sonic death monkey

Τρίτη βράδυ. Εναλλακτικά Τετάρτη πολύ πρωί. Ωραία μέρα. Σχετική ηρεμία στη δουλειά, βόλτα στο κέντρο, απόκτηση μετά από κάτι χρόνια επιτέλους του πρώτου Blood Meridian, καφές με πολύ συζήτηση και την ώρα να περνάει γρήγορα. Επιστροφή σπίτι με το «The Glass Bead Game» του James Blacksaw να παίζει και διάβασμα εφημερίδας στο μετρό και στο λεωφορείο. Ωραίο μπανάκι και γρήγορο φαγητό, καθότι δεν προλάβαμε όλη τη μέρα. Σύντομο άραγμα στον υπολογιστή για να δούμε τι χάσαμε μέσα στη μέρα με τα τρεξίματα. Μπόλικο νερό, άνοιγμα παραθύρου, άνοιγμα winamp, σεντόνι στην άκρη του κρεβατιού. Κατά σειρά:

The Church – Starfish
Mika – Songs For Sorrow
In The Country – Whiteout
The Curious Mystery – Rotting Slowly
Ghost – Freedom Of Thought
Bachelorette – Isolation Loops
Son Lux – At War With Walls And Mazes

Συνολική διάρκεια: 6:29. Σχεδόν όσο και ο ύπνος. Τέλεια μέρα; Ίσως αν υπήρχε παρέα σήμερα για την ακρόαση των παραπάνω. Τέλος πάντων, υπομονή έχουμε και playlists φτιάχνουμε. Επίσης ξέρουμε να λέμε και καληνύχτες. Αλήθεια.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Εξωφρενικά βαρετό 24ωρο. Έχω διαβάσει κάμποσο. Έχω βγει μια σύντομη βόλτα στην ευρύτερη γειτονιά. Έχω πιει τρεις καφέδες. Έχω διαβάσει την Ελευθεροτυπία. Έχω φάει για μεσημέρι. Βράδυ δεν τρώω εδώ και λίγες εβδομάδες, λέω απόψε να με κεράσω ένα σουβλάκι. Έχω κάμει ένα μίνι απολογισμό του Μαϊου, μια μέγκα αποτίμηση του 2009 έως τώρα, ένα ούμπερ πλάνο για το 2009 από εδώ και έπειτα. Έχω ξεθάψει το Dopesmoker και το Geogaddi και αν συνεχιστεί αυτό το πράμα μέχρι πιο αργά θα βάλω Migala. Και οι Migala δεν κάνουν καλό σε τέτοιες φάσεις, σου το λέω να το ξέρεις. Σκέφτηκα να ξυριστώ. Και είναι ακόμα Κυριακή ρε γαμώτο. Είχα πολύ καιρό να περιμένω να έρθει η Δευτέρα τόσο. Κάτι, κάποιος, κάπως στράβωσε θεμελιωδώς, δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Άλλο ένα τσιγάρο.

Το Dopesmoker δεν κυκλοφόρησε για να σώσει τον κοσμάκη από την κυριακίτιδα, είμαι πεπεισμένος.

Σκάω, πάω για διάβασμα. Μπορεί να μην κάνει διαφορά αφού φυσικά δεν έχω την παραμικρή όρεξη για περισσότερο διάβασμα αλλά θα νοιώθω λιγότερο μαλάκας. Ή τέλος πάντων θα έχω ένα λόγο να νοιώθω λιγότερο μαλάκας. Αντικειμενικά.

Κατάρες.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Now in Vienna there’s ten pretty women
There’s a shoulder where death comes to cry
There’s a lobby with nine hundred windows
There’s a tree where the doves go to die
There’s a piece that was torn from the morning
And it hangs in the gallery of frost
Ay, ay, ay, ay
Take this waltz, take this waltz
Take this waltz with the clamp on its jaws

Oh I want you, I want you, I want you
On a chair with a dead magazine
In the cave at the tip of the lily
In some hallways where love’s never been
On a bed where the moon has been sweating
In a cry filled with footsteps and sand
Ay, ay, ay, ay
Take this waltz, take this waltz
Take it’s broken waist in your hand

This waltz, this waltz, this waltz, this waltz
With its very own breath of brandy and death
Dragging it’s tail in the sea

There’s a concert hall in Vienna
Where your mouth had a thousand reviews
There’s a bar where the boys have stopped talking
They’ve been sentenced to death by the blues
Ah, but who is it climbs to your picture
With a garland of freshly cut tears?
Ay, ay, ay, ay
Take this waltz, take this waltz
Take this waltz, it’s been dying for years

Theres an attic where children are playing
Where I’ve got to lie down with you soon
In a dream of hungarian lanterns
In the mist of some sweet afternoon
And I’ll see what youve chained to your sorrow
All your sheep and your lilies of snow
Ay, ay, ay, ay
Take this waltz, take this waltz
With it’s I’ll never forget you, you know!

This waltz, this waltz, this waltz, this waltz …

And I’ll dance with you in Vienna
I’ll be wearing a rivers disguise
The hyacinth wild on my shoulder,
My mouth on the dew of your thighs
And I’ll bury my soul in a scrapbook

With the photographs there, and the moss
And I’ll yield to the flood of your beauty
My cheap violin and my cross
And you’ll carry me down on your dancing
To the pools that you lift on your wrist
Oh my love, oh my love
Take this waltz, take this waltz
It’s yours now. It’s all that there is.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Κάτι πρωινά σαν το σημερινό κατανοώ πλήρως την επιτυχία του φραπέ στην Ελλάδα. Είναι Σάββατο πρωί, μόλις έχεις ξυπνήσει μετά από μεγάλο ύπνο και έξω έχει ήδη ανεβάσει θερμοκρασία τυπικού ελληνικού καλοκαιριού. Κάπου ανάμεσα στο βούρτσισμα των δοντιών και την εναπόθεση του ερειπίου σου στο γραφείο αναρωτιέσαι τι καφέ θες να φτιάξεις. Ο γαλλικός είναι πολύ ζεστός, ο ελληνικός κάνει πολύ ώρα να φτιαχτεί, οικονομία για να πάρεις μηχανή του εσπρεσσο δεν έχεις ξεκινήσει να κάνεις ακόμα, οπότε η λύση που απομένει είναι μια. Μπράβο μαλάκα που αποφάσισες να τον κόψεις πριν κάνα εξάμηνο λοιπόν. Και είναι και θέμα τιμής πλέον, δεν γίνεται να τον ξαναρχίσεις. Γρήγορη εκδρομή μέχρι το σουπερμαρκετ να πάρεις χυμούς και το βιβλιοπωλείο να πληρώσεις λογαριασμούς, ιδρώνεις και επιστρέφεις σπίτι, ελαφρώς πιο ξύπνιος όμως. Κάθεσαι λοιπόν επιτέλους στο γραφείο, βάζεις λίγο χυμό γιατί εγκατέλεψες εντελώς την προσπάθεια για απόφαση του τι καφέ θα πιεις και πατάς το play.

Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Τους James ποτέ δεν τους συμπάθησα. Τώρα βέβαια μπορεί στην αβαν-γκαρντ κοινότητα να κερδίζω πόντους, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα χάσουμε χιλιάδες από τους αναγνώστες μας που πηγαίνουν να τους δουν σε κάθε live που κάνουν στην Ελλάδα (κατά μέσο όρο μια φορά το μήνα δηλαδή). Οφείλω όμως να είμαι ειλικρινής γιατί σ’ αυτό το blog γράφουμε για τη μουσική και όχι για τη δόξα. Από την άλλη πλευρά όμως εκείνο το ablum που χε βγάλει ο frontman τους, Tim Booth, με τον Angelo Badalamenti, χρησιμοποιώντας το όνομα Booth and The Bad Angel, ήταν από εκείνα τα αγαπησιάρικα που πάντα θα κατέχουν μια θέση στην καρδιά μου. Και «Dance Of The Bad Angels» και «Hit Parade» και από όλα. Προχτές βρήκα το album των Steve Kilbey και Martin Kennedy («Unseen Music, Unheard Words») και το πρώτο πραγμα που θυμήθηκα ήταν η συνεργασία των Booth/Badalamenti. Ο Kilbey μας έρχεται από τους The Church (hit-άκι των οποίων είχε κοσμίσει το OST του Donnie Darko – τα indie kids ήδη πανηγυρίζουν), ενώ ο Kennedy προέρχεται από τους All India Radio (electronica oriented, αυτοί έφτασαν μέχρι το soundtrack του One Tree Hill) και θα σας πω εξαρχής ότι δεν έχω ακούσει (εσκεμμένα) ούτε νότα από τις δυο μπάντες τους, οπότε δεν μπορώ να χαρακτηρίσω το κατά πόσο θα μου αρέσουν περισσότερο από τους James. Ο Kennedy ανέλαβε την μουσική, ο Kilbey στίχους και φωνητικά και έτσι καταλήξαμε σε αυτό το εξαίσιο album. Το σίγουρο είναι ότι ο Kilbey έχει πολύ όμορφη φωνή, από αυτές τις ζεστές, με μια μικρή δόση βραχνάδας και δένει τέλεια με την ατμοσφαρικότατη pop/rock μουσική (με κάποια hints electronica στο βάθος) του Kennedy. Τραγουδοποίια υψηλοτάτου επιπέδου, κάπως πιο μελαγχολική από του «Dance Of The Bad Angels», αν και όχι τόσο σκοτεινή όσο του «Saturnalia». Small hours music? Εμένα και το πρωί πάντως μια χαρά μου ταίριαξε και ας είχε ήλιο και ζέστη. Προς το παρόν κατεβάζουμε και δίσκο των The Church για να δούμε τι διάολο ήταν και τούτοι.

Το δεύτερο, λιγότερο συγκεντρωμένο μέρος, του σημερινού πρωινού, το ζήτησε ο Lee Fields. Soul τραγουδιστής, κατηγορίας Lee Moses και Terry Callier (καναδυο εκπληκτικοί δίσκοι στα 70s και cult status, αλλά λίγο αφάνεια), που ξεθάφτηκε ελέω Madlib φέτος και έβγαλε καινούριο δίσκο. Δεν έχω προλάβει να το ακούσω πολύ προσεκτικά, αλλά καθώς το μεγαλύτερο μέρος του blog είναι σαφέστατα φιλικό προς τη soul το αναφέρω εδώ.

Μεθαύριο να θυμηθούμε να πούμε καλό μήνα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Πέρα από την πλάκα τώρα, στα σοβαρά τώρα, «έλα ρε μαλάκα, μιλάω σοβαρά», ποιός θα μπορούσε να με κακολογήσει που η μισή μου δισκοθήκη είναι από τη Νορβηγία; Κανείς και ποτέ και πουθενά. Και σίγουρα, την παραμικρή ιδέα δεν είχα για αυτό όταν σε νεανική ηλικία μου πρότειναν να «τσεκάρω ρε μαλάκα» το de mysteriis dom sathanas. Καμία προειδοποίηση, μόνο αλυσιδωτές ανώμαλες προσγειώσεις και ψυχικές αναταράξεις και μυστήριου είδους ευφορίες. Αν η αγαπημένη χώρα ήταν παραγωγική στο black metal μία φορά, σε άλλα παρακλάδια είναι περίπου δώδεκα. Με την σιγουριά των διακοσίων χιλιάδων χτεσινών ακροάσεων του «Rosensfole» του Jan Garbarek, της μίας (αυστηρά) παρακολούθησης του live dvd των Supersilent, του intro του «Voice» της Maja Ratkje, της αναμονής για το νέο album των When, της διπλής αριθμημένης στα 100 κασσετικής «Santa Fe» έκδοσης των Thorns LTD (εδώ και σε οπτικοακουστική), του βραδινού ύπνου με το «Passing Images» του Frode Haltli, του πρωινού ξυπνήματος με ελληνικό καφέ (παρένθεση αυτό, δεν έχω πρόχειρο κατσικίσιο γάλα για να είμαι on topic) και της μεσημεριανής καταμαυροσύνης με το νέο album του Svarte Greiner.

O Svarte Greiner είναι το μισό μέλος των Dead Center, και μπλα μπλα, και το πραγματικό του όνομα είναι Eric Skodvin, και μπλαμπλαμπλα δυό χρόνια μετά το «Knive» μπλα επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο και μπλα μπλα και σκότος και σκοτεινό σκοτάδι της σκοτεινής νυκτός και ομίχλη και θανατερό και καλεσμένος σαξοφωνίστας στο τελευταίο κομμάτι, αλλά γενικώς κιθάρα και μπάσο μόνο, και ένας drone artist που τιμάει τον όρο και είναι καλλιτέχνης και όχι drone artist, πολύ σημαντικό επιχείρημα, να με ακούτε.

Δείτε το εξώφυλλο του «Kappe», αποκτήστε το, βιώστε το, και στολίστε τους 37 βαθμούς εκεί έξω με αληθινά καλοκαιρινή, ανάλαφρη, θετική και πάνω από όλα ταιριαστή μουσική.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Υπάρχει ένα μαγαζί στο Ναύπλιο που δε μου έρχεται τώρα το όνομα ή η ακριβής τοποθεσία και τέτοια παρά μόνο ότι έπινες τον καφέ σου και έβλεπες θάλασσα και ηρεμούσε η ψυχούλα σου, και στην τουαλέτα του οποίου κάποιος, σε προφανέστατη νηφάλια κατάσταση φαντάζομαι, είχε γράψει «και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει, στίχοι αγαπησιάρικοι δολοφόνοι». Περαιτέρω πληροφορίες για τον τύπο (δεν τολμώ καν να σκεφτώ το ενδεχόμενο να είναι κοπέλα, θα γίνει σφαγή) θα εκτιμηθούν.

Το θυμήθηκα σκεφτόμενος αυτό που έγραψε ο φίλος μας ο γκοστ_χόρσιζ εδώ. Δεν έχει μεγάλη σχέση αλλά είναι από τα γνωστά νοητικά άλματα που τελικά ίσως να μην είναι και τόσο μεγάλα. Να, για παράδειγμα μου ήρθε στο μυαλό και το χιλιοειπωμένο σε αυτό εδώ το μπλογκ «Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?». Είχα κάμποσο ελεύθερο χρόνο βέβαια και σκεφτόμανε τέτοια πράματα, που δηλαδή δεν είχα ακριβώς αλλά μου τον έκαμα δώρο γιατί τον άξιζα. Τέλος πάντων. Αυτό λοιπόν που γράφει ο γκοστ_χόρσιζ είναι πολύ σημαντικό. Δεν ξέρω αν συμφωνώ ή όχι αλλά είναι πολύ σημαντικό. Και το λέω τώρα, που είμαι με ένα (δυνατό μεν, αλλά) φραπέ και εκείνος όταν το έγραφε ένοιωθε τις μαλαματίνες να αναλαμβάνουν τον έλεγχο.

Και ενώ φυσικά και δεν έχω απάντηση για το ποιο ήρθε πρώτα, the music or the misery, τα blues ή τα blues, το αυγό ή η κότα κ.ο.κ. μπορώ να πω με μια σχετική σιγουριά ότι δε θέλω ποτέ να πω «πωπω τι άκουγα τότε» όταν τυχαία μετά από χρόνια θα πιάσω κάπου τη φωνή του Waits. Είμαι σίγουρος ότι ούτε και ο γκοστ_χόρσιζ. Τις προάλλες είχα μια συζήτηση για τις σχέσεις με ανθρώπους που δεν τους νοιάζει τόσο το όλο ζήτημα περί μουσικής, φιλικές, ερωτικές, όποιας μορφής θέλετε και ενώ δεν πρέπει να καταλήξαμε σε κανένα απτό συμπέρασμα, θυμάμαι έντονα να μου έρχεται η εικόνα ενός ανθρώπου σιγά-σιγά να σταματάει να ασχολείται μέχρι που λίγο καιρό μετά φτάνει στο στάδιο που «ονειρεύεται» το πιο πάνω κόμμεντ και να ανατριχιάζω. Με απορία για το τι θα κάνει τώρα με όλο αυτό το χρόνο ελεύθερο αλλά κυρίως με φόβο. Για το πως ο τότε_τύπος θα έβλεπε τον τώρα_τύπο και ανάποδα. Δεν είναι ευχάριστα πράγματα αυτά.

Σε γνωστό διαδικτυακό φόρουμ περί βαρέου μετάλλου (. . .) κάποιος είχε γράψει ότι η μουσική που ακούει τον ορίζει απόλυτα και έτσι περίπου ορίζει και τους γύρω του. Και αυτό να πω την αλήθεια με φοβίζει λιγάκι γιατί έχω φίλους που ας πούμε έχουν ακούσει οποιοδήποτε σουξεδάκι του Kanye West και γενικά των Kanyes αυτού του κοσμάκη σαρανταδώδεκα φορές περισσότερες από το Gimme Shelter ή το Smile ή το Weeping Song και παρ’όλα αυτά δε φοβάμαι να τους πω να πάμε για μια μπύρα ενώ αναλύουμε τις κοπέλες που μας αρέσουν ή τους πολιτικούς που σιχαινόμαστε, να κάνουμε μια «κανονική» συζήτηση δηλαδή που δε θα φτάσει σε κανένα σημείο της στο «καινούριο Thorns και πόσο χάλια είναι εκτός από το πρώτο κομμάτι». Είναι καλά παιδιά.

Δεν ξέρω τι λέω βέβαια, κάπου το έχασα το νόημα. Δεν ξέρω και γιατί το ποστάρω αυτό, μάλλον επειδή δεν ήθελα να πάει χαμένο σε κόμμεντ τόσο ωραίο και δύσκολο θέμα, υπόσχομαι αν καταλήξουμε στη Μία και Μοναδική Αλήθεια περί του ζητήματος θα τρέξουμε να τη γράψουμε εδώ. Να θυμηθώ όταν έρθει πάλι Αθήνα βέβαια να τον ρωτήσω αν όντως ήταν υπερβολικός γιατί αν μου πει ότι το εννοούσε ακριβώς όπως το έγραψε τότε θα πρέπει να σβήσω αυτό το ποστ. Και το τηλέφωνό του.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

…δεν υπάρχετε ρε πούστηδες.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Θα με συγχωρήσει ο φίλος Μάνος, αν θα του καπελώσω λίγο το σημερινό post του, αλλά η μπόρα που ήρθε από το πουθενά δεν με αφήνει να συγκρατηθώ. To 1978 κυκλοφόρησε ένα ημιεπίσημο διπλό live album του Peter Hammill. Αυτός και το πιάνο του κατά κύριο λόγο. «Skeletons of songs» λεγόταν.

Citadel reverberates to a thousand voices, now
dumb:
What have we become?
What have we chosen to be?
Now, all history is reduced to the syllables of
our name-
nothing can ever be the same:
now the Immortals are here.
At the time it seemed a reasonable course
to harness all the force
of life without the threat of death,
but soon we found that boredom and inertia
are not negative, but all the law we know,
and dead are will and words like survival.

Arrival at immunity from all age, all fear and
all end…
why do I pretend?
Our essence is distilled
and all familiar taste is now drained,
and though purity is maintained
it leaves us sterile,
living through the millions of years,
a laugh as close as any tear;
living, if you claim that all
that entails is breathing, eating, defecating,
screwing, drinking,
spewing, sleeping, sinking ever down and down
and ultimately passing away time
which no longer has any meaning.

Take away the threat of death and all you’re
left with is a round of make-believe.
Marshal every sullen breath and though you’re
ultimately bored by endless ecstasy
it’s still the ring by which you hope to be
engaged
to marry the girl who will give you forever-
it’s crazy, and plainly
that simply is not enough.

What is the dullest and bluntest of pains,
such that my eyes never close without feeling it
there?
What abject despair demands an end
to all things of infinity?
If we have gained, how do we now meet the
cost?
What have we bargained, and what have we
lost?
What have we relinquished, never even knowing it
was there?

What thoughts now of holding fast the line,
defying death and time?
Everything we had is gone,
everything we laboured for and favoured more
than earthly things reveals the hollow ring
of false hope and false deliverance.

But now the nuptial bed is made,
the dowry has been paid:
the toothless, haggard features of eternity
now welcome me between the sheets
to couple with her withered body – my wife.
Hers forever,
hers forever,
hers forever
in still life.

Να το ακούσετε.

remember?

Αναρτήθηκε στις Uncategorized