό, μια που αγαπώ τη φωνή της τελευταίας.

State Broadcasters – The ship and the iceberg

Σε παρόμοιους χαλαρούς τόνους, με σαφώς λιγότερο έντονο τον alt-country χαρακτήρα, από εκείνους τους indie folk δίσκους που δεν γίνεται να μην τους συμπαθήσεις για τη γλυκύτητά τους αλλά που δυστυχώς αυτή η γλυκύτητα δεν τους αφήνει να γίνουν υπερβατικοί.

Black Flowers – I Grew From A Stone To A Statue

Ίσως το πιο εντυπωσιακό της τετράδας. «The blurb from the label doesn’t seem very keen on branding Black Flowers as a ‘supergroup’, but that’s exactly what they are. Glaswegian singer/songwriter Alasdair Roberts joins Mick Flower (of Vibracathedral Orchestra and Flower-Corasno Duo), drummer extraordinaire Alex Neilson and his partner in Directing Hand Lavinia Blackwall who takes lead vocals. It’s pretty rare to encounter a British folk record that packs so much of a punch.» λέει το Boomkat. Κάτι σαν μια πιο ψυχεδελική εκδοχή των Blood Meridian λέγω εγώ, μια λιγότερο fuzz-αριστή εκδοχή των Bardo Pond με σαφή Βρετανικό χαρακτήρα. Αγαπάμε.

Six Organs Of Admittance – Empty The Sun

Μιλήσαμε και εκθειάσαμε ιδιαιτέρως το «Luminous Night» (που γενικά μάλλον πρέπει να δίχασε) και δεν δώσαμε βάση στο άλλο album που κυκλοφόρησαν οι Six Organs το 2009. Soundtrack σε βιβλίο αυτή τη φορά, στηρίζουμε ως φιλοσοφική κίνηση, θα ψάξουμε να διαβάσουμε το βιβλίο, προς το παρόν απολαμβάνουμε την ομορφιά του δίσκου.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Κυριακή βράδυ. Μια ακόμα Κυριακή βράδυ, η τελευταία σε μια ατέλειωτη σειρά Κυριακών βράδυ. Θα ακολουθήσουν και άλλες είμαι σίγουρος. Η διάθεση έχει πιάσει πάτο όλο το σαββατοκύριακο. Το κεφάλι όλων μας πάει να σπάσει. Διάφορα πράγματα έρχονται και φεύγουν. Κάποια χαζά, κάποια όχι και τόσο χαζά. Κοιτώντας δεξιά και αριστερά συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν άνθρωποι (κοντά και μακριά) που θα ένιωθαν ευλογημένοι να είναι στη θέση μας. Αυτό μας κάνει αχάριστους; Πραγματικά δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι ότι δεν μας κάνει χαρούμενους. Ακόμα και η μουσική δεν μας κάνει πολύ χαρούμενους τώρα τελευταία. Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό. Τις τελευταίες μέρες δεν μπορώ να ακούσω σχεδόν καθόλου μουσική. Βάζω ένα δίσκο και διαπιστώνω κάπου στη μέση του δεύτερου τραγουδιού ότι δεν μπορώ να συγκεντρωθώ καθόλου. Η κούραση (σωματική, νοητική και ψυχική) πάντα είχε αυτή την επίδραση πάνω μου. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλους, αλλά όταν νιώθω εξαντλημένος δεν μπορώ να ακούσω μουσική. Και αυτό τον καιρό νιώθω συνέχεια εξαντλημένος.

Το πιο εκνευριστικό; Έχουμε φτάσει στο σημείο το μεγαλύτερο άγχος μας να είναι τα κωλο-λεφτά. Το πιο αστείο; Ότι δεν είναι το μεγαλύτερο άγχος μας γιατί θέλουμε να μαζέψουμε όσο το δυνατόν περισσότερα, αλλά γιατί τρέχουμε ολημερίς και οληνυχτίς και πάλι δεν μπορούμε να είμαστε άνετοι. Και γιατί αυτά καθορίζουν κομμάτια της ζωής μας που δεν θα έπρεπε. Αυτές τις μέρες δεν υπήρχε ξεκούραση, αλλά τουλάχιστον βγήκε ένα όμορφο πράγμα. Σήμερα, κατευθυνόμενος προς τη δουλειά, πρόσεξα ότι στο mp3 player υπήρχε το «Music for On Paper Wings» του Peter Broderick, του soundtrack που είχε γράψει για το ντοκυμαντέρ «On Paper Wings». Να ρίξετε μια ματιά στο ντοκυμαντέρ, μοιάζει πολύ ενδιαφέρον, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό εδώ. Το θέμα μας είναι η μουσική του Broderick. Τα έχουμε ξαναπεί για τον Broderick, αλλά ίσως δεν είναι αρκετά αυτά που έχουμε πει. Είναι εντυπωσιακό το ταλέντο αυτού του ανθρώπου. Ταλέντο, που χωρίς να θέλω να γίνω ιερόσυλος, είναι παρόμοιο με αυτό του Arvo Part και, μάλλον, και των περισσότερων μεγάλων εκ των μινιμαλιστών. Το ταλέντο εκείνο που τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν τον ελάχιστο αριθμό των νοτών αλλά επιλέγοντας εκείνες που θα δημιουργήσουν τη μεγαλύτερη δυνατή ομορφιά. Δεν χρειάζονται να πουν πάρα πολλά, μάλιστα πολλές φορές ακόμα και η σιωπή μοιάζει να δυναμώνει τα λόγια τους. Από την αρχή ακόμα με το «A song for cranes» γίνεται αμέσως αντιληπτό αυτό. Λατρεύω τις μουσικές που μοιάζουν να αιωρούνται, που υπάρχουν ελάχιστα πιο μακριά από εκεί που φτάνεις. Ο δίσκος (όπως και η ταινία φαντάζομαι – αν κρίνω από το θέμα της) έχει εκείνο το σπάνιο χαρακτηριστικό του να μην είναι χαρούμενος (περιέχει αρκετή θλίψη μέσα στην ομορφιά του), αλλά να μην είναι και απελπισμένος. Δεν ξέρω αν βλέπει φως στην άκρη του τούνελ, αλλά έχει ακόμα την επιμονή να βάζει το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο για τις μέρες τούτες.

Αν η μουσική έχει τη δυνατότητα να μας κάνει λίγο καλύτερους ανθρώπους, τότε είναι με δίσκους όπως του «Music for On Paper Wings». Κάπου εδώ σταματάω. Έχει κολλήσει και ο εγκέφαλος και δεν έχω πολλά παραπάνω πράγματα να πω. Να το ακούσετε όμως αυτό το δίσκο. Αλήθεια, ξέρουμε τι σας λέμε. Και να γκρινιάξετε και εσείς λίγο για να μη νιώθουμε μόνοι.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Spread the love, αδέρφια, να ζεσταθούμε στις κρύες ημέρες των χρόνων μας

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

«Caravan» isn’t a song about life or death, as far as I can tell; it’s a song about merry gypsies and campfires and turning up your radio and stuff. But in its long, vamped passage right before the climax, when the sax weaves in and out of the cute, witty, neo-chamber strings, while the piano sprinkes bluesy high notes over the top, Morisson’s band seems to isolate a moment somewhere between life and its aftermath, a big, baroque entrance hall of a place where you can stop and think about everything that has gone before (Gosh. A sudden panic: can you hear any of that, those of you who already the album or who are interested enough in this description to check it out? Possibly not. But – panic over – this book isn’t predicated on you and me sharing the ability to hear exactly the same things; in other words, it isn’t music criticism. All I’m hoping here is that you have equivalents, that you spend a lot of time listening to music and seeing faces in its fire).

Είπα ότι αυτές τις μέρες ξαναδιαβάζω το «31 Songs», το οποίο εύκολα θεωρώ ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που μιλάνε για τη μουσική και ότι με πιάνει απίστευτη ζήλια κάθε φορά που σκέφτομαι ότι θα έδινα και την ψυχή μου για να μπορώ να γράφω για την μουσική έτσι όπως γράφει ο φίλος Nick. Αυτό που συνειδητοποίησα όμως αυτή τη φορά είναι ότι αν κάποια στιγμή τα έφερνε έτσι η μοίρα και καθόμασταν να μιλήσουμε με τον Hornby για μουσική (θεωρώντας ότι θα κατάφερνα να βγάζω κάτι παραπάνω από ακαταλαβίστικα μουγκρητά), είναι ότι πιθανότατα θα συμφωνούσαμε σε ελάχιστα πράγματα πάνω στην μουσική. Φυσικά ο ίδιος θα έλεγε ότι πιθανότατα φταίει και η διαφορά ηλικίας, αλλά ελπίζω πραγματικά ότι στα 44 μου θα απολαμβάνω εξίσου τραγούδια που είναι περίεργα ή βλοσυρά ή ελαφρώς καταθλιπτικά. Από την άλλη πλευρά, μπορεί τότε να λέω και γω κάτι ανάλογο με αυτά που λέει για το «Frankie Teardrop» των Suicide και τα επιπλέον 20 χρόνια προβλημάτων και ανησυχιών να μη μου έχουν αφήσει το κουράγιο να ακούω κομμάτια που απαιτούν ψυχικά αποθέματα.

Παρά τις διαφωνίες μας όμως (διαφωνίες που είμαι σίγουρος ότι κρατάνε τον Nick ξύπνιο τα βράδια) και παρά το γεγονός ότι δεν ακούμε πάντα τα ίδια πράγματα στα τραγούδια που περνάνε από τα ηχεία μας, απολαμβάνουμε εξίσου την προσπάθεια να δούμε εκείνα τα πρόσωπα στη φωτιά. Και, εντάξει, προφανώς αυτά που βλέπει ο Hornby απολαμβάνουν να τα διαβάζουν μερικά εκατομμύρια άνθρωποι, ενώ αυτά που βλέπω εγώ περισσότερο από όλους απολαμβάνω να τα διαβάζω μόνος μου, το τελικό συμπέρασμα παραμένει σαφώς κοινό. Και αυτό είναι κάτι στο οποίο θα συμφωνήσουν σίγουρα και οι υπόλοιποι. Ίσως θα ήταν ενδιαφέρον να φτιαχτεί και ένα Top 30 για τα δικά μας τραγούδια, έστω και αν δεν τα πούμε τόσο ωραία. Ίσως το Δ.Σ. να πρέπει να το σκεφτεί κάποια στιγμή. Θα το συζητήσουμε αναλυτικότερα στην επόμενη συνέλευση.

Ακόμα δεν έχω διαβάσει το «Juliet, Naked» αν και γενικά ακούγονται διάφορα σχόλια. Ελπίζω να είναι καλύτερο αποτέλεσμα από το «Slam». Ή τουλάχιστον ελπίζω να έχει κάποια σημεία που να αφορούν τη μουσική και που να με κάνουν να νιώσω άσχημα που δεν μπόρεσα να τα γράψω εγώ.

καραβαν

Εσείς τι ακούτε άραγε δω μέσα;

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Καπελώνω κι εγώ με τη σειρά μου, αλλά έπρεπε να πω το εξής:

Εμείς οι Βόρειοι ξέρουμε από καλό λάμδα. Καλημέρα και καλή ζωή

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Ήρθε η ώρα να πάρω την εκδίκησή μου λοιπόν και να καπελώσω αυτή τη φορά εγώ τη δημοσίευση του αφεντικού (ελπίζω να μην καταλήξει σε απόλυση). Είναι Σάββατο, εννέα και δέκα προ μεσημβρίας, και αν πριν μια δεκαετία μου έλεγε κανείς ότι θα ξυπνούσα κάποιο Σάββατο πριν τις 11-11:30 θα θεωρούσα ότι μάλλον έλεγε μαλακίες. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα όμως, οι ώρες του Σαββάτου είναι υπερβολικά πολύτιμες και, κυρίως, ευχάριστες για να χαθούν στον ύπνο. Κάπως έτσι φυσικά τις υπόλοιπες μέρες κοιμόμαστε από τις 10 το βράδυ, αλλά τι να κάνεις, δεν μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου.

Λοιπόν που λέτε, χτες έπιασα και ξαναδιάβαζα το «31 Songs» του Hornby, το οποίο μετά από άπειρες απόπειρες, τελικά παράγγειλα και έφτασε στο σπίτι πριν λίγες μέρες. Είχα ήδη ξεκινήσει το «It feels so good when I stop» του Joe Pernice, για το οποίο πολλοί (μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο Hornby) είχαν γράψει διθύραμβους, αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να το παρακολουθήσω, οπότε είπα να καταφύγω σε κάτι πιο γνώριμο. Ίσως να μιλήσουμε κάποια στιγμή αργότερα για εκείνο. Για να επιστρέψουμε στο θέμα μας (αυτή η έκφραση νομίζω ότι ήταν από τις καταστροφικές στην έκθεση των πανελληνίων – μη τυχόν και παρέκλινε κανείς από το στόχο!), το «31 Songs» ήταν μια μεταχειρισμένη έκδοση και καθώς ξεκίνησα να τη διαβάζω παρατήρησα ότι είχε ξεμείνει σε μια σελίδα ένα από εκείνα τα διπλώματα της άνω γωνίας που έδειχνε που είχε αφήσει κάποια στιγμή το βιβλίο ο προηγούμενος ιδιοκτήτης. Πάντα μου άρεσε η ιδέα του μεταχειρισμένου, τόσο στη μουσική, όσο και στα βιβλία. Πέρα από τη δυνατότητα να πάρεις κάτι που υπό άλλες συνθήκες δεν καιγόσουν να πάρεις, σε μια ιδιαιτέρως φτηνή τιμή που είναι πάντα δελεαστικό, με ελκύει και αυτή η ιδέα της «ανακύκλωσης» τέτοιων πραγμάτων. Ακόμα πιο ωραίες όμως είναι εκείνες η στιγμές που βρίσκεις στα μεταχειρισμένα κάτι που έψαχνες εναγωνίως να βρεις και ήθελες πάρα πολύ να έχεις. Νιώθεις σχεδόν σαν να έχει αφήσει κάποιος ένα δώρο ειδικά για σένα. Εκεί δημιουργούνται άλλα ερωτήματα όμως; Πως γίνεται κάποιος να αγόρασε κάποια στιγμή το «31 Songs» και μετά να το πούλησει; Δεν του άρεσε; Ξεκίνησε να το διαβάζει και έμεινε στη σελίδα με το τσάκισμα; Πώς γίνεται να μην του άρεσε; Στη μουσική είναι ακόμα πιο περίεργα τα πράγματα. Βρίσκεις album που πιθανότατα δεν θα τα έπαιρνε κάποιος αν δεν ήξερε ακριβώς τι ήταν και όμως βρίσκουν το δρόμο τους στα μεταχειρισμένα. Βγάζω απέξω τον προφανή λόγο των οικονομικών δυσκολιών (που σίγουρα είναι μια πιθανότητα) και προσπαθώ να εξετάσω την απόφαση κάποιου να πουλήσει ένα βιβλίο ή ένα δίσκο (ειδικά όταν η τιμή που θα πάρει είναι ιδιαιτέρως χαμηλή). Ίσως βέβαια να γίνομαι εγώ υπερβολικός, αφού αυτές οι κατηγορίες αντικειμένων είναι από τα λίγα που νιώθω ιδιαιτέρως κτητικός. Από την άλλη δεν μπορείς παρά να μπεις στη διαδικασία του να προσπαθήσεις να φανταστείς τι σκεφτόταν κάποιος άλλος όταν διάβαζε ακριβώς αυτές τις γραμμές ή όταν άκουγε ακριβώς αυτά τα τραγούδια. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου λέει ο ποιητής. Η αίσθηση του να μπαίνεις σε ένα Music (ή Books ή οτιδήποτε) Exchange και να προσπαθείς να φανταστείς τι σε περιμένει εκεί μέσα παραμένει από τις πιο πολύτιμες.

Σε άλλα νέα, ο καταιγισμός κυκλοφοριών από εκεί που δεν το περιμέναμε συνεχίζει να έρχεται. Σε internet-ικούς περιπάτους των τελευταίων ημερών, είδαμε να προστίθενται στη λίστα μας το καινούριο album των Jaga Jazzist, το καινούριο των Autechre, το καινούριο των Yeasayer, ενώ από τις περσινές γνωριμίες επιστρέφει και η Scout Niblett. Καταφέραμε να ακούσουμε και αρκετά album μέσα στη βδομάδα που μας πέρασε. Η πρώτη απογοήτευση ήρθε από το καινούριο Shining. Η αλήθεια είναι ότι δεν με εκπλήσσει η πορεία που έχουν πάρει και αν τους είχα ερωτευτεί παράφορα στο «In the kingdom…», από τότε φαίνονταν οι metal εμμονές τους (ή ίσως ακόμα χειρότερα οι progressive metal εμμονές τους). Στο «Grindstone» ήταν αρκετά πιο εμφανείς, αλλά διατηρούσαν τον jazz χαρακτήρα τους, κάνοντας το μίγμα να παραμένει γευστικότατο. Στο «Blackjazz», ίσως με μια δόση ειρωνίας, η jazz έχει αφεθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό πίσω, η μουσική έχει γίνει πιο θορυβώδης και αρκετά πιο «progressive» και λιγότερο ενδιαφέρουσα. Μιλώντας για «συγγενείς» Νορβηγούς, οι Shining πήγαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Motorpsycho (που βάρυναν τον ήχο τους στα τελευταία album με σαφώς πιο πετυχημένο τρόπο) και δεν το πέτυχαν πολύ, ενώ ίσως θα έπρεπε να ακολουθήσουν το δρόμο των Jaga Jazzist, μια που τη jazz έδειχναν να μπορούν να τη διαχειριστούν πολύ καλύτερα. Θα υπάρξουν και αρκετές ακόμα ακροάσεις και δεν αποκλείω την πιθανότητα να αλλάξω γνώμη, αλλά μέχρι στιγμής ούτε η διασκευή στο «21st Century Schizoid Man» φαίνεται να το διασώζει (και δεν μπορώ να μη φανταστώ ότι αν η διασκευή είχε γίνει πριν πέντε χρόνια, μάλλον στην θέση του θα ήταν το «The Court Of The Crimson King»). Από την άλλη πλευρά, οι Motorpsycho συνεχίζουν τον καταιγισμό κυκλοφοριών στην τελευταία περίοδο του συγκροτήματος και το «Heavy Metal Fruit» είναι για μια ακόμα φορά ομορφότατο. Μαζί μ’ αυτά ήρθε και η ακρόαση του Efterklang που τους απομακρύνει και αυτούς αρκετά από τις ημέρες του «Tripper», αλλά συνεχίζω να λατρεύω και τη νέα τους κατεύθυνση. Ο τίτλος της ανακάλυψης των ημερών πάει στους Excepter και το διπλό φετινό τους album, «Presidence», όπου η μουσική της εξάδας μου έφερε στο μυαλό εικόνες από την «Love’s Secret Domain» εποχή των Coil, κάτι που είχα πάρα πολύ καιρό να συναντήσω. Με σαφώς πιο noise και free καταβολές, οι κύριοι και κυρίες από το Brooklyn έχουν πολλά να πουν.

Κάπου εδώ και αφού έχουμε βάλει ήδη τη δεύτερη κούπα καφέ, μάλλον πρέπει να κλείσουμε για να πάμε να κάνουμε και καμιά δουλειά πριν μας πάρει το μεσημέρι. Και έβγαλε και ήλιο οπότε μάλλον πρέπει να κουνηθούμε όσο προλαβαίνουμε.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

from my window I can see the mountains in snow
from my window I will shut my eyes and let go
promise me you’ll always be around when I fall
and when I call

=))

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Ποτέ δεν θα πω όχι σε μια καλή δόση ψυχεδέλειας. Και αν τα Siena Root και Assemble Head In Sunburst Sound ήρθαν μαζεμένα στο τέλος της χρονιάς, η καινούρια ξεκινάει αρκούντως δυναμικά με το «New Rituals» των Mondo Drag. Ψυχεδέλειες του χαμού όπως ξέρουν καλύτερα από όλους να γράφουν οι φίλοι μας οι stoner-άδες, δηλαδή πιο πολύ Blue Cheer από ό,τι Pink Floyd, με μπόλικη βρωμιά και σαπίλα αλλά και ακόμα πιο μπόλικο trippy happy feeling.

Κατά τ’ άλλα μοιάζει να γίνεται ένας κακός χαμός κυκλοφοριών, βγάζουνε καινούριο οι Motorpsycho, βγάζουν καινούριο οι Shining, καινούριο οι Efterklang, καινούριο ο Tom McRae (για το οποίο θα μιλήσουμε αναλυτικότερα κάποια στιγμή), γενικά είναι ακόμα Ιανουάριος και τείνουμε να χάσουμε τη μπάλα. Αλλά μας αρέσει πολύ. Ελπίζω ότι αυτό θα μας κάνει να γράψουμε και περισσότερο τις επόμενες μέρες.

Προς το παρόν «Fever» και Sophie Millman και καναπές και σπιτικές απολαύσεις. Για μερικές ώρες ξεχνάμε τα πάντα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

I was lookin’ back to see if you were lookin back at me
To see me lookin back at you

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Δε μου αρέσει που καπελώνω το από κάτω ποστ, ειλικρινά, αλλά μόλις είδα ότι πέθανε ο Jay Reatard και στεναχωρέθηκα. Ειλικρινά.

Από εδώ μπορείς να κατεβάσεις το τελευταίο κομμάτι που ηχογράφησε, μια διασκευή στο «Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle» (μα πόσο πιο ωραία επιλογή).

Ριψ και όλα αυτά που λένε.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Είναι περίεργα ήρεμο το απόγευμα της Παρασκευής όταν κάθεσαι μόνος σου. Είναι ίσως η στιγμή εκείνη της βδομάδας με την περισσότερη προοπτική για χαλάρωση, εκείνη η στιγμή που είσαι ικανοποιημένος να μη σκέφτεσαι πολλά πράγματα και να ξεκουράζεσαι. Μετά από αρκετές μέρες τρεξίματος, αρρώστιας, ταλαιπωρίας και εκνευρισμού, κατάφερα να κάτσω σήμερα να ακούσω προσεκτικά λίγο μουσική. Είχαν αρχίσει να μαζεύονται πάλι οι καινούριες κυκλοφορίες, πλέον ξεκίνησε για τα καλά και η δημιουργία της λίστας του 2010, συμπληρώνουμε τα απομεινάρια του 2009 και περιμένουμε από τα ΕΛΤΑ να μας φέρουν ό,τι δέμα των εορτών κατάφερε να μη χαθεί.

Οι πρώτες μεγάλες κυκλοφορίες της χρονιάς έχουν αρχίσει να καταφθάνουν με πρώτη και καλύτερη αυτή του «Heligoland» των Massive Attack. Δεν ξέρω αν η αναμονή είναι η ίδια με αυτή για το «Third», αλλά ούτε λίγο, ούτε πολύ, πέρασαν εφτά χρόνια από το «100th Window» (ήμασταν νιοι και γεράσαμε και άλλα τέτοια όμορφα). Θα αφήσω όμως άλλη δεσποσύνη να μιλήσει για τούτο το album, όταν το ακούσει με το καλό, καθότι εκεί υπάρχει διαφορετική σχέση με τους Massive Attack. Άλλωστε και εγώ τι να πω, μια φορά το χω ακούσει ο άμοιρος και φαίνεται αρκετά διαφορετικά σε σχέση με τα προηγούμενα. Καλό ή κακό; Θα δείξει.

Ήρθε και το «Kollaps Tradixionales» των Silver Mt. Zion. Η χειμερία νάρκη των Godspeed You Black Emperor καλά κρατεί, αλλά τα ξαδερφάκια συνεχίζουν να βγάζουν δίσκους με ικανοποιητική συχνότητα. Και τι δίσκους. Εδώ νομίζω θυμούνται περισσότερο τις πρώτες μέρες τους, τότε που έμοιαζαν πιο πολύ με το πατρικό σχήμα, αναμιγνύοντάς το όμως με τις αναζητήσεις των προσφάτων ημερών. Και αυτά τα φωνητικά. Αυτά τα φωνητικά που μας άρεσαν στο «This is our punk rock…» και ερωτευτήκαμε σαν να μην υπάρχει αύριο στο «Horses In The Sky». Πρώτες εντυπώσεις από το καινούριο album ότι πρόκεται για ένα ακόμα τεράστιο δίσκο, ότι θα είναι στις λίστες της χρονιάς, ότι θα τον αγαπήσουμε και θα τον ακούμε τα βράδια που θέλουμε κάτι δικό μας, ότι για μια ακόμα φορά η απώλεια των GYBE δεν θα είναι τόσο οδυνηρή, ακριβώς επειδή κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος.

Το μεγάλο shock όμως έρχεται από το 2009 και το «Because Our Friendship Was Meant To Sail» των Starboard Silent Side. Αν η μουσική μπορεί να μας κάνει λίγο (πολύ κανείς δεν μπορεί) καλύτερους άνθρωπους, τότε είμαι πεπεισμένος ότι αυτό γίνεται μέσω δίσκων όπως αυτός. Αυτός ο δίσκος έκανε εκείνο το κλικ που περιμένεις με προσμονή να νιώσεις σε κάθε ακρόαση, από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Γιατί; Η απάντηση ίσως και να βρίσκεται στα ίδια τους τα λόγια. «Because these five men truely suffer from an uncurable wanderlust» λένε κάπου στο site τους. Το album μου θύμισε λίγο το «Picaresque» χωρίς όμως τις παραξενιές των Decemberists. Σαφώς πιο άμεση indie folk, αλλά όχι πιο νερωμένη. Δηλώνω γοητευμένος και δηλώνω ότι αν υπήρχε και 21η θέση στο top 20s της χρονιάς, μάλλον θα την καταλάμβανε αυτός ο δίσκος. Πρόταση της εβδομάδας από το Sonic Death Monkey.

Έτυχε να ακούσουμε και άλλα πράγματα που μας ξέφυγαν το 2009 όμως. Όπως το τελευταίο Siena Root, μπάντας στην οποία τουλάχιστον εγώ τρέφω μεγάλη συμπάθεια. Το «Different Realities» ήταν πολύ, πολύ καλός δίσκος με την ψυχεδέλεια του «We Are Them» να ανακυρήσσεται εύκολα ανάμεσα στα καλύτερα τραγούδια του 2009. Για την ικανοποίηση των Marillion-ικών μας ανησυχιών, κυκλοφόρησαν και οι Gazpacho δίσκο που δεν πήραμε χαμπάρι. Οκει, ίσως το progressive να μην είναι το δυνατό κομμάτι του blog, αλλά μερικά κομμάτια του τα αγαπάμε οι περισσότεροι και το «Tick Tock» ήταν ομορφότατο. Όπως ήταν και το «When Sweet Sleep Returned» των Assemble Head In Sunburst Sound. Όμως τον τίτλο της «ψυχεδέλειας του χαμού της χρονιάς» κερδίζει με σχετική άνεση το «The Viewing Point» των The Future Kings Of England, του οποίου την ύπαρξη αγνοούσα μέχρι που το είδα στη λίστα της μαντεμουαζέλ Errol Flynn. Οι ψήφοι είναι δυο πλέον.

Όπως δείχνουν τα πράγματα, αύριο θα χάσουμε πάλι τους Orange Goblin γαμώ την αρρώστεια μου γαμώ και σας μισώ όλους εσάς που θα πάτε να δείτε Ben Wards και σία. Επειδή όμως καλός άνθρωπος και θέλω να κλείσω με ένα αισιόδοξο μήνυμα, να θυμάστε παιδιά, όλα σκατά και μετά πεθαίνεις!

Αναρτήθηκε στις Uncategorized