sonic death monkey

τα έχουμε ξαναπεί, ναι.
δε δίνουμε μία, αμέ.

today was another day full of dread
but I never said I was afraid
’cause dread and fear should not be confused
by dread I’m inspired, by fear I’m amused

ο Bonnie Prince Billy μας εξηγεί το δύσκολα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μπορεί σε αυτό το blog, γενικά να μας αρέσει να ασχολούμαστε με πράγματα που δεν ακούγονται πολύ εκεί γύρω (ή ακόμα χειρότερα – ή καλύτερα – να μας αρέσει να ασχολούμαστε με πράγματα και επειδή δεν ακούγονται πολύ εκεί γύρω), αλλά έχει ενδιαφέρον να βλέπουμε και τι συμβαίνει στα πιο εμπορικά κομμάτια της μουσικής, καθώς και αυτά διαθέτουν ρεύματα, τα οποία αρκετές φορές μπορεί να εκπλήξουν ή να σε κάνουν να αναρωτηθείς.

Η γενικότερη ελληνική σκηνή εδώ και πάρα πολλά χρόνια χωριζόταν σε δυο στρατόπεδα ουσιαστικά (τουλάχιστον από πλευράς εμπορικότητας). Από την μια τα λαϊκοποπ/έντεχνα/κάποιες «rock» (ή ροκ) εκλάμψεις που έκαναν επιτυχία και από την άλλη όλα τα υπόλοιπα μουσικα παρακλάδια (από το metal μέχρι το drum ‘n’ bass και την ambient electronica και την jazz), που είχαν ένα σχετικά μικρό (ή λίγο μεγαλύτερο κοινό) αλλά που περιορίζονταν σε αυτό. Δεν μιλάω για παλιότερους συνθέτες ή καλλιτέχνες, αυτούς στην καλύτερη τους θυμόμαστε σε επετείους, και στην χειρότερη δεν τους θυμόμαστε ποτέ. Γενικά το θέμα popular music στην Ελλάδα πάντα ήταν λίγο ψυχεδελικά περίεργο, κυρίως γιατί υπάρχει τεράστια πλειοψηφία καλλιτεχνών που είναι υπερπασίγνωστοι εντός των συνόρων και ανύπαρκτοι εκτός αυτών. Βάλε και το γεγονός ότι παραμένουμε άνθρωποι (σε μεγάλο ποσοστό) για τους οποίους η μουσική είναι εκεί απλά για να συνοδεύει τη διασκέδαση ή το ποτό ή κάτι ανάλογο (δυστυχώς σπάνια το σεξ πάντως!), χωρίς να καθόμαστε να ασχολούμαστε γιατί μας ενδιαφέρει αυτή καθαυτή.

Τον τελευταίο καιρό πάντως βλέπω ότι γίνεται μια στροφή στα ονόματα που αναφέρονται στους ευρύτερους εμπορικούς μουσικούς κύκλους. Ίσως σε αυτό να φταίει η αλλαγή των γενεών, ίσως και να φταίει ότι αρκετοί από τους παλιότερους εκπροσώπους των ειδών που προανέφερα έχουν ελαφρώς εξαφανιστεί. Έτσι λοιπόν, φτάνουν οι μέρες που θα δεις τους Imam Baildi στην ίδια εκδήλωση με την Παπαρίζου, το Yosebu να παίζει σε prime time ώρες σε μεγάλα ραδιόφωνα (έστω και γιατί remix-αρε Γαλάνη), τους Last Drive να εμφανίζονται σε γιορτές της μουσικής και, φυσικά, την Monika να την έχουν μάθει μέχρι και οι πέτρες. Σημείωση επίσης να γίνει και για την εισχώρηση hip-hop ήχων σε κάθε περίπου καινούριο λαϊκοποπ τραγούδι (έστω και εντελώς άτεχνα). Νομίζω ότι από τα rave parties των early 90s έχει να παρατηρηθεί τέτοια αλλαγή στις μουσικές συνήθειες της πλειονότητας των ανθρώπων στην Ελλάδα.

Φυσικά και δεν πρόκειται να υποστηρίξω ότι ξαφνικά οι Έλληνες έχουν γίνει συνειδητοποιημένοι ακροατές. Παραμένει όμως άξιον απορίας το πώς άρχισε ο αέρας που ακολουθούν οι περισσότεροι να φυσάει προς αυτές τις κατευθύνσεις. Βέβαια, δεν έχω αυταπάτες ότι θα ξεκινήσει καμιά μουσική επανάσταση, που θα αλλάξει τα πράγματα στη χώρα, αλλά σίγουρα έχει ενδιαφέρον το όλο σκηνικό. Δυστυχώς το θέμα μουσικοι ραδιοφωνικοί σταθμοί παραμένει σε ψιλο-οικτρή κατάσταση (ίσως όμως οι ακροατές μας να έχουν και τους σταθμούς που τους αξίζουν), οπότε είναι κάπως πιο δύσκολο να γίνει καλύτερο ανακάτεμα σε αυτό το μίγμα. Κόσμο στα δισκάδικα συνεχίζω να μη βλέπω πάντως. Ας δούμε που θα πάμε από εδώ και πέρα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μιλώντας με μια κοπέλα πριν χρόνια, την τότε «κοπέλα», είχαμε φτάσει στο σημείο εκείνο της βραδιάς όπου ήμασταν έτοιμοι να αποκαλύψουμε τα μεγάλα μυστικά της Ύπαρξης τα οποία φυσικά μας είχαν έρθει στο μυαλό εκείνη ακριβώς τη σπέσιαλ στιγμή. Μου είπε πως στο τέλος, ο κάθε άθρωπας είναι ένα σύνολο από ιστορίες, τίποτε παραπάνω. Μου άρεσε, μου φάνηκε αρκετά μποέμ και ρομαντικό και ΣΩΣΤΟ βρε αδερφέ. Με άγχωσε βέβαια λιγάκι γιατί ενώ εκείνη συνέχισε να μιλάει εγώ άρχισα να σκέφτομαι τι τύπος αθρώπου είμαι με βάση αυτό το σκεπτικό και απογοητεύτηκα κάπως. Δεν είναι ότι δεν έχω ιστορίες να πω, είναι ότι οι ιστορίες που έχω να πω έχουν νόημα μόνο για μένα και αυτό είναι κακό, έχει παρατηρηθεί στο παρελθόν. Ίσως απλά βέβαια να μην ξέρω να λέω ωραία τις ιστορίες.

Τέλος πάντων, δεν είμαι εγώ το θέμα, δεν είμαστε από αυτά τα μπλογκζ. Ένας τύπος λοιπόν που λες -θεωρώντας αυτό το κριτήριο ως έγκυρο- που είναι Μεγάλος Άθρωπας είναι ο Tom Waits.

Έχουμε μιλήσει αρκετές φορές για εκείνον και βάζω στοίχημα ότι ακόμα δεν έχουμε πει τίποτε και θα ξαναγυρίσουμε και αργότερα στο μέλλον. Είναι ωραίος τύπος. Είναι κάτι μήνες μεγαλύτερος από τον πατέρα μου και είναι τέτοιος «ωραίος τύπος». Από τον οποίο πατέρα μου τον άκουσα πρώτη φορά όταν πριν αρκετά χρόνια έψαχνα κάτι κασέτες του και βρήκα μία που στη ράχη της έγραφε «Best of Tom Waits». Τον ρώτησα, μου είπε του την είχε γράψει ένας συνάδελφός του αλλά την άκουσε μόνο μια φορά και την παράτησε να μαζεύει σκόνη γιατί του φάνηκε βαρετός. Μετά μου είπε ότι υπολόγιζε πως ήταν συνομήλικοι πάνω-κάτω και αυτό για μένα ήταν αρκετό για να αφήσω την κασέτα στη θέση της, ακριβώς στο παραλληλόγραμμο κενό από σκόνη που βρισκόταν στο συγκεκριμένο ράφι. Το 2002 πάντως τον ήξερα, οπότε κάποια φάση ανάμεσα θα μου έδωσαν να ακούσω. Δεν έχω ιδέα ποιος αλλά είμαι σίγουρος ότι με αγαπούσε πολύ. Θυμάμαι ερχόταν ο φίλος μου ο Νίκος σπίτι κάθε Παρασκευή βράδυ, ακούγαμε μουσική και κάναμε διάλειμμα μόνο για να φάμε τα τοστάκια μας παρακολουθώντας το Celebrity Deathmatch στο MTV. Σε ένα επεισόδιο λοιπόν του cdm του 2002 ήταν αντίπαλοι ο Vedder με το ΒΛΑΚΑ τραγουδιστή των Creed που είχαν τότε κάτι σουξεδάκια αστεία. Στο επεισόδιο εκείνο προς το τέλος και ενώ φαίνεται ότι ο ΒΛΑΚΑΣ θα κερδίσει, σκάει μύτη ο Waits από το κοινό, ανεβαίνει στο ρινγκ και παίρνει το μέρος του δικού μας δίνοντας τελικά τη νίκη στο Vedder. Είχαμε συγκινηθεί τρομερά τότε με το φίλο μου το Νίκο. Χαζά παιδιά, το MTV πάλι με τους Creed θα μας έπρηζε αλλά ήταν μια μικρή νίκη του Καλού. Και με τι τρόπο…

Αρκετά άλλα πράγματα δεν ξέρω, όπως πχ αν με ρωτήσει κάποιος «τι ακριβώς είναι ο Tom Waits» δε θα ξέρω τι να απαντήσω. Η πολύ χαρακτηριστική φωνή του, οι στίχοι του, η ατμόσφαιρα των δίσκων του, η ποικιλία που παρουσιάζουν οι δίσκοι του αν δούμε συνολικά την καριέρα του; Τι;

Απόψε λέω ότι είναι ο τρόπος με τον οποίο αποχαιρετά το κοινό στις συναυλίες του, βγάζοντας το καπέλο του, σκέτος κύριος. Γεμάτος Άθρωπας.

Hush a wild violet, hush a band of gold
Hush you’re in a story I heard somebody told
Tear the promise from my heart, tear my heart today
You have found another, oh baby I must go away
So hang down your head for sorrow, hang down your head for me
Hang down your head tomorrow, hang down your head Marie
Hush my love the rain now, hush my love was so true
Hush my love a train now well it takes me away from you
So hang down your head for sorrow, hang down your head for me
Hang down your head, hang down your head, hang down your head Marie

Hang down your head
live από την Atlanta, τον περασμένο Ιούλη.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Αρκεί μια πολύ σύντομη ματιά στο βιογραφικό των Hans-Joachim Roedelius και Dieter Moebius και μαθαίνει με σχετική ακρίβεια το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής ιστορίας του γερμανικού rock των 70s, μιας εποχής κατά την οποία η μουσική σκηνή της χώρας μάλλον πήγε πιο ψηλά από ποτέ άλλοτε, τουλάχιστον σε επίπεδο πειραματισμού και μουσικού οράματος. Το δίδυμο που αποτέλεσε τους Cluster (και αποτελεί ακόμα) συνεργάστηκε μαζί από τον Brian Eno μέχρι και τον Asmus Tiechens, δημιούργησε ίσως την καλύτερη kraut rock μπάντα με τον Michael Rother των Neu! (τους Harmonia) και στα χρόνια από την ημι-διάλυση των Cluster έκανε άπειρα project, τα οποία δεν μπορώ να αναφέρω αναλυτικά και πολλά από τα οποία δεν γνωρίζω και καλά.

Τελικά επανασυνδέθηκαν το 2007, καταφέραμε να τους χάσουμε στο Synch (άμα κάποιος τους είδε περιμένω εντυπώσεις) αλλά τα καταφέραμε και ακούσαμε το καινούριο τους album, το «Qua». Φυσικά ακόμα δεν έχω προλάβει να το ακούσω και πολλές φορές, αλλά αν και ξεκίνησε μουδιασμένα (ή ίσως εγώ να ήμουν ελαφρώς αφηρημένος), μετά άρχισε να πατάει πολλά γκάζια (αν και με αυτόματο κιβώτιο και υπολογιστή για την οδήγηση) και άρχισα να το απολαμβάνω και με το παραπάνω, αλλά τελικά επείγουσες υποχρεώσεις ξυλουργικής και χειροτεχνίας δεν με άφησαν να το ακούσω με την ησυχία μου. Τα γερόντια φαίνονται να το έχουν και με το παραπάνω ακόμα πάντως.

Σε άλλα νέα, έβγαλε καινούριο δίσκο (και μάλιστα soundtrack) ο Max Richter, live album οι Beirut, δίσκο με ημι-funk big band εκδοχή της μουσικής τους οι Herbaliser (συνεχίζω να μην είμαι μεγάλος οπαδός τους αλλά μ’ άρεσε περισσότερο από το «Same As It Never Was»), άκουσα για πρώτη φορά The Aliens και ενθουσιάστηκα, άκουσα μετά από μπόλικο καιρό ΩΡΑΙΟ post rock με τους Pertegò, οι No Neck Blues Band ξέθαψαν παλιά τους, θεϊκά κομμάτια στο «At 6 am We Become The Police», οι Mum έβγαλαν καινούριο που ναι συμπαθέστατο, ακούσαμε και ωραία techno beats με The Field και FaultyDL, και έμεινα ελαφρώς μαλάκας με το φετινό Nadja (οκει, συλλογή με κομμάτια από limited κυκλοφορίες είναι αλλά.) που τα διέλυσε όλα ολοκληρωτικά.

Αυτά τα μουσικά νέα των ημερών λοιπόν. Συναυλιακό δίλημμα της εποχής το αν θα ρισκάρουμε τους 85 βαθμούς του Αν για να δούμε Karma To Burn στις 4 Ιουλίου. Επιβίωση vs καυτό stoner rock και ελπίδα να παίξουν το «24 Hours» και το «Twin Sisters And A Bottle Of Pills». Μουσικό project της εποχής η ολοκληρωμένη ακρόαση του 5πλού «Our Earth’s Blood IV» των Bastard Noise. Για περισσότερα περιμένω να ξεβαρεθεί κανένας από τους υπόλοιπους να γράψει τίποτα πιο ενδιαφέρον.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Πρώτη επαφή με τις πολυγραφότατες δεσποινίδες Bethany και Amanda (aka Pocahaunted) ήταν πέρισυ μετά από ανάγνωση εξαιρετικών κριτικών για το full length που είχε βγεί τότε, το «Chains», μια από τις εννιά περσινές τους κυκλοφορίες (και μπορεί να ξεχναω και καμία). Δεν είχα ενθουσιαστεί πάρα πολύ, μια που σε αυτό το περίεργο psych folk/drone/tribal/psychedelic είδος τους η ισορροπία για να θεωρήσω κάτι εκπληκτικό και όχι ελαφρώς αδιάφορο είναι πολύ λεπτή. Κάπου εκεί μπήκαν σε ένα από τα πιο μακρινά ράφια, όπου και θα περίμεναν υπομονετικά κάποιο μελλοντικό φτυάρι ώστε να ξεθαφτούν μετά από μπόλικο καιρό. Μέχρι που προχτές πήρε το μάτι μου την κυκλοφορία ενός νέου 12» από τις Pocahaunted. «Passage» λέγεται, περιέχει τέσσερα κομμάτια συνολικής διάρκειας 38 λεπτών περίπου και, προς μεγάλη μας τύχη, είχε και με το παραπάνω το «wow effect» που ψάχνουμε από ένα album.

Αυτή τη φορά τα πάντα μοιάζουν τέλεια. Η ψυχεδέλεια, τα φωνητικά, οι ατμόσφαιρες, τα ambient/drone σημεία, τους tribal ρυθμούς, γενικά ρε παιδάκι μου, εδώ δείχνουν ότι το κατέχουν και με το παραπάνω. Και, κυρίως, επιβεβαιώνουν ότι παρά το γεγονός ότι όλο αυτό το avant garde, improvisational freak folk κίνημα, έχει κορεστεί σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας και του τεράστιου αριθμού κυκλοφοριών από τον κάθε καλλιτέχνη, βγαίνουν ακόμα κυκλοφορίες που έχουν την δύναμη (και την δυναμική) να σε κάνουν να νιώσεις όλες τις αρετές αυτού του είδους. Εντάξει, ίσως πλέον να μην ψάχνεις όλες τις κυκλοφορίες ενός καλλιτέχνη, γιατί είναι και λίγο αδύνατο με όλες αυτές τις κασέτες, CD-Rs, εφτάιντσα, δωδεκάιντσα και διαφόρων άλλων ειδών format, αλλά κάθε φανταστική κυκλοφορία, σε κάνει να θες να το ψάξεις ακόμα περισσότερο. Όπως τώρα το «Passage» με έκανε να θέλω να ακούσω και προηγούμενες δουλειές τους και, πιθανότατα, να βρω και άλλα πράγματα σαν το «Passage» (ή αν είμαι τυχερός και καλύτερα). Μπράβο στα κορίτσια.

Τέλος, δεν ξέρω ποιος θα μιλήσει για το καινούριο When (μια φορά το χω ακούσει μέχρι στιγμής) αλλά μάλλον θα μας τελειώσουν οι υπερθετικοί βαθμοί στα επίθετα. Space is the place brothers and sisters.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

και τελικά

(τα διπλά cds/shirts δεν μπήκαν όλα, για λόγους καλλιτεχνικούς)

Όλα αυτά, από την Duplicate Records.

Thank you Einar Sjurso!

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

περίπτωση 11 από 65:
enormous explosion of relief and unhinged joy and bliss

Και είσαι ας πούμε στην παραλία, πέφτει ο ήλιος σιγά-σιγά, έχεις αρχίσει να στεγνώνεις, οι δίπλα βρίσκονται σε αυτό το περίεργο στάδιο λίγο μετά τη φυσική κούραση και λίγο πριν τη λήθη του ύπνου, μπροστά η θάλασσα και ακόμα πιο μπροστά η απέναντι στεριά και βάζεις τα ακουστικά και τα ακουστικά σου βάζουν το Untrue του Burial.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Το καλοκαίρι πορεύεται ανενόχλητο από την μουντίλα της θερινής ζωής στην πόλη, επιχειρήσεις κλείνουν, επαγγελματίες απολύονται, με το ζόρι τα βγάζεις πέρα οικονομικά, οι σημερινοί μετανάστες έχουν γίνει θέμα επικαιρότητας και οι παλιότεροι μετανάστες από άλλες περιοχές των Βαλκανίων τους οποίους κάποτε οι Έλληνες αντιμετώπιζαν όπως τους σημερινούς, αποτελούν τώρα το μεγαλύτερο ποσοστό τουριστών που έρχονται στην Ελλαδίτσα με τα λεφτάκια τους που σε πολλές περιπτώσεις είναι περισσότερα από του μέσου Έλληνα, τροφοδοτούν τον τουρισμό μας και περνούν τις διακοπούλες τους πριν επιστρέψουν στις δουλειές τους. Ένας περίεργος κύκλος καταστάσεων, όχι ο συγκεκριμένος αλλά γενικά, ή μάλλον μια αίσθηση του ανορθόδοξου, του περίεργου, που σε αφήνει να σκέφτεσαι, να βυθίζεσαι και λίγο, κυριαρχεί αυτή την εποχή γύρω μου, θα έλεγα ίσως και γύρω μας ως συλλογικό Sonicdeathmonkey, μιας και διάφορα περιστατικά που μας τυχαίνουν, λόγια που ακούμε, δηλώσεις που επαναλαμβάνουμε προς σχετική ανάλυση βρίσκουν πάντα τον δρόμο τους στις συζητήσεις μας για να καταλήξουμε συνήθως να κουνάμε το κεφάλι ως αντίδραση σε μια γενική κατάντια. Κατά τα άλλα, όπως καταλάβατε, πήγαμε στο Synch, περάσαμε όντως πολύ ωραία και θα ήθελα προσωπικά να πω πως πρόκειται για μια αξιοθαύμαστη πρωτοβουλία, πολύ οργανωμένη, ένα φεστιβάλ για το οποίο ο θεατής θα δώσει και θα ξαναδώσει λεφτά χωρίς να το πολυσκεφτεί και τα χρήματα αυτά θα ανταποκρίνονται 100% στο τί θα λάβει σε αντάλλαγμα. Πέρασα πάρα πολύ ωραία, κυρίως λόγω παρέας και η παρέα μας δεν είναι δύσκολη να ικανοποιηθεί αν σκεφτεί κανείς πως μας έφτανε απλά το άραγμα και η κουβέντα υπό τους ήχους της μουσικής τριγύρω αντί να τρέχουμε σαν παλαβοί να προλάβουμε τον τάδε καλλιτέχνη ή σχήμα. Γεγονός είναι πως είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που έχουμε κολλήσει με έναν περίεργα ωραία τρόπο, δεν θα επεκταθώ πάνω σε αυτό, αλλά το Sonicdeathmonkey place είναι ένα μέρος ωραίο ρε παιδί μου.
Τελευταία έχω ξαναεπισκεφτεί το ντεμπούτο των White Lies μιας και νιώθω πως ταιριάζει στις ανορθόδοξες μέρες μας, όχι όπως θα ταίριαζε ένα Times, they are a-changing αλλά με κάποιον άλλο διαφορετικό τρόπο και ξαναενθουσιάστηκα με τις επιπλέον ακροάσεις, ξαναεπισκέφτηκα και τους Tears for Fears, μια παλιά μου αγάπη και θυμήθηκα πως στιχουργικά αλλά και από άποψη ατμόσφαιρας ήταν ένα τρομερό συγκρότημα με φαντασία και χαρακτηριστική μελωδικότητα και πέρασα και μια βόλτα από τους James οι οποίοι – ανάμεσα σε άλλους καλλιτέχνες – φέρνουν ξανά μνήμες της ζωής μου στο Λονδίνο, αν και δεν μπορώ να πω πως υπήρξα πάντα φαν της δουλειάς τους, τώρα τελευταία απλά…μου κάθoνται καλά.
Είδαμε πολύ κόσμο στο Synch, κυρίως νομίζω αγναντέυαμε τον κόσμο, παρακολουθούσαμε να περνάει από μπροστά μας, να περνάει καλά και έτσι καθώς στεκόμασταν όρθιοι ο ένας δίπλα στον άλλο εν παρουσία κυρίου Squarepusher, έριξα μια σύντομη ματιά δίπλα μου, στους κυρίους που με συνόδευαν και ένιωσα ευγνωμοσύνη για την στιγμή και τους πρωταγωνιστές της. Ενθουσιάστηκα κι εγώ εξίσου με την σύντομη κουβέντα μας με τον κύριο Μανίκα ο οποίος χρησιμοποίησε την φράση «πάνε αυτά» αναφερόμενος στην παρελθοντική συγγραφική δουλειά του σε περιοδικά και διέκρινα μια πικρία στη φωνή του, ας με διορθώσει αν ποτέ μας διαβάσει (χαχ), θα χαρώ να απολογηθώ! Ο οποίος Μανίκας μου θυμίζει λίγο τον Lamacq του BBC Radio 1 στη φάτσα αλλά και λίγο Peel όσον αφορά στο ύφος του και τις συγγραφικές τους συνήθειες. Έχει, έχει η Ελλάδα πολύ μουσικό κόσμο, κόσμο που ασχολείται σε βάθος και πλάτος της μουσικής κλίμακας και είναι κρίμα που πάντα υπάρχει ένα «πάνε αυτά», κρίμα για τους ακροατές κρίμα και για τους εμπλεκόμενους επαγγελματικά γιατί δεν τους εκμεταλλεύονται σωστά αυτοί που πρέπει καθώς ο Μανίκας αναφέρθηκε και στο ραδιόφωνο, συζήτηση που μπορώ να κάνω με τις ώρες ως φανατική υποστηρίκτρια του συγκεκριμένου μέσου. Εκτός από περαστικούς συζητητές λοιπόν, είδαμε και καλλιτέχνες, ο Matthew Herbert μου άρεσε πάρα πολύ καθότι έχουμε και αδυναμία στην big band, με την μαύρη φωνάρα που είχε δίπλα του, απολύτως ταιριαστή στο ύφος και την ώρα. Ένας ευγενέστατος Herbert (εκτός από την στιγμή που έκραξε την Daily Mail του Λονδίνου) όπως και οι περισσότεροι καλλιτέχνες που έλαβαν μέρος στο φεστιβάλ (τι σου κάνει μια σωστή διοργάνωση). Συμπαθητικοί οι Mountain of One, δεν πήγα κοντά να τους ακούσω καθώς μόλις είχαμε φτάσει στο χώρο και θρονιαστήκαμε ανάμεσα στην σκηνή τους και αυτή του Herbert και παρακολουθούσαμε το τέννις ήχων, αριστερά δεξιά τα κεφάλια μόλις τελείωνε ο ένας και ξεκινούσε ο άλλος, σαν κριτική επιτροπή. Γενικά ρε παιδί μου, το Synch είχε μουσική για πολλά γούστα και ηλικίες, πράγμα τόσο ωραίο, είδα γονείς με τα παιδιά τους να κοιμούνται στα καροτσάκια υπό τους ήχους του Astatke και της Ηλιοκεντρικής Μπάντας του, μεσήλικες ζευγάρια, μικρούς, μεγάλους, μικρομέγαλους, μεγαλόμικρους. Να σας πω ρε παιδιά, τώρα που το λέμε οι Μίκρο πως και δεν ήταν στο φεστιβάλ; Ετοιμάζουν και καινούριο δίσκο. Ήταν η πρώτη μου φορά με τους Night on Earth, εκείνο το Σάββατο και όντως ανταποκρίνονται στις προσδοκίες που θέτει η δισκογραφική δουλειά τους. Όμως είμαι περίεργη να τους δω να εξελίσσονται. Σε σημεία μου θύμιζαν πολύ, πάρα πολύ Portishead, στο λιγότερο ηλεκτρονικό τους ίσως, αλλά σίγουρα Portishead, σύγκριση που δεν ξέρω αν έχει καταφέρει σε αυτό τον βαθμό κανένα άλλο σχήμα, ίσως και να φταίει πως η ατμόσφαιρα της εμφάνισής τους μου θύμισε αρκετά την συναυλία των Portishead του 2008, οπότε θέλω να ακούσω τί άλλο έχουν να πουν. Ελπίζω πολλά και διαφορετικά.
Το καλοκαίρι πορεύεται ανενόχλητο από την μουντίλα της θερινής ζωής στην πόλη και ένα μικρό Ρίο ο χώρος έξω από την Τεχνόπολη, κατά τις 01.30. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να παραμείνω μέχρι το τέλος της διοργάνωσης για να περιπλανηθώ και να πιώ καφέ με τον kiwiknorr και το θέλα πολύ. Προλάβαμε όμως να βάλουμε στο μάτι ένα συγκεκριμένο σπίτι στο Γκάζι που είχε για θέα όλο τον συναυλιακό χώρο, να ξαπλώσουμε και να χαζέψουμε τον νυχτερινό ουρανό με τους αγαπημένους μας ανθρώπους, να σχολιάσουμε την επίκαιρη και απύθμενη καθυστέρηση των γυναικών και να σχεδιάσουμε σε έναν εσωτερικό διάλογο την μελλοντική παρουσία μας στο ίδιο φεστιβάλ. Τους υπόλοιπους μουσικούς σχολιασμούς τους βλέπετε από κάτω. Του χρόνου θα βρείτε ΣΙΓΟΥΡΑ το Sonicdeathmonkey περίπτερο στο Synch, από το οποίο θα μπορείτε να προμηθευτείτε σεντονάκια, βατραχοπέδιλα, τον kiwiknorr, ιδεολογική συνδρομή στο μπλογκ μας αλλά και ψυχολογική υποστήριξη για τους επιζώντες της απαγόρευσης του καπνίσματος (είναι γνωστό πως στην ιστορία της ανθρωπότητας θα υπάρχει χρονικός προσδιορισμός ΠΑΚ και ΜΑΚ – προ απαγόρευσης καπνίσματος και μετά).
Greetings.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized