Ναι, καλοκαιρινέ μας αναγνώστη, το ξέρω οτι το έχουμε παρατήσει λίγο το ρημάδι. Γνωρίζω επίσης πως επέλεξες να θυσιάσεις τις πολύτιμες διακοπές σου, για να διαβάζεις τις δημοσιεύσεις μας, και τώρα είσαι απογοητευμένος. Κατανοώ πως όσο οι μέρες του Αυγούστου κυλούν νωχελικά προς τον αργό τους θάνατο, εσύ μας έχεις σχεδόν μισήσει. Θα έχεις καταλάβει όμως, οτι οι πεντέξι τύποι που εδώ και πεντέξι χρόνια έχουν επιλέξει αυτό το μέρος για να λένε τα πεντέξι πράγματα που τους απασχολούν, το κάνουν μόνο όταν είναι κάπως άνετοι με τη ζωή τους, όταν δεν ζορίζονται ιδιαίτερα και -κυρίως- όταν δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. Εγώ πχ τώρα, δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω. Θα σου ζητήσω εκ μέρους μας συγνώμη, και σου εύχομαι του χρόνου τον Αύγουστο να γνωρίσεις έναν πραγματικό καλοκαιρινό έρωτα στις διακοπές που δεν πήγες φέτος. Θα ήθελα να σημειώσεις πως η παρούσα δημοσίευση έχει διακοπεί από τρεις διαδοχικές διακοπές ρεύματος χωρίς να βρίσκω το κάθε κείμενο στα drafts, μέρος του Μεγάλου Σχεδίου Του Θεού Για Να Με Εξοντώσει, οπότε θεωρώ δεδομένη την επιείκιά σου. Ήρθε η ώρα να ασχοληθώ με εσένα. Υποθέτω θα ήθελες να διαβάσεις για νέα μουσική, να κατεβάσεις μια ωραία συλλογή που να συνοδεύει τα ζεστά βράδια στο μπαλκόνι σου όσο πατάς refresh στο tablet για μια νέα δημοσίευσή μας, ή έστω μια αστεία καλοκαιρινή ιστορία. Θα σου πω. Νέα μουσική δεν έχω ακούσει. Έχω κατεβάσει αρκετή, δεν θα την έλεγες μουσική ίσως, αλλά όπως και να χει δεν την έχω ακούσει. Μικροπράγματα. Θες αυγουστιάτικα τώρα να ασχοληθείς με φινλανδικές power electronics κασσέτες; Δεν θα πόνταρα σε αυτό. Οπότε μένει Το Πραγματικό, όπου είναι ο δίσκος που ετοίμαζε -λέει- για 30 χρόνια ο Michael Gira. Θα με συγχωρέσεις, αλλά δεν νιώθω ακόμα πολύ έτοιμος να μιλήσω για το «The Seer». Νομίζω πως το έχω καταλάβει, αλλά δεν έχω συλλάβει ακόμα όλες τις διαστάσεις του. Προς υπεράσπισή μου, έχω ξεκινήσει τρεις φορές τον τελευταίο καιρό να γράφω τα πρώτα πράγματα που σκέφτομαι, αλλά στο τέλος πρόσεξα πως σκέφτομαι λιγότερο από όσο θα ήθελα. Ναι, δεν θα περιμένεις να πάει οκτώβριος για να ωριμάσει η σκέψη μου, αλλά μπορείς να ακούσεις αυτόν τον δίσκο, είναι -με διαφορά- το καλύτερο πράγμα που θα σου συμβεί αυτόν τον Αύγουστο στην Αθήνα. Εν καιρώ θα αναφερθώ ή όχι σε αυτό, και τελοσπάντων στα αρχίδια σου λίγο, είναι γεγονός. Στις συλλογές δεν είμαι πάρα πολύ καλός. Όχι πως είμαι πάρα πολύ κακός επίσης, αλλά δεν είμαι εγώ αυτός από τους πεντέξι που θα σου φτιάξουν κάποιο ιδανικό μελαγχολικό soundtrack. Not here, not now, όπως έλεγε και ο Gira με τους Angels of Light προτού σκεφτεί να ξαναπιάσει τους Swans. Οπότε περνώ στην αστεία ιστορία. Το καλύτερο που μπορώ να κάνω για σένα σήμερα. Τις τελευταίες μέρες δεν βγαίνω ιδιαίτερα από το σπίτι. Διαβάζω ένα βιβλίο του Παζολίνι και βλέπω ταινίες του Τζάρμαν, του Γκοντάρ και του Κώστα Τσάκωνα. Αυτή είναι η αλήθεια. Που και που βάζω και στο πικάπ τίποτα να γυρίζει, έτσι για να σπάει η εκκωφαντική ησυχία. Δεν μιλάω και σε άνθρωπο. Τα προβλήματα πάντα ξεκινούν όταν τελειώνουν τα τσιγάρα. Σκέψου το. Αν δεν έχεις τσιγάρο για να καπνίσεις στην στάση, δεν θα έρθει το λεωφορείο. Όταν θα σου ζητήσει εκείνη_η_ωραία ένα τσιγάρο στο εκείνο_το_ωραίο μπαρ, θα είναι πέντε λεπτά μετά που έκανες το εκείνο_το_τελευταίο. Τελοσπάντων, μου τελείωσαν τα τσιγάρα και έπρεπε να πάρω άλλα. Τρεις όροφοι, ένα κτίριο, ένας κάτοικος τον Αύγουστο. Δεν τον απασχολούν τα ωράρια κοινής ησυχίας, και αυτό είναι γαμάτο. Κατεβαίνω. Την σκάλα. Βγαίνω στην αυλή. Κοιτάζω την σκάλα που ακολουθεί. Όχι μόνο αυτήν. Δηλαδή και αυτήν, αλλά κυρίως τον άνθρωπο που κάθεται εκεί. Πενηνταεξηντάρης, λευκό λινό παντελόνι, λευκό πουκάμισο. Άρχοντας. Για μερικά νανοδευτερόλεπτα που το σύμπαν παγώνει και τα μποζόνια χορεύουν σε όποια ενεργειακή στάθμη τους καπνίσει, αψηφώντας εκστατικά κάθε είδους απαγόρευση, νομίζω πως ήρθε να με επισκεφτεί ο Γιάννης Γαλάτης. Ξυπνάω. Πολύ καλό για να είναι αληθινό. Και τι θέλει αυτός εδώ; Τι άλλο περιλαμβάνει το Μεγάλο Σχέδιο Του Θεού Για Μένα; Προχωράω. Περνάω από δίπλα του. Δεν τον ενοχλεί η παρουσία μου. Σταρχίδια του. Ξαφνικά αποφασίζω να μιλήσω σε άνθρωπο. Αυτόν βρήκα, σε αυτόν θα μιλήσω. Problem; «Γειά σας, τι κάνετε εδώ;». Αθώα απορία, χωρίς αυστηρότητα, δεν θέλω να φέρνω τους ανθρώποι σε δύσκολη θέση, σε πιο δύσκολη από όση είναι ήδη έστω. Αντιλαμβάνεται την παρουσία μου. Γυρίζει και με κοιτάζει. Τα μάτια του δείχνουν κουρασμένα, σαν μάτια παλιού ναυτικού που ένας Θεός ξέρει τι έχουν δει στις φουρτουνιασμένες μαύρες θάλασσες του Βορρά, στα βρώμικα αμπάρια του κίτρινου πυρετού, στις χαώδεις ακτές της Καραϊβικής όπου μικρά ζουμέρα κορίτσια τους τάιζαν σταφύλι στο στόμα, έτοιμα να αδράξουν την ευκαιρία να φύγουν μαζί τους σε πελάγη ξεγνοιασιάς, μακριά από την φτώχεια του τρίτου κόσμου, από τον αυστηρό πατέρα που τα δέρνει με ζαχαροκάλαμα…. «Δεν είναι κρίμα που ο αδερφός μου μου έκοψε το χέρι;». Αυτό. Αυτό με ρώτησε αναγνώστη, μα την παναγίτσα. Μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Κοιτάζω λίγο καλύτερα, και βλέπω δύο αρτιμελή ροζιαζμένα χεράκια, σαν χεράκια παλιού ναυτικού που έδεναν και έλυναν τους βρώμικους κάβους, πριν αγγίξουν το παλιό ξύλινο τιμόνι για να οδηγήσουν το παλιοκάραβό τους σε νέα μέρη, σε νέες συγκινήσεις… «Πολύ κρίμα φίλε!». Εγώ είμαι αυτός. Μεταβολή. Ανεβαίνω σκάλες και γυρίζω σπίτι. Χωρίς τσιγάρα, δεν έχει σημασία πια. Η δική μου περιήγηση έχει τελειώσει. Το Μεγάλο Σχέδιο προχωράει λαμπρά. Αυτή τη μέρα του Αυγούστου, από όοοοολους τους ανθρώπους του πλανήτη, έπρεπε να μιλήσω με αυτόν. Φεγγάρι Αυγουστιάτικο υψώνεται, και σήμερα αναγνώστη μπορείς να παρατηρήσεις τις Περσείδες στον νυχτερινό ουρανό αν ζείς σε αθηναϊκό μέρος χωρίς πολλά φώτα. Για την ιστορία, απόψε το βράδυ μεσουρανούν οι αστερισμοί του Δράκου και του Κύκνου.
ο Pierpaolo Zoppo είναι νεκρός
•17 Ιουνίου, 2012 • Σχολιάστεαπό όποιον δεν το ξέρει ήδη
δεν γνωρίζω ποιόν μπορεί να αφορά η ανακοίνωση αυτή
αλλά τελοσπάντων αυτή θα γίνει,
διότι ο Pierpaolo Zoppo είναι νεκρός
Ο Pierpaolo Zoppo υπήρξε μια εμβληματική φιγούρα της ηλεκτρονικής εν γένει μουσικής. Θιασώτης του power electronics ήχου από τις αρχές των 80’s στην Ιταλία, είχε τους Mauthausen Orchestra, με κυκλοφορίες σε Aquilifer Sodality, Slaughter Productions και Broken Flag. Μαζί με τον μέγιστο Maurizio Bianchi θεωρούνται οι σημαντικότεροι των ακραίων του ιταλικού πειραματισμού (η χώρα του Ξενάκη άκουγε τότε Τρύπες, Last Drive και post punk), ενώ γενναία μερίδα ακροατών τον τοποθετεί δίπλα στους William Bennetts του κόσμου αυτού. Τα τελευταία χρόνια δεν έδειχνε να τρελαίνεται με την ιδέα πως δημιούργησε τους Mauthausen Orchestra και πως γενικά υπήρξε μέρος του κινήματος, αλλά ξαναήρθε στην επιφάνεια όταν η ιταλική Urashima επανακυκλοφόρησε τις υπερκασσέτες «Anal Perversions» και «Host Sodomy» (η Peter Sotos PE θεματική στην υπέρλαμπρη τιμητική της) σε εξίσου υπερσπάνια βινύλια. Παρά την ελπίδα μου να τον δω κάπου στο φεστιβάλ της Broken Flag (όπως και τον Bianchi), έστω για πεντάλεπτο σετ, αυτό δεν συνέβη. Και δεν θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο, διότι δυστυχώς ο Pierpaolo Zoppo είναι πια νεκρός
ένα απόσπασμα του «Anal Perversions»
Βγήκε στην Old Europa Cafe εφέτο μια συνεργασία των δύο, Bianchi και Zoppo, με τίτλο «Spiritual Noises». Το ψάχνουμε. Επίσης η Urashima επανακυκλοφόρησε μόλις το «Beyond Unknown Pleasures» των The Sodality. Επικρατεί ένας κάποιος ενθουσιασμός για αυτό, ο οποίος θα λήξει ευθύς για να επαναλάβουμε τον τίτλο:
ο Pierpaolo Zoppo είναι νεκρός
αντίο Pierpaolo Zoppo =/
υστερόγραφο: Διαβάστε αυτό το άρθρο του δισκορυχείου. Για να μην είμαι άδικος πως δεν γινόταν τίποτα στα εδώ. Είναι πολύ ωραίο το δισκορυχείον, να το διαβάζετε
four six one two
•4 Ιουνίου, 2012 • 1 σχόλιοΑυτές οι μέρες είναι μάλλον η επίσημη αρχή του καλοκαιριού. Τουρίστες άρχισαν να ξεμυτίζουν δεξιά και αριστερά, η ζέστη κάνει πιο έντονη την παρουσία της και πιο ανυπόφορη τη μυρωδιά της Αθήνας, το Μοναστηράκι και οι τριγύρω δρόμοι αρχίζουν να γεμίζουν, τα ρούχα αρχίζουν να μειώνονται, οι συζητήσει περί διακοπών να γίνονται πιο συχνές. Ανάμεσα σ’ όλα αυτά; Καθόμαστε σε μια γωνία ακουμπώντας στον τοίχο και χαζεύοντας τα γεγονότα γύρω μας. Ενίοτε αποφασίζουμε ότι ο αγαπημένος μας χώρος διαμονής είναι το ίδιο μας το κεφάλι και κάποιες φορές χρειάζεται αναδιακόσμηση. Το Sonic Death Monkey σας εύχεται καλό καλοκαίρι και στηρίζει τη χρήση ακουστικών για τις βραδινές σας ακροάσεις. Επίσης προτείνει να περπατάτε από το πεζοδρόμιο και να πίνετε με μέτρο. Για τα υπόλοιπα καταφεύγουμε (όπως αρκετές φορές) στη σοφία του Charlie Brown.
Summer Sundays & green lights
a midsummer night’s
01. Bowerbirds – Tuck the darkness in
02. Soap & Skin – Voyage voyage
03. Brian Reitzell, Dave Palmer & Roger Neill – Beginners (theme suite)
04. Sun Kil Moon – That bird has a broken wing
05. Yellow Ostrich – I got no time for you
06. Other Lives – As I lay my head donw
07. Gravenhurst – Bluebeard
08. Gang Colours – Forgive me
09. Sea Of Bees – Won’t be long
10. Lia Ices – Reason in remain
11. Mi and L’au – Valdren
12. James Blackshaw – We who stole the dream
troubling dreams
01. Bill Wells & Aidan Moffat – Cruel summer
02. Susan Deyhim – Tender gaze
03. Richard Hawley – Before
04. Smoke Fairies – The three of us
05. Ora Cogan – Glass tower
06. The Twilight Sad – Not sleeping
07. The Unthanks – Sea song
08. Elfin Saddle – In a blanket of leaves
09. Arrange – Staring at the ceiling
10. Esmerine – Sweet surrender be true
11. Olafur Arnalds – 3055
12. Ben Frost – Hiding in the ether
13. Josef Van Wissem & Jim Jarmusch – Continuation of the last judgement
στα αλήθεια αυτή τη φορά
•29 Μαΐου, 2012 • 2 ΣχόλιαΕίναι Τρίτη απόγευμα, έχω βαρεθεί κάπως τους λοβούς Roche, ο άλλος με απειλεί πως θα βάλει φωτογραφίες του νέου καναπέ του και ο Baines θα πάει λέει στην United.
Με πρόσχημα τα παραπάνω:
..εμείς το Σάββατο θα παίξουμε στο Σπιρτόκουτο, στα αλήθεια αυτή τη φορά:
*δεν ξέρω τι θα παίξουμε, αλλά θα είναι ωραία
Με αφορμή αυτά, ακολουθεί διατύπωση θεωρήματος ή τελοσπάντων γεγονότος #1
«..κάθε φορά που οι Demdike Stare θα βγάζουν υπερβολικά καλούς δίσκους, εμείς δεν θα τους προλαβαίνουμε και μετα θα τους ακούμε και θα εκνευριζόμαστε»
interesting times and the written word
•19 Μαΐου, 2012 • Σχολιάστεor the merry month of may pt.2
Κοιτάω το post που έγραψα πριν ακριβώς ένα χρόνο και συνειδητοποιώ ότι θα μπορούσα να το κάνω αντιγράψω εδώ, αλλάζοντας δυο τρία album, και να ταιριάζει απόλυτα με την ατμόσφαιρα. Φθινοπωρινές ημέρες στα μέσα Μαϊου; Check! Πολυήμερη αποχή από το blog; Check! Έλλειψη διάθεσης; Check! Αποχή από τις αγορές μουσικής; Check! Τελικά ίσως θα πρέπει να σταματήσουμε να προβληματιζόμαστε, να φτιάξουμε ένα script που θα ξαναποστάρει τυχαία παλιότερα post και η φλόγα θα κρατιέται ζωντανή. Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι όλα ακριβώς ίδια σε σχέση με ένα χρόνο πριν. Φέτος συνδυάζουμε περισσότερο τα βροχερά ανοιξιάτικα πρωινά μας με το BBC 6, που αυτό το μήνα γιορτάζει το γραπτό λόγο, εμείς στηρίζουμε ανεπιφύλακτα και ας παίζει Kaiser Chiefs αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν και άλλες πιο ουσιαστικές διαφορές βέβαια, ειδικά σε αυτό το τσίρκο που ονομάζουμε Ελλάδα, αλλά ας μην χαλάσουμε το Σαββατιάτικο πρωινό μας επαναλαμβάνοντας συζητήσεις που γίνονται καθημερινά σε κάθε κομμάτι της ημέρας μας χωρίς να καταλήγουμε σε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα. Παραμένουμε μόνο στο ότι 17 Ιουνίου πάλι πίτσες και μπύρες και βλέπουμε.
Πέρα από όλα αυτά έχουμε και πάρα πολύ καιρό να μιλήσουμε για μουσική. Ρίχνοντας μια ματιά μόνο στις κυκλοφορίες του τελευταίου διμήνου, συνειδητοποιώ ότι και φέτος γίνεται ένας μικρός πανικός από πράγματα που θέλουμε πολύ να ακούσουμε και, ευτυχώς, μέχρι στιγμής οι απογοητεύσεις είναι μηδαμινές. Θα υπάρξω ρεαλιστής και θα παραδεχτώ ότι δεν πρόκειται να καταφέρουμε να αναφερθούμε αναλυτικά σε όλα αυτά τα ωραία που ακούσαμε και απολαύσαμε και θα μας προβληματίσουν στο τέλος της χρονιάς για το τι θα μπει στη λίστα και τι θα μείνει απέξω και ποιους αδικήσαμε και όλα αυτά τα ανούσια πράγματα που κανουν τη ζωή μας πιο ευχάριστη. Χαζεύω τώρα τη λίστα με τα τελευταία πράγματα που έχω ακούσει και πραγματικά δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Καινούρια album από Sun Kil Moon («Among The Leaves» – διπλό μάλιστα), Hildur Gudnadottir («Leyfdu Ljosinu»), το Comus («Out of The Coma») για το οποίο με έπρηζε ο Μανώλης και είχε απόλυτο δίκιο, Helios («Moiety»), το εκπληκτικό νέο Strings Of Consciousness («From Beyond Love» – με συμμετοχή Lydia Lunch παρακαλώ), Mount Eerie («Clear Moon»), Alexander Tucker («Third Mouth»), συνεργασία της Susanna με την Giovanna Pesi («If Grief Could Wait»), Bersarin Quartett («II»), το album των Infinite Light ltd (συνεργασία των Nathan Amundson (aka Rivulets), Aidan Baker (of Nadja, Whisper Room, ARC) και Mat Sweet (aka Boduf Songs)), James Blackshaw («Love Is The Plan, The Plan Is Death») και αυτά είναι μόνο κάποια από τα highlights. H ημι-έκπληξη της εποχής είναι το «Bending Bridges» του Mary Halvorson Quintet. Τη Halvorson πάντα τη συμπαθούσα αρκετά αλλά αυτό το album είναι πραγματικά πανέμορφο, κυρίως επειδή χρειαζόμασταν λίγη ακόμα jazz να κάνει παρέα στο «301» που αναφέρθηκε δυο post πιο κάτω.
Δυστυχώς στους υπόλοιπους τομείς τα πράγματα δεν είναι και στην καλύτερη φάση τους, με αποτέλεσμα αυτό το τελευταίο δίμηνο να είναι εκνευριστικά κουραστικό. Ακόμα πιο δυστυχώς η κατάσταση εδώ πέρα δεν βοηθάει σε ριζικές αλλαγές που μπορεί να δώσουν μια αναγκαία ανανέωση σε μια ελαφρώς λιμνάζουσα κατάσταση. Η ειρωνική στιγμή της ημέρας; Να ακούς από έναν βρετανικό σταθμό, ενώ είσαι στην Ελλάδα όπου βρέχει και κάνει αρκετή ψύχρα, το «Feel Good Hit Of The Summer» των Queens Of The Stone Age». Το οποίο συνειδητοποιώ ότι έχω πολύ καιρό να ακούσω. Ευκαιρία τώρα που έχει υπάρξει η ανακατανομή της δισκοθήκης να ξεθάψουμε μερικά από τα σκονισμένα cd της μετεφηβικής μας περιόδου. Φέτος η ταφόπλακα στα 20s έπεσε από την υπενθύμιση της φορολογίας ότι τελευταία φορά θεωρούμαστε μικρά παιδιά και μας κάνουν τη χάρη να μας αφήσουν πιο χαλαρά. Από του χρόνου, μόνο ωριμότητα και τρέξιμο. Το καλοκαίρι έρχεται χαρωπά, ηρεμία πριν τον Αύγουστο δεν προβλέπεται, πλάνα για διακοπές δεν υπάρχουν, το album με τις διασκευές των Ulver δεν το έχω ακούσει ακόμα, ενώ αναριωτιέμαι τι ακριβώς θα κυκλοφορήσει στη συνέχεια.
Μέχρι να αποφασίσουμε αν θα επιστρέψουμε στη δραχμή ή αν η Χρυσή Αυγή θα σώσει τη χώρα:
another dead hero
•15 Μαΐου, 2012 • Σχολιάστε‘ This is how I commemorate my return to the Kingdom of the Single: I sit down in my chair, the one that will stay here with me, and pick bits of the stuffing out of the arm; I light a cigarette, even though it is still early and I don’t really feel like one, simply because I am now free to smoke in the flat whenever I want, without rows; I wonder whether I have already met the next person I will sleep with, or whether it will be someone currently unknown to me; I wonder what she looks like, and whether we’ll do it here, or at her place, and what that place will be like; I decide to have a Chess Records logo painted on the sitting room wall. (There was a shop in Camden that had them all, Chess, Stax, Motown, Trojan, stenciled onto the brickwork beside the entrance, and it looked brilliant. Maybe I could get hold of the guy who did that and ask him to do smaller versions here.) I feel OK. I feel good. I go to work. ‘
Τον Donald «Duck» Dunn θυμάμαι να τον μαθαίνω από μία συνέντευξη του Jeff Ament. Ο αγαπημένος μου μπασίστας εκεί έξω τον ανέφερε ως τον αγαπημένο του μπασίστα εκεί έξω. Σημείωσα το όνομα κάπου και επειδή εκείνα τα χρόνια δεν είχαμε dsl στα σπίτια μας (έλα ρε παλιέ!..) πήγα στο Metropolis του Πειραιά (άλλο ένα rip και ‘δω) που τότε βρίσκονταν στο ισόγειο του Λαμπρόπουλου και ρώτησα τον πρώτο τύπο που είδα μπροστά μου. Εκείνος δεν τον ήξερε, ρώτησε ένα δεύτερο, ούτε αυτός, μαζί οι δυο τους βρήκαν έναν τρίτο, να μην τα πολυλογώ φάγαμε κάμποση ώρα μέχρι που βρέθηκε εκείνος ο ήρωας που τον ήξερε, έβαλε ένα σιντί να παίζει και μου λέει «να, παίζει μπάσο εδώ». Και το παράξενο ήταν ότι και εγώ τον ήξερα τον Duck Dunn κατά κάποιο τρόπο αφού αυτή η μελωδία του «Green Onions» είναι τόσο φανταστική και κολλητική και πασίγνωστη που δεν την ξεχνάς εύκολα.
Δίνουμε βάση στη σατανική μπασαδούρα από το μακρινό διάστημα.
Αγόρασα μια φτηνή συλλογή της Stax και έφυγα. Ούτε που ξέρω που μπορεί να βρίσκεται αυτό το cd τώρα, ξέρω όμως ότι ήταν η αφορμή για να γνωρίσω τη Stax, μετά τη Motown, μετά την Blue Note, το Stevie, τις Marvelettes και περίπου όλη τη μαύρη μουσική που ξέρω και αγαπώ τώρα, κοτζάμ μαντράχαλος. O Duck Dunn ήταν στο αυθεντικό lineup των Blues Brothers ενώ συνεργάστηκε με τον Otis Redding, τον Isaac Hayes, και χίλιους δυο άλλους αφού υπήρξε session μπασίστας της Stax και με αυτή του την ιδιότητα περίπου όρισε αυτόν τον πολύ χαρακτηριστικό ήχο της. Κατά προέκταση, περίπου όρισε και την έννοια του groove όπως την έχω στο μυαλό μου.
Τα σιχαίνομαι τα «rip» και όλα αυτά τα κενά σχόλια αλλά γαμώτο, rest in peace κύριε Dunn.
ακολουθεί ψέμα:
•24 Απριλίου, 2012 • Σχολιάστε«είχαμε γράψει τόσες μέρες δέκα με δεκαπέντε ολοκαίνουρια ποστ με τραγούδια και κείμενα και δίσκους και βιβλία και ύστερα ήρθαν τούρκοι πράκτορες (λογικά) και τα έσβησαν όλα, πουνασουλέω, χαμός»
ακολουθεί αλήθεια:
εκπληκτικά πράγματα ο μακαρίτης και οι φίλοι του, παιδιά
the brain, the music and the studies of men
•20 Μαρτίου, 2012 • ΣχολιάστεΣήμερα κατάφερα να τελειώσω το «This Is Your Brain In Music». Ξέρω, δεν σας πολυενδιαφέρει και καλά κάνετε, αλλά για μένα ήταν ένας μίνι θριάμβος επιμονής, υπομονής και θέλησης. Και τούτες τις ζοφερές ημέρες οφείλουμε να απολαμβάνουμε τους θριάμβους μας όσο μικροί και αν είναι. Έχω εκφράσει και παλιότερα την άποψή μου για την ακαδημαϊκή προσέγγιση στη μουσική, με συγκινεί ελάχιστα και τις περισσότερες φορές με κουράζει αφόρητα. Το βιβλίο του Levitin είναι μια εκλαικευμένη επιστημονική διατριβή πάνω στην αλληλεπίδραση της μουσικής και του ανθρώπινου εγκεφάλου, περίπου στο πνεύμα των εκλαικευμένων επιστημονικών βιβλίων σε άλλα πεδία όπως της φυσικής (Stephen Hawking and co.) κλπ. Σου προσφέρει πολλές τεχνικές αναλύσεις με εύκολα και ευχάριστα, μεταφορικά παραδείγματα για ένα θέμα που, αν μη τι άλλο, σηκώνει απίστευτη συζήτηση. Ο Levitin (google-αρετε το βιογραφικό του) μοιάζει από όλες τις πλευρές, ο άνθρωπος, η καριέρα του οποίου ήταν καταδικασμένη να τον οδηγήσει σε αυτό το βιβλίο και θα πρέπει να ομολογήσω ότι έκανε αξιοζήλευτη δουλειά. Χρειάστηκε όμως απίστευτο πείσμα για να καταφέρω να υπερνικήσω την βαρεμάρα που ξεπηδούσε καθώς προχωρούσα τις σελίδες, περιδιαβαίνοντας ανάμεσα στην μουσικολογία και στην ψυχολογία και άλλες λέξεις που καταλήγουν σε -λογία. Που το έχασα; Μάλλον στο γεγονός ότι ο σκοπός του συγγραφέα δεν ήταν να εξηγήσει ή περιγράψει τα συναισθήματα που κυριαρχούν στην ενασχόλησή μας με τη μουσική, αλλά να περιγράψει μια φυσική διαδικασία κατά την οποία ο εγκέφαλός μας αναπτύσει συγκεκριμένα ερεθίσματα αναλόγως των ήχων που λαμβάνει. Ο μηχανικός μέσα μου θαυμάζει λίγο την αναλυτική σκέψη του Levitin, ο ακροατής μέσα μου δυσκολεύεται να κατανοήσει την αποδόμηση μιας σχέσης μόνο και μόνο για να περιγραφούν τα συστατικά της. Ίσως να μην μπόρεσα να μπω εγώ στο πνεύμα του βιβλίου, ίσως κάποιος άλλος να μπορούσε να γοητευτεί περισσότερο από τις εξηγήσεις του βιβλίου. Θα πω πάντως να κάνετε τον κόπο να το διαβάσετε, έχει ενδιαφέρον, έστω και αν είναι αρκετά χαοτικά κουραστικό σε σημεία. Τουλάχιστον για τους τεχνικά άσχετους όπως εγώ θα έρθετε σε επαφή με αρκετή χρήσιμη ορολογία.
Σε άλλες εξελίξεις, οι μουσικές περιπέτειες των ημερών κυριαρχούνται από τρεις κυρίες, δυο καινούρια album και ένα παλιότερο. H μεγαλύτερη έκπληξη/ευχαρίστηση/χαρά προήλθε από την ακρόαση του «Wild Geese», του προ δυο ετών ντεμπουτου, της Haruko, μιας γιαπωνέζας (;) φολκο-τραγουδίστριας από τη Γερμανία (;). Με λίγα λόγια θα πω απλά ότι το χαμόγελο που δημιούργησαν οι πρώτες ακροάσεις του δίσκου μπορούσε να συγκριθεί μόνο τις αντίστοιχες του «The Saga Of Mayflower May» της Marissa Nadler μετά από το (δικαιολογημένα) συνεχές προμοσιον από τον φίλο Παύλο. Οι αναφορές στις internet-ικές περιγραφές πετάνε τα ονόματα των Alela Diane, Bonnie «Prince» Billy και (φυσικά) Joanna Newsom, εγώ θα πω ότι την προτιμώ σίγουρα από την πρώτη, ο δίσκος είναι σαφώς καλύτερος από τις περισσότερες τελευταίες προσπάθειες του δεύτερου και αν και λατρεύω το δεύτερο και το τρίτο album της τρίτης, θα πω ότι η γλυκιά αμεσότητα του «Wild Geese» μπορεί να το κάνει έναν εξαιρετικά όμορφο δίσκο στον οποίο θα βρείτε τον εαυτό σας να επιστρέφει αρκετά συχνά. Το «Young Man In America» της Anais Mitchell κινείται σε επιφανειακώς παρόμοια μονοπάτια, αλλά διατηρεί έναν πιο έντονα americana χαρακτηρα. Προφανώς νοσταλγικό, προφανώς μελαγχολικό έως και λυπημένο, προφανώς με όρεξη για διήγηση ιστοριών. Μπορείτε να τα θεωρήσετε και κλισέ όλα αυτά, αλλά το γεγονός είναι ότι τόσο το songwriting όσο και η χαρακτηριστικά όμορφη φωνή της Mitchell κάνουν το album να σε οδηγεί σχετικά εύκολα σε οράματα ίσιων δρόμων, ανοιχτών εκτάσεων και παρελθοντικών αναπολήσεων. Για να μην ξεχάσουμε εντελώς και το εξπεριμένταλ προφίλ μας θα αναφέρουμε ως τελευταίο δίσκο, το «Narrow» mini-album της Anja Plaschg, κατά κόσμον γνωσής ως Soap & Skin (πιθανότατα θα θυμάστε ότι το προ-προπέρσινο «Lovetune For Vacuum» είχε κάνει αρκετή αίσθηση). Θα παραδεχτώ είναι δεν έχω προλάβει ακόμα να το ακούσω τόσες φορές ώστε να μπορώ να μπω σε ιδιαίτερες αναλύσεις, αλλά η πρώτη αίσθησή μου μιλάει για τρομερά ωραίες καταστάσεις. Καλά, βέβαια μη νομίζετε ότι ο όρος εξπεριμένταλ ήταν ιδιαίτερα πραγματικός. Ή Anja δείχνει την προτίμησή της σε βασισμένες στο πιάνο συνθέσεις, μελωδικές, αλλά διανθισμένες με κάπως πιο εξωτικά μπαχαρικά που οδηγούν σε αποδοχή σε indie κύκλους. Αν θέλουμε να είμαστε λίγοτερο κυνικοί μπορούμε να πούμε ότι της δίνουν και ένα ξεχωριστό χαρακτήρα. Οποιαδήποτε και αν είναι η οπτική σας πάντως, παραμένει το γεγονός ότι το «Νarrow» είναι ένα album που θα σας κάνει καταπληκτική παρέα όταν θέλετε να μελαγχολήσετε γλυκά. Ή να γλυκάνετε μελαγχολικά τέλος πάντων.
Κάπου στα πεταχτά θυμάμαι να συμπάθησα το «Better Luck Next Life» των Royal Baths (το όνομα των οποίων είχα για κάποιο απροσδιόριστο λόγο συνδέσει στο μυαλό μου με μια αίσθηση αδιαφορίας) και το «Lagan Qord» των Terrors, αλλά και τα δυο θέλουν ακόμα το χρόνο τους, οπότε πιθανότατα θα επανέλθω στο άμεσο μέλλον σε αυτά. Θα αφήσω άλλον να μιλήσει για την επιστροφή από το πουθενά των When.
Κατά τ’ αλλα συνεχίστε να λέτε χρόνια πολλά στο BBC 6. Μια ακόμα θέση στο Dream Job Τοp 5 έκλεισε.
this is the dawning of the age of Aquarius
•9 Μαρτίου, 2012 • ΣχολιάστεΜαθαίνω πως έχουμε ήδη μπει εδώ και μερικά χρόνια στην εποχή του Υδροχόου και πως στην πραγματικότητα, για να αξίζουμε να εισαχθούμε σε αυτή την απελευθερωτική και ανθρωποκεντρική εποχή θα πρέπει η ανθρωπότητα πρώτα να αγγίξει πάτο για να μπορέσει να φύγει πλέον από τα πράγματα που δεν έχουν πραγματική σημασία και να επαναεξετάσει και πάλι την ουσία των πραγμάτων που μετράνε σε αυτή τη ζωή. Εν κατακλείδι, θα πλημμυριστούμε από νόημα, πνεύμα, παιδεία, ανθρωπισμό και επιτέλους η τεχνολογία θα μοιραστεί τα μυστικά της μαζί μας και θα τα στρέψει στην υπηρεσία των ανθρώπων.
Ίσως να είμαι κι εγώ ένα από τα θύματα αυτής της ψευδαίσθησης. Γιατί θύμα είμαι και θύμα νιώθω αφού στο κατώφλι αυτής της πραγματικά εξαίρετης εποχής, αφού έχω βάλει το δεξί μου πόδι μέσα στη γαμημένη πόρτα με ένα κουτί παστάκια και ένα μπουκέτο λουλούδια, κάποιος έβαλε έναν κουβά νερό στην κάσα της πόρτας αυτής και περιμένει να χτυπήσω το κουδούνι, στέλνοντάς μου μια καταιγίδα μαλακίας τις προάλλες στη δουλειά που περιέχει κλασσικές επιτυχίες όπως «το να είσα ομοφυλόφιλος είναι ανωμαλία και κανείς δεν μπορεί να μου το περάσει σαν καλό», «τις προάλλες άκουσα ότι ο Ζαχαράτος ήταν στο σούπερ μάρκετ…» (δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναπαράγω την συγκεκριμένη μαλακία, νομίζω δεν θα το αντέξει το ιντερνετικό σύμπαν), «δεν είναι δυνατόν να θέλουν οι gay να έχουν και παιδιά», «εσύ τι πιστεύεις Έλενα;».
Η εποχή του Υδροχόου λοιπόν, με βρίσκει μπερδεμένη. Πιο συχνά από ότι σπάνια, με βρίσκει να μην γνωρίζω το περιβάλλον από το οποίο περιτριγυρίζομαι, να ξαφνιάζομαι, να εκπλήσσομαι, να σοκάρομαι, να παρατηρώ πράγματα που όπως φαίνεται για τον περισσότερο κόσμο είναι απλά και ξεκάθαρα και σιγά μην μας κάνει εντύπωση αυτό και ως αποτέλεσμα, υποθέτω πως φαίνομαι βλάκας σε αρκετό κόσμο όταν εκθέτω απορίες ή εκφράζω θυμό και αγανάκτηση. Σε μια συζήτηση με την αδερφή μου πριν μετακομίσω στην Ελλάδα, είχα προειδοποιηθεί πως ακόμα και οι κοντινότεροι σε εμένα άνθρωποι, περιμένουν από εμένα πως θα προσαρμοστώ πάρα πολύ εύκολα αφού η Ελλάδα είναι ο «τόπος» μου, η «χώρα» μου και για πολλούς άλλους αυτονόητους μάλλον λόγους. Δεν καταλάβαινα τί εννοούσε τότε.
Συνεχίζω να εκπλήσσομαι σχετικά με το κατά πόσο δεν έχω προσαρμοστεί στο ελάχιστο μετά από τρία χρόνια. Είναι σαν ένας επιβάτης σε ένα σκοτεινό τρένο. Ξέρεις ότι είναι εκεί αλλά προσπαθείς να μην πολυδώσεις σημασία. Ακόμα και να κάτσει στο ίδιο βαγόνι με εσένα, δεν κάνεις πολλές ερωτήσεις, δεν παραβιάζεις τον προσωπικό του χώρο και προσπαθείς να είσαι όσο πιο ευγενική μπορείς με τη ελπίδα πως δεν θα στραγγαλίσεις τον εαυτό σου επειδή το υπόλοιπο κομμάτι μπορεί να είναι σχετικά οκ ατομάκι αφού είναι εξαιρετικά ευγενική.
Μέσα σε αυτή την εποχή του Υδροχόου λοιπόν, πήραμε και τα μαθήματά μας. Μαθαίνουμε πως σιγά-σιγά γινόμαστε το εξαιρετικό άτομο του οποίου η πεποίθηση είναι πως αν αυτό που ακούω μου αρέσει, πραγματικά δεν δίνω δεκάρα να απολογηθώ για αυτό. Αν σε αυτό που διαβάζω έχω πίστη, τότε αυτόματα μου δωρίζεται η ελευθερία να το περάσω σε άλλους. Αν αυτό που πιστεύω, προσφέρει στο φανταστικό αντικείμενο της πίστης μου, απόλυτη ανθρώπινη ελευθερία, κατανόηση και ανοχή, τότε δεν με νοιάζει αν το πιστεύω μου έχει να κάνει με το πόσο οκ είναι να ερωτοτροπεί κάποιος στιβαρός άνδρας με μια αγελάδα ή κάποιο άλλο συμπαθητικό μέλος του ζωϊκού βασιλείου, ή με το κατά πόσο η εκκλησία αποτελεί ένα τεράστιο διονησιακό, δωδεκαθεϊκό σεξουαλικό τρενάκι με τον Δία να παίζει μπουζούκι. Αν αυτό πιστεύω, αυτό θα δηλώσω πως πιστεύω.
Μάθαμε επίσης πως δυστυχώς δεν μπορείς να στηρίζεσαι στην πίστη που έχεις στους πολύ κοντινούς σου ανθρώπους. Δεν μπορείς να απαιτείς πως ένας άνθρωπος σε ξέρει και άρα δεν θα σε παρεξηγήσει γιατί ξέρει τα κίνητρά σου και κυρίως δεν μπορείς να ζητάς.
Μάθαμε πως είναι δυνατόν να ζεις συντροφικά και να διατηρείς την ελευθερία σου, να συνεχίζεις να ζητάς το παρανοϊκό. Να ταιριάζεις την ζωή σου με εσένα και όχι το ανάποδο, ανεξάρτητα από αυτά από τα οποία περιτριγυρίζεσαι. Γιατί μάλλον δεν είναι η χώρα «σου», δεν ήταν ποτέ ο άνθρωπός «σου», δεν ήταν ποτέ τόσο καλά όσο νόμιζες, δεν θέλεις να αντιληφθείς και να σταματήσει να σε σοκάρει τίποτα, θες να συνεχίσεις να νιώθεις έτσι σχιζοφρενικά. Καλύτερα να συνεχίσεις να αγαπάς τις βροχές και να φυτέψεις και καμιά βρετανική αζαλέα στο κηπάκι που ποτέ δεν περιμένες ότι θα έχεις αλλά που απλόχερα σου έχει δωθεί και νιώθεις απέραντη ευγνωμοσύνη για αυτό. Καλύτερα να γεράσεις ξαπλωμένη σε άλλα πράσινα λιβάδια.
Και καλύτερα να μάθεις πως αυτό το μπλογκ δεν είναι το αγαπητό μου ημερολόγιο.
Σε αγαπώ και σε καληνυχτώ.
sonic death monkey 