sonic death monkey

o δεκαπεντάχρονος μέσα μου χοροπηδάει σαν, εχμ, ε σα δεκαπεντάχρονος.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μπορεί να γινόμαστε κουραστικά και γερογκρινιάρικα επαναλαμβανόμενοι που το λέμε συνέχεια αλλά η αλήθεια παραμένει ότι μεγαλώνουμε επικίνδυνα. Βέβαια, πιστεύω πραγματικά ότι περίπου το 99,9% των ανθρώπων τα λέει αυτά όταν πλησιάζει σε «ξεχωριστές» ηλικίες. Πέρα από τις ιδέες στο κεφάλι μας όμως, έχουν αρχίσει να υπάρχουν και έμπρακτες αποδείξεις. Σκεφτόμουν σήμερα το πρωί γυρίζοντας σπίτι, περπατώντας δίπλα σε ανθρώπους που τέλειωναν κιόλας τα ψώνια τους από τη σαββατιάτικη λαϊκή, ότι είχε περάσει πραγματικά πολύς καιρός από την τελευταία φορά που γυρίζα σπίτι αφού είχε ξεμυτίσει ο ήλιος. Οι αποδείξεις που λέγαμε παραπάνω φυσικά είναι ότι παρόλο που σήμερα ολόκληρη μέρα απλά σαπίζω σε οριζόντιες και καθιστές στάσεις, ακόμα νιώθω αρκετή κούραση από τη χθεσινή βραδιά. Οση κούραση και να νιώθω αυτή τη στιγμή, η χθεσινή βραδιά το άξιζε.

Δεν έχω ψευδαισθήσεις σημασίας και μεγαλείου, ξέρω ότι όσες φορές έχει παρουσιαστεί η ευκαιρία να μαζευτούμε να παίξουμε μουσική, εμείς το έχουμε ευχαριστηθεί πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους θαμώνες. Δεν νομίζω ότι η χθεσινή παρουσία στο Σπιρτόκουτο ήταν εξαίρεση. Ευχαριστούμε με όλη μας την καρδιά τον φίλτατο Νίκο για την πρόσκληση (και τα κεράσματα) και ζητούμε συγγνώμη από όσους πιθανόν απογοητεύσαμε με τις επιλογές μας. Αλλά το σημαντικό παιδιά είναι ότι το διασκεδάσαμε εμείς. Απολαμβάνω τις στιγμές που μοιραζόμαστε τις μουσικές μας και εκείνες οι νυσταγμένες στιγμές προς το τέλος όπου καθόμασταν μόνοι μας και ακούγαμε μουσική ήταν από αυτές που συμπεριλαμβάνονται σε προπόσεις για τις στιγμές που ζούμε (ψηλέ)! Παραδόξως (γιατί δεν θα το περίμενα από τον εαυτό μου σε άλλη περίπτωση) είχε και συνέχεια η βραδιά σε σπιτικούς καναπέδες και με Burial-ικά βινύλια (και λίγα ροχαλητά). Ωραία περνάμε τελικά, και ας νιώθω ακόμα τα κόκκαλά μου να πονάνε τώρα. Δεν είναι κάτι που δεν μπορεί να διορθωθεί με την βοήθεια μιας κουβέρτας.

Μουσικά νέα δεν υπάρχουν ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες. Έχω μερικούς νέους δίσκους που περιμένουν να ακουστούν και 2 τεύχη του Wire (μια ευγενική προσφορά του αφεντικού) που πιθανότατα θα προσθέσουν και άλλους δίσκους στη λίστα, αλλά η αλήθεια είναι ότι τις 3-4 τελευταίες μέρες είτε δεν ήμουν πολύ στο σπίτι, είτε δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη για μουσική και προτιμούσα να σαπίζω μπροστά στην τηλεόραση (οποία κατάρρευση του intellectual ελιτισμού μας). Όμως πήγαμε σινεμά μετά από πολύ πολύ καιρό (και νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που η ολομέλεια του Sonic Death Monkey πήγε εκδρομή στο σινεμά), είδαμε τα «4 μαύρα κουστούμια», θυμηθήκαμε γιατι αγαπάμε τον Χαραλαμπίδη και τον Ζουγανέλη και, προσωπικά, η καρδούλα μου σκίρτησε λίγο με τη μουσική της ταινίας. Μέχρι και η υπερ-προβλεψιμότητα του «Knockin’ on heaven’s door» έμοιαζε μαγευτική. Δεν θα δηλώσω οπαδός του Dylan σε καμιά περίπτωση αλλά αγαπώντας τυχαίους άλλους ρομαντικούς τροβαδούρος, οφείλω να του βγάλω το καπέλο και να τον ευχαριστήσω για τα παιδιά που δημιούργησε. Γι’ αυτο τιμήθηκε και το «One more cup of coffee for the road» εχτές, έστω και διασκευασμένο από τους White Stripes.

Επίσης το Sonic Death Monkey ευχαριστεί φίλους και γνωστούς που ανταποκρίθηκαν σε προσκλήσεις και παροτρύνσεις, μοιράστηκαν μπύρες, τζιν, σόδες και άστοχες μουσικές επιλογές και μας έκαναν παρέα. Την επόμενη φορά υποσχόμαστε περισσότερο black metal.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Είσαι νέος ή νέα που ψάχνεις για δουλειά; Η οικονομική κρίση έχει αλλάξει δραματικά τις καταναλωτικές σου συνήθειες; Το αφεντικό σου ακόμα φοράει αυτή την βρωμερή κολόνια; H μπαταρία του κινητού σου τελειώνει εξωφρενικά σύντομα; Υπήρξες κάποια στιγμή στην καριέρα σου υποψήφιος για τον πάγκο του Ολυμπιακού; Αγόρασες το dvd; Θέλεις να αγοράσεις ζελατίνες για τα βινύλιά σου αλλά κάθε φορά που περνάς από το Rhythm το ξεχνάς; Ποιος θέλεις να παραμείνει στο παιχνίδι; Κρυώνουν τα πόδια σου; Καίει το φαϊ σου; Έχεις ονειρώξεις με τον Αιμίλιο Λιάτσο; Πόσα χρωστάς; Λεφτά ή μαθήματα; Γράφεις γράμματα στη «Σουζάνα» ράντομ τσοντοπεριοδικών; Είσαι η «Σουζάνα» ράντομ τσοντοπεριοδικών; Σε καβάτζωσε ο νέος στην πάνω πύλη στο 2-4; Έκοψες το κάπνισμα; Πας γυμναστήριο; Σιάχνεις τα μαλλιά σου για να πας για καφέ στην επόμενη γωνία; Ξέρετε μήπως πως να βγω στην Αχιλλέως; Και τέλος πάντων, σου αρέσει μωρέ;

Ανοιχτή συζήτηση απόψε στο Σπιρτόκουτο, Κειριαδών 15, Κάτω Πετράλωνα. Θα ακολουθήσει λαϊκό πρόγραμμα και ένα κάποιο απεριτίφ.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Είχε ζέστη. Από εκείνες τις ζεστές βραδιές που θα θυμάσαι χρόνια μετά. Για ένα μέρος σαν και αυτό η γλυκιά ζέστη ήταν κάτι σπάνιο αλλά το συγκεκριμένο βράδυ και με τις τελευταίες νότες που ξέφευγαν από το σαξόφωνο, το πάτωμα σκουπίστηκε, όλα είναι έτοιμα για το επόμενο βράδυ κι εσύ περιμένεις επισκέψεις μετά τις 01.30. «Φεύγω για Glastonbury αύριο και θέλω να σε δω πριν φύγω. Τί ώρα τελειώνεις;». Αργά. Το ξέρεις πως δουλεύω βράδυ. «Θα ταξιδέψεις;». Θα ταξιδέψω.
Τελειώνεις την νύχτα των άλλων και ξεκινάς την δική σου. Καβαλάς το ποδήλατο, βουλώνεις με τα ακουστικά σου τον θόρυβο του έξω κόσμου και κρατάς τις εικόνες του καθώς χαιδεύεις με τις ρόδες τα πεζοδρόμια της πόλης που κάνει τόσο υπομονή μαζί σου. Φτάνεις στην περιποιημένη αποβάθρα με τα νυχτερινά φώτα των γιώτ παρκαρισμένα σαν λευκές ματαιοδοξίες μπροστά στην εκκλησία της θάλασσας και σταματάς για πολλές ανάσες πριν τον νυχτερινό σου ταξιδιώτη και αφήνεις τον Neil Young να σου τραγουδάει τα προκαταρκτικά της νύχτας.
Πόσα καλοκαίρια σαν και αυτό θα μετρήσεις ακόμα; Δεν έχει παραλίες με άμμο ζεστή από την κάψα της ημέρας. Την κάψα την κουβαλάς μέσα σου. Δεν έχει αλατισμένο δέρμα και εξάντληση από ήλιο. Έχει μουδιασμένα και πονεμένα δάχτυλα ποδιών από την ορθοστασία της νύχτας για τους άλλους, λευκό, δροσισμένο δέρμα και μακρινά φώτα. Τόσα χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου και ακόμα αναρωτιέσαι τί συμβαίνει στα ακόμη πιο μακρινά, άγνωστα φώτα που λαμπυρίζουν προκλητικά μέσα στη νύχτα.
Hello cowgirl in the sand. Is this place at your command?
Στέκεσαι πάνω στη σέλα σου και ανάβεις τσιγάρο για να φύγει λίγο η κάψα. Εσύ εκεί, ο ταξιδιώτης σου πάνω στα πόσα άλογα της μηχανής του, ένα παραμύθι δηλαδή για αυτούς που ξέχασαν τί θα πει παραμύθι.
Hello ruby in the dust. Has your band begun to rust?
Άνθρωποι χορεύουν πάνω στην κοιλιά κάποιας λευκής ματαιοδοξίας με γυάλινα ποτήρια στο χέρι και το σύμπαν συντονίζεται στον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας που βγαίνει από τα ακουστικά σου. Ποτέ η κιθάρα του Young δεν βρέθηκε σε καταλληλότερο μέρος από αυτό. Εάν η κιθάρα ήταν το ποδήλατό σου, εκείνη τη στιγμή θα ήταν παρκαρισμένο στην άκρη της αποβάθρας.
Hello woman of my dreams. Is this not the way it seems?
Μια μέρα θα τα αφήσεις όλα πίσω και θα προχωρήσεις μπροστά με ταχύτητα φωτός, με το λευκό σου δέρμα και τα μάτια να λαμπυρίζουν σαν μακρινά, άπιαστα φώτα, με τα πονεμένα πόδια γυμνά πάνω στο ταμπλό των αλόγων του ταξιδιώτη σου και θα παίζει το Cowgirl in the sand παντού γύρω σου για να νιώθεις πως σε καταπίνει η μουσική με μεγάλη σου χαρά. Μια μέρα θα εξηγήσεις στον κόσμο γιατί ο Neil Young ήταν πάντα για σένα καλύτερος από τον Dylan. Μια μέρα θα πεις πως δεν έχεις ξαναπεράσει καλύτερο καλοκαίρι από εκείνη τη νύχτα που ακουμπούσες στη σέλα σου και ο κόσμος ήταν δικός σου και τον κουβαλούσες στην άκρη του δαχτύλου σου. Στα φώτα πορείας των αλόγων του ταξιδιώτη σου. Και περίμενες όπως όλα τα cowgirls κάνουν. Περίμενες να περάσει κι εκείνη η νύχτα γιατί ήξερες πως ο χειμώνας που έρχεται είναι βαρύς. Ένα τσιγάρο ακόμα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Εδώ και κάνα δίμηνο (από τότε που αξιώθηκα να το αγοράσω δηλαδή) έχω πιάσει και ξαναδιαβάζω το «Margrave of the marshes» όταν έχω χρόνο και όρεξη για διάβασμα στο σπίτι. Αυτό μεταφράζεται περίπου σε 3-4 σελίδες την ημέρα (ο κύριος όγκος διαβάσματος εδώ και αρκετά χρόνια γίνεται σε λεωφορεία, μετρό και λοιπές τοποθεσίες εκτός σπιτιού). Έτσι λοιπόν μετά από δυο μήνες βρίσκομαι ακόμα στην 130 σελίδα, αλλά δεν με πολυνοιάζει. Έτσι και αλλιώς ξέρουμε τι γίνεται στο τέλος. Περίεργο πράγμα οι βιογραφίες, ίσως περίεργο πράγμα γενικά τα βιβλία που αφηγούνται πραγματικά γεγονότα. Καθώς χάνεσαι μέσα στην αφήγηση, αρχίζεις και νιώθεις κάπως άβολα όσο πλησιάζει το τέλος. Μπορεί γιατί συνειδητοποιείς ότι το τέλος του βιβλίου στη συγκεκριμένη περίπτωση ορίζει και το τέλος του πρωταγωνιστή του ή γιατί η αλήθεια της ιστορίας σε έκανε να τη ζήσεις λίγο πιο έντονα. Το παθαίνω αρκετές φορές αυτό, ειδικά με τα βιβλία των οποίων η χρονική περίοδος με την οποία ασχολούνται είναι μεγάλη. Μοιάζει λίγο σαν να σου βγαίνει στο τέλος μια κούραση, λες και τα έχεις περάσει ο ίδιος αυτά που διάβασες, κούραση αλλά και λίγο θλίψη που δεν έχει και συνέχεια.

Σήμερα λοιπόν, εκεί που καθόμουν ήσυχα ήσυχα και διάβαζα την δεύτερη από τις τρεις σελίδες που αναλογούν στην ημερήσια, σπιτική, λογοτεχνική μου δίαιτα ξαναέπεσα πάνω σε ένα απόσπασμα που μου έκανε εντύπωση (δεν θυμάμαι αν μου είχε κάνει εντύπωση και την πρώτη φορά που το διάβαζα, αν και υποθέτω ότι θα μου είχε κάνει). Σε αυτό το απόσπασμα ο Peel αφιερώνει μια αρκετά μεγάλη παράγραφο προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί ο Muddy Waters σε μια αλφαβητικά ταξινομημένη δισκοθήκη θα έμπαινε στο W, ενώ ο Howlin’ Wolf θα έμπαινε στο H (o Bo Didley ποτέ δεν μάθαμε που θα έμπαινε). Ούτε και ο ίδιος μπορούσε να το εξηγήσει καλά καλά, όμως νιώθεις την ώρα που το διαβάζεις ότι είναι πραγματικά σημαντικό ζήτημα για τον συγγραφέα να είναι πλήρως ξεκαθαρισμένο ότι ο Muddy Waters πρέπει να μπει στο W. Και ας τον λένε McKinley Morganfield. Αυτή η επιμονή μου έφερε στο μυαλό μια άλλη εικόνα. Την εικόνα τεσσάρων ανθρώπων, καθισμένων σε ένα, πολύ πιο άδειο από ότι είναι τώρα που κάθομαι μόνος μου, σαλόνι, τριγυρισμένων από κούτες γεμάτες cd, έτοιμοι να ξεκινήσουν την τακτοποίηση της δισκοθήκης του ενός από αυτούς. Η συζήτηση που προηγήθηκε για να μπουν οι (αυστηροί) κανόνες που θα ακολουθούνταν πρέπει να διήρκεσε πάνω από μισή ώρα. Τα συγκροτήματα το όνομα των οποιών θα ξεκινάει με «The» θα μπαίνουν στο γράμμα με το οποίο ξεκινάει η δεύτερη λέξη του ονόματος (έτσι λοιπόν οι «The Black Heart Procession» μπήκαν στο B και όχι στο Τ). Αντίθετα τα ονόματα που ξεκινάνε με a μπαίνουν όλα το A. Οι καλλιτέχνες με ονοματεπώνυμο ταξινομούνται ανάλογα με το επώνυμό τους, τα ονόματα με αριθμούς μπαίνουν πρώτα, τα ελληνικά μαζί μετά το τέλος των ξένων ονομάτων, οι συλλογές τελευταίες. Στα split πραγματικά πέφτει μεγάλη περισυλλογή κάθε φορά. Τα επιχειρήματα που έπεφταν στηρίζονταν με μεγάλη σοβαρότητα, καθώς και οι τέσσερεις ήξεραν ότι δεν παίζουν με αυτά τα πράγματα, εδώ είναι πολύ σοβαρά.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως θα το έβλεπε αυτό ένας «φυσιολογικός» άνθρωπος. Περισσότερο από περίεργεια και όχι από φόβο. Αγαπάμε τις νευρώσεις μας, αγαπάμε τις παραξενιές μας, ειδικά όταν αυτές έχουν να κάνουν με τη μουσική μας. Εγώ τον Bo Didley θα τον έβαζα στο D πάντως. Ελπίζω πραγματικά να συμφωνεί ο κος Peel εκεί που βρίσκεται τώρα.

To σημερινό απόγευμα ξεκίνησε αρκετά υποτονικά αλλά από ένα σημείο και μετά άρχισε να παίρνει τα πάνω του. Κύριος υπαίτιος γι’ αυτό είναι ο Brant Bjork και το άριστο, καινούριο του album, «Gods and Godesses». Τον Bjork (τον οποίο συμπαθούμε ιδιαιτέρως) ακολούθησαν οι Major Stars, οι οποίοι έβγαλαν επίσης δίσκο φέτος («Return to form»). Τα χω ξαναπεί γι’ αυτούς, είναι από τις πλέον αγαπημένες μου νεο-ψυχεδελικές rock μπάντες και εδώ διατηρούν τις ικανότητές τους και με το παραπάνω. Ξεφεύγοντας ακόμα περισσότερο στα πεδία της ψυχεδέλειας ήρθε και το το «ΙΙΙ» των Ulaan Khol, αν και αυτό θα εκτιμηθεί ακόμα περισσότερο σε πιο προχωρημένο στάδιο της νύχτας. Έβγαλαν και οι Fenn ‘O Berg καινούριο album, τι άλλο να ζητήσει κανείς γι’ αυτές τις μέρες. Να έρθει γρήγορα το «Juliet Naked» για να αφήσουμε τον Switters να πάει να ξεκουρστεί.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Σιγά σιγά το 2010 εξελίσσεται σε υπερ-εκπληκτική χρονιά μουσικά και κάθε μέρα παίρνει το μάτι μου νέα για μια νέα φετινή κυκλοφορία που θέλουμε να ακούσουμε εναγωνίως. Μήνας Μάρτιος λοιπόν και τι έχουμε μέχρι στιγμής;

Έχουμε το «Leftover Love» των Recue. Το Λευκό της παρέας. Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα ερωτευμένως με το minimal techno. Ή και με το techno εδώ που τα λέμε. Όμως πολλές φορές εκεί που το minimal techno συναντά το idm, έχουμε στιγμές υπέροχα πάραξενης ομορφιάς. Το «Leftover Love» είναι ακόμα περισσότερα πράγματα. Είναι ισόποσα ιδιότροπο και χορευτικό, glitchy και ατμοσφαιρικό («Perdition City»-ικά ατμοσφαιρικό), ταιριάζει και στο club σας και στο σαλόνι σας και στην κρεβατοκάμαρά σας και όπου αλλού θέλετε. Και σπάει και τη σιωπή του στο ομορφότατο «Morning Dew» με την συμμετοχή της Jolea (της οποίας το ep «Ghostly Figures» κυκλοφορεί επίσης τωρα). Το «Leftover Love» κυκλοφορεί σε μια αγαπησιάρικη κασσέτα που μπορείτε να αγοράσετε από το http://www.audiobaum.com και να υποστηρίξετε έτσι άλλη μια ανεξάρτητη εταιρεία που κάνει απίστευτη δουλειά.

Το δεύτερο του μήνα μας είναι το «Draumalandid» του Valgeir Sigurdsson, το «Ekvilibrium» του οποίου είχαμε αγαπήσει το 2007. Για χάρη της συμμετρίας αυτό είναι το Γαλάζιο της παρέας. Γνωστότατος παραγωγός και μηχανικός ήχου ο Sigurdsson (μια ματιά στο βιογραφικό του θα σας πείσει και με το παραπάνω) και από μια χώρα που, όσο και αν μερικές φορές δεν μας αρέσει το hype που έχει δημιουργηθεί γύρω της, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η μουσική μας χωρίς αυτή θα ήταν πολύ, πολύ φτωχότερη. Για μια ακόμα φορά ο φίλος Valgeir δείχνει ότι συνθετικά είναι εξίσου (αν όχι περισσότερο) ικανός με τις μηχανικοηχητικές ικανότητές του. Εγώ θα την πω την αμαρτία μου και θα δηλώσω ότι βάζω τη συγκεκριμένη κυκλοφορία εκεί ψηλά μαζί με τις αντίστοιχες του Erik Enocksson. Συνθέτες που έχουν κατανοήσει πλήρως την ομορφιά της απλότητας και που δεν ξέρω αν θα έκαναν περήφανο τον Arvo Part, αλλά σίγουρα θα τον έκαναν να χαμογελάσει.

Για τη θέση του Κόκκινου, έχουμε το «Écailles de Lune» το φρεσκότατο album των Alcest. Μουσική που δεν είναι black metal από black metal-άδες για μη black metal-άδες. Ακόμα διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για τη μίξη shoegaze και post black metal ηχοτοπίων αλλά δίσκοι σαν και τούτο με κάνουν να τις ξεχνάω σχετικά εύκολα. Θα ξεκινήσει σίγουρα μια μεγάλη συζήτηση για το αν είναι καλύτερο από το «Souvenirs D’ Une Autre Monde», για το αν πλέον ξεπουλήθηκε εντελώς το black metal μας και για το αν η μουσική τους είναι για γκομενάκια που περιμένουν το καινούριo Anathema, αλλά να σας πω ένα μυστικό; Με όλες αυτές τις συζητήσεις χάνουμε πολύτιμο χρόνο, στον οποίο θα μπορούσαμε να ακούμε το album. Θα σας πω και άλλο ένα μυστικό. O Neige συνεχίζει να το έχει μέσα του και αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία.

Κάποια στιγμή όταν βρούμε όρεξη θα μιλήσουμε και για το καινούριο της Joanna Newsom, αλλά η σειρά του είναι να έρθει μια άλλη μέρα. Το μόνο που θα πούμε είναι ότι οι Bush-ικές επιρροές καλά κρατούν στις ανεξάρτητες κορασίδες singers/songwriters. Επίσης θα σας προτείνουμε να ακούσετε το «Tensions» το live album που είχαν κυκλοφορήσει πριν μερικά χρόνια οι Perlonex σε συνεργασία με τον Keith Rowe και τον Charlemagne Palestine. Κρύβει πολλά πράγματα. Και κάπως έτσι η άνοιξη ακόμα παλεύει να μπει.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Singer, songwriter and multi-instrumentalist Mark Linkous has committed suicide, his publicist confirms to Rolling Stone. Best known for his acclaimed work with Sparklehorse, who released four albums of imaginative ambient psych-folk, Linkous also produced Daniel Johnston’s 2003 album Fear Yourself and collaborated with Danger Mouse on Dark Night of the Soul. His exact age is unknown, but he was in his forties. “It is with great sadness that we share the news that our dear friend and family member, Mark Linkous, took his own life today,” reads a statement from his family. “We are thankful for his time with us and will hold him forever in our hearts. May his journey be peaceful, happy and free. There’s a heaven and there’s a star for you.”

Linkous’ dramatic, lush music often came from a place of pain. In 1996, Linkous actually died for two minutes after ingesting a dangerous mix of Valium and antidepressants while on tour in the U.K. behind Sparklehorse’s 1995 debut Vivadixiesubmarinetransmissionplot. He recovered, but the incident left him crippled — he laid unconscious for 14 hours, cutting off circulation to his legs. He suffered a heart attack when medics attempted to straighten his legs, and underwent seven surgeries to save his damaged limbs. But after the incident, he recorded 1999’s Good Morning Spider, 2001’s It’s A Wonderful Life and 2006’s Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain. “For a while there, I was really scared that when I technically died — which I guess I did for a few minutes — that the part of my brain that allowed me my ability to write songs would be damaged,” he told Rolling Stone in 1999.

Linkous most recently teamed up with Danger Mouse and director David Lynch on Dark Night of the Soul, a multimedia project that was tied up in legal issues with EMI; just this past week, Danger Mouse and the label resolved their dispute and agreed to let the album come out as it was originally intended. The last time Linkous spoke with RS in July 2009, he explained how after he and Danger Mouse worked together on Dreamt For Light Years in the Belly of a Mountain, he brought the producer an instrumental track called “Revolution.” “I just couldn’t sing it,” Linkous told Rolling Stone, “and I thought that it should be an anti-war song, but I’m not that good at writing literal lyrics.” Gruff Rhys from Super Furry Animals added lyrics and vocals and the song, retitled “Just War,” kicks off Dark Night of the Soul. “That was the egg for the entire project,” Linkous said.

Linkous’ publicist confirms he was nearly finished with a new album that was due on Anti- Records.

από το www.rollingstone.com

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Αυτό θα ήταν ένα post για την pop και τις συζητήσεις που κάνουμε γι’ αυτή, για τον Jay Z και για το αν το «Empire State Of Mind» είναι ωραίο τραγούδι, για το αν όλοι έχουμε ανάγκη τις cheesy στιγμές μας, για τη Lady Gaga και την Madonna, αλλά κυρίως για το «Lights» της Ellie Goulding, μιας αγγλίδας πιτσιρίκας (οι μουσικοί που μας αρέσουν έχουν αρχίσει να είναι μικρότεροι από εμάς και αυτό είναι κάπως καταθλιπτικό), η οποία κατάφερε να βγάλει τον πιο ωραίο pop δίσκο που έχω ακούσει τελευταία και ίσως τον πιο κολλητικό από τότε που άκουσα για πρώτη φορά το «Sweet Injections» της Bertine Zetlitz. Μάλλον δεν είναι όμως για τίποτα από αυτά. Εντάξει, θα περιέχει μια παρότρυνση να ακούσετε το «Lights» και να σηκωθείτε να χορέψετε μόνοι στο σαλόνι σας αλλά δεν θα το αναλύσουμε και πάρα πολύ.

Καλή άνοιξη λέει ο κόσμος; Φέτος όχι και τόσο πολύ φαίνεται. Να χαιρόμαστε και τα νέα μας μέτρα που θα οδηγήσουν την πατρίδα σε νέες ένδοξες μέρες ευημερίας, πλούτου και καλοπέρασης. Η απόδοση για το πότε οι περικοπές που ανακοινώθηκαν στο δημόσιο θα φτάσουν και στον ιδιωτικό τομέα δεν δίνονται ούτε από το πιο απελπισμένο για πελάτες γραφείο στοιχημάτων. Η ρουτίνα εξαιρετική όμως. Θα σας πω ένα μυστικό. Άμα φτάνεις να μιλάς ακόμα για δουλειά όταν έχεις τελειώσει πριν 5 ώρες, κάτι έχει πάει πολύ στραβά στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά έχεις και τους Darkthrone που ξύπνησαν ξαφνικά και έβαλαν σαν στόχο της ζωής τους να γυρίσουν πίσω στο χρόνο και να συμμετέχουν σε συλλογή της Neat Records. Δε γαμιέται, χαβαλέ κάνουν και αυτοί και μάλλον έχουν πιάσει το νόημα. Μαλάκες είναι να κάθονται να αγχώνονται σαν και μας; Έχουμε και τους Wolf People να πηγαίνουν ακόμα πιο πίσω και να μας θυμίζουν γιατί αγαπούσαμε παράφορα τους πρώιμους King Crimson. Τελικά μάλλον κανένας δεν θέλει να ζει στα 10s. Και γιατί να θέλει άλλωστε; Σεισμοί, λοιμοί και καταποντισμοί, οικονομικές κρίσεις και οι Immortal να μη λένε να βγάλουν κάνα καλό album. Προφανώς και το τρίτο είναι το χειρότερο όλων. Τουλάχιστον φήμες λένε ότι φέτος θα βγει το καινούριο Solefald, οπότε έχουμε σε κάτι να ελπίζουμε. Το να ελπίζουμε ότι θα πάρουμε αύξηση έτσι και αλλιώς είναι πιο επιστημονική φαντασία και από τα spin-offs του Battlestar Galactica.

To γεγονός δε ότι συνηθίζουμε σε μια κατάσταση ημι-μόνιμης αφραγκιάς είναι ακόμα απολαυστικότερο. Φτώχια, λατέρνα και φιλότιμο και καμιά black metal προσφορά στο ebay. Ας είναι καλά και η Experimedia (www.experimedia.net) που κάνει καμιά έκπτωση ώστε να μην αισθανόμαστε εντελώς άσχημα όταν ξοδεύουμε τα λεφτά μας. Ελπίζω να περισσέψει κάνα φράγκο, να πάρω επιτέλους και το «Malevolent Grain». Τουλάχιστον το πήραμε απόφαση και δεν θα ξοδεύουμε τα λεφτά μας σε συναυλίες. Ανέκαθεν ένιωθα περισσότερο studio μπάντα, άρα πλέον μπορούμε να αφιερωθούμε περισσότερο στα διάφορα projects μας. Καλύτερα μπύρες και «Λεξομαχίες» παρά στριμωξίδι και ανούσια post-rock support. Αυτές τις μέρες στις διαδρομές παίζει πολύ το Bike For Three και έχω να πω ότι ξανασυνειδητοποιω πόσο ιδιοφυιές είναι. Γεια σου ρε Buck 65 που τα λες μια χαρά.

Κλείνει και το BBC Radio 6 λένε δω απο κάτω. Και τώρα τι θα ακούμε τα πρωινά της Κυριακής μαζί με τη μαρμελάδα μας; Μια μέρα είχαμε να ξυπνήσουμε χαλαρά και να είμαστε άνετα και θα μας την καταστρέψουν και αυτοί. Καλά τους έκραζε ο Peel στο βιβλίο του. Μάλλον θα πρέπει να κάτσουμε να ξαναδούμε το «The Boat That Rocked» να πάρουμε ιδέες για το τι πρέπει να κάνουμε. Άκουγα και τις προάλλες στο ραδιόφωνο για ραδιοφωνικό σταθμό Γαύδου. Το Sonic Death Monkey στηρίζει και δίνει γραμμή στους 10 αναγνώστες του. Κάτι σαν τις παρατάξεις στα συλλαλητήρια δηλαδή. Ζεσταίνει και ο καιρός ρε γαμώτο και δεν θα μπορούμε σε λίγο να τυλιγόμαστε με τις κουβέρτες μας. Πώς σκατά θα κρυφτούμε από τον κόσμο άμα μας παίρνουν και τις κουβέρτες μας;

Ίσως θα έπρεπε να παραδειγματιστούμε από το γερο-Mulatu που πάλι βγάζει δίσκο και απλά να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερο, όσο μπορούμε καλύτερα. Να σημειώσουμε να δούμε το «Crazy Heart», να ξανακούσουμε το soundtrack του «The Limits Of Control» και να εξαφανιστούμε στην ψυχεδέλεια του ομώνυμου των Voice Of The Seven Thunders. Αυτή την εποχή ξαναδιαβάζουμε το «Fierce Invalids…» του Robbins και ζηλεύουμε με όλη μας την ψυχή τον Switters. Μήπως τελικά έπρεπε να έχουμε γίνει πράκτορες της CIA; Μήπως κάτι πήγε στραβά στο μάθημα του επαγγελματικού προσανατολισμού στο σχολείο; Μήπως η Μενεγάκη δεν χώρισε από το Λάτσιο και όλα αυτά είναι μια πλεκτάνη των πολυεθνικών και των Εβραίων; Είναι αλήθεια ότι στην επόμενη Eurovision θα έχουμε guest appearance από τους Profanatica, μια που οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να υπονομεύσουν το σύστημα από μέσα; Μήπως τελικά έπρεπε να έχουμε γράψει Καζαμία στο Sonic Death Monkey;

Αυτά και άλλα πολλά στο επόμενο επεισόδιο. Ακολουθεί μουσική βραδιά με ραδιόφωνο και όνειρα. Μέχρι να χτυπήσει το ξυπνητήρι τουλάχιστον. Μετά δεν έχουμε πολλές επιλογές, αλλά μέχρι τότε μπορούμε να φανταζόμαστε ότι είμαστε όπου θέλουμε. Είναι σχετικά εύκολο άλλωστε. Το δύσκολο είναι να σηκωθούμε από τον καναπέ για να φτάσουμε μέχρι το κρεβάτι.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

«6Music keeps the spirit of broadcasters like John Peel alive and for new artists to lose this station would be a great shame»
(David Bowie)

ακολουθεί κόπι/πέιστ από τον Γκάρντιαν:

The cuts outlined in the report, Putting Quality First, include closing digital radio stations BBC 6 Music and the Asian Network, halving the size of the corporation’s sprawling internet operation, capping spending on TV sports rights, slashing expenditure on foreign shows such as Mad Men, and a selloff of BBC magazines such as Top Gear. Up to 600 BBC staff and freelancers could lose their jobs.
(…) The BBC director general, Mark Thompson, is believed to have brought forward briefings on the new strategy to next week after the proposals leaked. They still need to be scrutinised by the corporation’s governance and regulatory body, the BBC Trust. Thompson’s decision to dramatically cut the BBC’s scope and expenditure follows increasing pressure from the Conservatives, who have threatened major cutbacks if they come to power at the general election, and rival media organisations struggling to compete with the corporation’s activities. The BBC has found itself squeezed between the cost-cutting warnings of the Tories and Rupert Murdoch’s News Corporation newspapers preaching an anti-BBC agenda.
(…) In an age when a lazy, ironic detachment is broadcasting’s default setting, where everything from pop radio to children’s TV to early evening light entertainment comes with a knowing smirk, it’s actually rather startling to hear. There are shows you can’t imagine finding a home anywhere else on the BBC network: Jarvis Cocker’s intriguing Sunday Service, the Classic Rock Sequence that trawls the BBC archives, and, most notably, Stuart Maconie’s peerless Freak Zone, a repository for music that everyone else ignores, and perhaps the most challenging and eclectic «rock» show in Britain. Playing free jazz, abstract electronica and, in one notable incident recently, Spanish Christian psychedelia on a Sunday teatime seems to fit perfectly with the Reithian model of broadcasting on which the BBC is founded: not a phrase you could apply to, say, BBC3, unless of course Lord Reith made some unreported remarks about the necessity to keep commissioning terrible sitcoms with Ralph Little in them.

Ποιος είναι ο 6music; Ο σταθμός που έχει παραγωγούς τον Jarvis Cocker και τον Bruce Dickinson, για να αναφέρω δυο εύκολα και πιασάρικα ονόματα. Ο σταθμός που σε λίγες ώρες θα έχει το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στην Trojan records, που πριν λίγο καιρό παρουσίασε ένα φοβερό αφιέρωμα στη ζωή του Johnny Cash, είναι το σπίτι των σαββατιάτικων 6 Mixes και του Freak Zone, ίσως της πιο ενδιαφέρουσας ραδιοφωνικής εκπομπής εκεί έξω.

Υπάρχει και γκρουπ στο fb, όχι σαν και αυτά του τύπου «μπείτε εδώ και θα σωθούν τα παιδάκια της Αϊτής» ή «μπείτε εκεί για να δηλώσετε ότι ο Κορκονέας είναι και πολύ κωλόπαιδο να πούμε», αλλά από εκείνα που ίσως και να έχουν ένα κάποιο νόημα ύπαρξης, δουλειά του υπεύθυνου για το πρόσφατο χριστουγεννιάτικο πραξικόπημα στα charts. Βέβαια, αν έχουμε φτάσει στο σημείο οι τελευταίες ελπίδες για να σωθεί το 6music να κρίνονται από ένα γκρουπ στο fb, τότε κάτι έχει πάει θεμελιωδώς στραβά ήδη.

«Closing 6music is a great idea. All new music should follow a strict formula and be sung by 4 gay looking teenagers or a footballer’s wife.»
(ράντομ μπλόγκερ)

Αναρτήθηκε στις Uncategorized