Μια που έπιασαν τα κρύα, λίγη μουσική για να συνοδεύει τις νυχτερινές σας εξορμήσεις στην όμορφη χώρα της κουβέρτας
01 The Fauns – Road Meets Sky
02 The Hare And The Moon – Lyke Wake Dirge ( Full Moon )
03 Autumn Grieve – Within Hollows
04 Lusine – Twilight
05 As Tall As Lions – Lost My Mind
06 James Grant – Can’t beat the music
07 Soisong – Mic Mo
08 Blindfold – Confused
09 Tornato Solare – Love Will Be Your Death
10 Worriedaboutsatan – History Is Made at Night
11 Ellen Mary McGee – Teeth Of The Hydra
12 We Fell To Earth – Careful What You Wish For
13 Stórsveit Nix Noltes – Elenska Rachenitsa
14 Ancient Sky – Another Woman
15 Peter Broderick – A Simple String Duet
16 The Gentleman Losers – Bonetown Boys
17 Mumford & Sons – White Blank Page
Δύο περίπου χρόνια πριν είχα την τύχη να βρίσκομαι σε ένα κάστρο στην Τσεχία, στην εκτός πόλης συνοικία Josefov, ή οποία σέρνει μεγάλη ιστορία γύρω της. Μεταξύ άλλων, εκεί μεγάλωσε και έζησε ο Franz Kafka, αλλά δεν θα μιλήσω για την Δίκη ή τα μπλε τετράδια τώρα. Για τους Dodheimsgard είχα πάει, που έπαιζαν στο ετήσιο festival εκεί, αλλά ούτε για αυτούς θα μιλήσω. Η εν λόγω συγκέντρωση καλλιτεχνών περιελάμβανε στην πλειοψηφία της death metal μουσικούς, πράγμα που μας βοήθησε για αρκετές ώρες να σκαρφαλώνουμε σε πολεμίστρες να βλέπουμε την θέα, να χαβαλεδιάζουμε με πρώην λαιμητόμους, γκιλοτίνες και λοιπές καρμανιόλες, και να δεχόμαστε τα ύπουλα τσιμπήματα δολοφονικών και χαμμένων στον χρόνο τσουκνιδών. Πέρα από την παροιμιώδη καλοπέραση όμως, εντύπωση μου είχε κάνει το γεγονός πως σε ένα τέτοιο μουσικό πρόγραμμα, θα χωρούσε μια εμφάνιση των Νορβηγών Madder Mortem, και ιδιαίτερα αναμεταξύ των Immolation και των Vader. H έκπληξή μου για την άνεση με την οποία είχαν κερδίσει μεγάλη μερίδα του κόσμου, ενός κόσμου που δεν είχε πάει για αυτούς, ήταν όση χρειάζονταν για να θελήσω να δω πως θα τα κατάφερναν σε μικρότερο μαγαζί, με λιγότερο κόσμο, λιγότερο death metal, και ει δυνατόν λιγότερη βροχή, πολλή βροχή παιδιά.
Ερχόμενοι στο σήμερα, με σωστές κινήσεις των σωστών ανθρώπων, οι Madder Mortem ξεκουνήθηκαν από τις Νορβηγίες, και χάρισαν δύο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όχι σε καιρούς περιοδείας. Εξερευνώντας λίγο τους Madder Mortem, αναγνωρίζουμε το γεγονός πως υπήρξαν ατμοσφαιρικοί με τέτοιο τρόπο, που δεν θα μπορούσαν να καταταχθούν με τους εκάστοτε Τριστάνιες και Σιρένιες και κάθε τι με αιθέριο σώμα και φωνή, plus πέντε αποτυχημένους μεταλλάδες και μεγάλη δισκογραφία σε εταιρίες που θα θελαν να είναι η Prophecy στην θέση της Prophecy. Οι Madder Mortem υπήρξαν ατμοσφαιρικοί με τον τρόπο των In the Woods… ακόμα και αν η μουσική διέφερε αρκετά, και δεν θα επαναλάβω τη γνώμη που έχω για την δεδομένη ποιότητα του συγκεκριμένου ήχου, σε σχέση με την λαϊκή ατμοσφαιρική μέταλ αηδία που έλαμψε από τα μέσα των 90’s και μας βασάνιζε για πολύ καιρό ακόμα. Αναγνωρίζω επίσης πως από τα σχήματα της Misanthropy, οι Madder Mortem ενδέχεται στα σοβαρά να είναι το λιγότερο αγαπημένο μου. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι πρώτοι δίσκοι τους δεν είχαν την μεγάλη σημασία τους, μέχρι η μπάντα να τελειοποιηθεί (κατά τη γνώμη μου) στο «Deadlands» και έκτοτε να χαρίζει μόνο ποιοτικούς δίσκους, με το τελευταίο «Eight Ways» να έχει και μια άλφα αναγνώριση παραπάνω. Μπορεί οι περιγραφές να τους «πετάνε» στον λάκκο με τους ατμοσφαιρικούς, αλλά εδώ δεν έχουμε άλλη μια μικρή Tarja να γελοιοποιεί την μουσική. Και δεν έχουμε τίποτα άλλο από αυτή την συνομωταξία.
Ο κόσμος ήταν ακριβώς όσος χρειάζεται για να απογοητευτείς. Αντιλαμβάνομαι την οικονομική κρίση και τα παρελκόμενά της, και όλο και περισσότεροι γνωστοί μου απέχουν συνειδητά από όποια συναυλία υπάρχει, διότι τα είκοσι, τα εικοσιπέντε και τα τριάντα ευρώ, είναι αρκετά, πράγμα που ισχύει. Και όσο και αν με πιάνει το παράπονο που μια τέτοια μπάντα έχει εβδομήντα άτομα να την βλέπουν, ενώ εκείνη έχει ταξιδέψει από την άλλη άκρη της ευρώπης, όσο και αν καταλαβαίνω τον x οπαδό τους που δεν έχει τα χρήματα να τους δει, άλλο τόσο αναθεματίζω για το θέμα των μαγαζιών, των συναυλιών, της κουλτούρας του έλληνα και την ακριτική γεωγραφική θέση της Αθήνας σε σχέση με τα πολιτιστικά δρώμενα. Όλα αυτά δηλαδή που αν είχαν λύση, θα βλέπαμε και εμείς πχ το πακέτο <Code>, Solstafir, Secrets of the Moon και Borknagar με 15 ευρώ είσοδο, και κάτι τέτοιο θα ήταν συχνό φαινόμενο. Και όχι τους Satyricon με πατερίτσες, στα 35 ευρώ. Κακία. Συνεχίζω, μάλλον όχι εγώ, οι Universe217 που άνοιξαν τη συναυλία, με σαράντα λεπτά της μουσικής τους. Μουσικής της οποίας είχα την τύχη να γίνω live ακροατής αρκετές φορές στο παρελθόν, από επιλογή! Το album τους είναι εξαιρετικό, και ελπίζω στο άμεσο μέλλον να κυκλοφορήσει και άλλη δουλειά τους. Οι Universe217 βασίζονται στα γυναικεία φωνητικά και στην επιβλητική (ως creepy ώρες ώρες) παρουσία αυτών, ως καίριο χαρακτηριστικό τους, ως μεγάλο όπλο τους. Το αγαπημένο μου κομμάτι τους είναι το «Never» και το τράβηξα σε βίντεο και πάρτε το, δεν είναι καλός ο ήχος και η εικόνα, αλλά δεν με απασχολεί και πολύ, είναι στιγμιότυπο :
Οι πέντε Madder Mortem στη σκηνή ίσα που χωρούσαν, αλλά αυτά τα προβλήματα ξεπεράστηκαν γρήγορα, καθώς η μπάντα σχεδόν χρειαζόταν να παίξει αμέσως, και μάλιστα πολύ. Και πράγματι για τις επόμενες δύο ώρες, πείστηκα πως η μπάντα μπορεί πανεύκολα να κερδίζει με την εμφάνισή της, είτε σε τεράστια φεστιβάλ, είτε σε «παρεάκια» των εβδομήντα. Ομιλητική η Agnete, δεν έχανε σε κανένα σημείο φωνητικώς, ενώ η μπάντα επιδόθηκε σε σκληρόηχο παίξιμο των κομματιών, πιο ήσυχο όπου αυτό ήταν αναγκαίο, καθώς και σε «διασκευές» των παλαιότερων κομματιών τους, με το σημερινό lineup. Γίναμε μάρτυρες κομματιών που δεν είχαν ξαναπαιχτεί ζωντανά, ακούσαμε το αγαπημένο «Omnivore» και συγκινηθήκαμε, και οι δύο ώρες πέρασαν σε δέκα λεπτά. Οι Madder Mortem έχουν και αυτοί ως μεγάλο όπλο την γυναικεία την φωνή, και σε μια τέτοια concept-ική βραδιά οι κάπως πιο τεταμένες ερμηνείες είχαν την τιμητική τους. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Σπάνιο που έπαιξαν στην Ελλάδα οι Madder Mortem, υποσχέθηκαν για του χρόνου αλλά ξέρετε πως είναι τώρα αυτά, και η συναυλία ήταν μνημειώδης για το είδος. Το αγαπημένο μου κομμάτι τους είναι το «Hangman» και πάρτε το :
Φρονώ ότι ως blog τρέφουμε αρκετή συμπάθεια για την ιδέα που λέγεται «Βρεττανός dj», στις περισσότερες εκφάνσεις της. Αν και αυτό που μας δίνει το Νησί τον τελευταίο καιρό σε αφθονία, είναι το dubstep, συνεχίζουν να υπάρχουν μπόλικα ωραία πράγματα και στα διάφορα άλλα ηλεκτρονικοπεριεργα παρακλάδια. Δεν θυμάμαι αν έχουμε ξαναναφερθεί στον David Dando-Moore (aka Detritus) ξανά εδώ, αλλά το θεωρώ αρκετά πιθανό, μια που το, προ διετίας, album του «Fractured» εξελίχθηκε σε πολύ μεγάλη αγάπη. Παρά το γεγονός ότι σπάνια με πιάνει η τρελή όρεξη να το κυνηγήσω, πάντα απολάμβανα ένα καλό drum ‘n’ bass δίσκο, ειδικά από το πιο downtempo φάσμα του ιδιώματος (τα πολύ νταπα-ντουπα τα κρατάμε μόνο για έξω). Και εδώ που τα λέμε, ο Detritus είναι εγγύηση σε αυτό το είδος (και έχει και ένα γοητευτικότατο industrial-ιζέ touch).
Έχει πολύ ενδιαφέρον να χαζεύεις τα «influences» που έχουν οι εκάστοτε καλλιτέχνες στο myspace (ελπίζοντας ότι τα έχουν βάλει εκεί οι ίδιοι). Για τον κ. Dando-Moore έχουμε τα εξής: «Godspeed You Black Emperor!, Divine Comedy, Deaf Center, Godflesh, Deathprod, Broadway Project, Neurosis, Brighter Death Now, Stars Of The Lid, Arvo Part, Max Richter, Olafur Arnulds, Peter Broderick, Library Tapes, Sylvain Chauveau, Machinefabriek, Arve Henriksen, Esmerine, Johann Johannson, Portishead, Black Sabbath, Terrorizer, Morbid Angel, BJ Nilsen, Jasper TX, William Basinski, Benga, Burial, M83, The Low Lows, Efterklang, etc…». Εντάξει, θα μπορούσαν να λείπουν οι Morbid Angel προφανώς, αλλά δεν μπροούμε να τα έχουμε και όλα δικά μας. Αυτό που πάντα απολάμβανα στον Detritus, και που διατηρεί και εδώ, είναι η πολύ καλή αίσθηση της μελωδίας που έχει. Ξέρει πως να σπάει τα μπιτάτα σημεία του με μελωδικά κοψίματα που του δίνουν μια εκπληκτική ατμόσφαιρα. Το φετινό του, «Things Gone Wrong» το ακούω τώρα και δεν απογοητεύει καθόλου.
Δυστυχώς τα περισσότερα που άκουσα τις τελευταίες μέρες ήταν αρκετά στα πεταχτά λόγω τρεξιμάτων, με εξαίρεση το τελευταίο album των The Gentleman Losers, που είναι καταπληκτικό, αλλά θέλω να έχω περισσότερο χρόνο και όρεξη για να γράψω αναλυτικά γι’ αυτό. Υπήρξαν και κάτι άλλα συμπαθητικά album-άκια, αλλά δεν τους έχω δώσει την απαιτούμενη προσοχή ακόμα. Μεγάλη έκπληξη (αν και θα με κράζουν οι υπόλοιποι), το καινούριο Paradise Lost, που μετά από τις απίστευτες προηγούμενες πατάτες, είναι αξιοπρεπέστατος δίσκος και, μάλλον, ό,τι καλύτερο έχουν κάνει από το «Symbol Of Life» και μετά. Επίσης το Pelican ήταν πολύ καλό (ευτυχώς). Σημείωση να μιλήσει ο Παππάς για Urfaust και Myrkraverk.
Κυρίες και κύριοι, σε περίπτωση που δεν πιστεύετε ότι το «It’s a crime I never told you about the diamonds in your eyes» είναι ο καλύτερος τίτλος τραγουδιού που έχει υπάρξει στη μουσική ιστορία, το Sonic Death Monkey οφείλει να σας πληροφορήσει ότι κάνετε τραγικό λάθος. Σε περίπτωση που επιμένετε στη (λανθασμένη) γνώμη σας, σας ξαναλέμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα.
Κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουμε και για το «Six».
Καιρό ήθελα να το αναφέρω αυτό το καινούριο μαραφέτι, το Spotify. Καινούριο οκ, δεν είναι ακριβώς απλά όταν μου το πρωτοανέφεραν, δεν είχε φτιαχτεί ακόμα για την Ελλαδίτσα μας. Επί του παρόντος, ακούμε BBC Radio 2 το οποίο το βρίσκετε online και στην Ελλαδίτσα (ευτυχώς), ο καιρός μας τα γύρισε επιτέλους, το Spotify συνεχίζει να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην Ελλάδα ακόμα, αλλά έχει ένα ενδιαφέρον μπλογκ το οποίο το βρίσκετε επίσης online, στο επίσημο site του Spotify.
Ένα βίντεο παρακάτω για μια πρώτη ιδέα:
Κατά τα άλλα σε γρήγορα νέα, μάθαμε πως ο Burial και οι Massive Attack θα συνεργαστούν στον καινούριο δίσκο των τελευταίων, νομίζαμε χθες πως πέθανε ο Μίμης Πλέσσας αλλά τελικά απλά είχε τα γενέθλιά του, μάθαμε πως οι Spiritualized παίζουν απόψε ζωντανά όλο το Ladies and gentlemen… στο Λονδίνο, καινούρια κυκλοφορία δίσκου των Flaming Lips, το Maggie May από Rod Stewart και το Moonriver του Mancini είναι από τα καλύτερα φθινοπωρινά τραγούδια, το Sonicdeathmonkey παρακαλάει σύσσωμο να αρχίσει επιτέλους λίγο ο χειμώνας και σύντομα θα συσπειρωθούμε σε mid-season συνάντηση μακριά από το αστικό κέντρο, για ανασυγκρότηση πνεύματος και σώματος έτσι ώστε να επιστρέψουμε ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟΙ. A, σήμερα στην Ηλιούπολη παίζει και ο Craig Walker για όσους ενδιαφέρονται.
πως είναι να έχεις να ακούσεις ένα κομμάτι χρόνια, πολλά χρόνια όμως, και να το ακούς κάπου ξεκάρφωτα και να σου σκάνε όλα, παρέες, κορίτσια, πάρτυ, συνήθειες.
ένας φίλος ορκίζεται ότι τους είχαμε δει παρέα σε κάποιο live, εγώ δε θυμάμαι τίποτε. και είναι περίεργο, δε θα ξεχνούσα να είχα μείνει ένα μήνα βραχνιασμένος μετά το «before I lose my head» στο τέλος του κομματιού. νοιώθω τόσο κωλόγερος.
Σε περίπτωση που δεν το έχετε συνειδητοποιήσει (γιατί εγώ σίγουρα δεν το είχα συνειδητοποιήσει), στις 13 Νοεμβρίου θα κλείσουν πέντε χρόνια από το θάνατο του Johnn Balance. Πέντε χρόνια χωρίς την ύπαρξη των Coil (μείον κάτι μήνες μεταθανάτιων κυκλοφοριών βέβαια). Σε περίπτωση που το είχατε συνειδητοποιήσει, μπράβο σας. Δεν κερδίζετε κάτι πάντως, εκτός από τη συμπάθειά μας. Φέτος, ο Stéphane Grégoire αποφάσισε να μαζέψει μπόλικο κόσμο για να κυκλοφορήσει ένα tribute στους Coil. Το project ονομάστηκε This Immortal Coil, ο κόσμος που μαζεύτηκε, τουλάχιστον εμένα, με ξάφνιασε πάρα πολύ, αφού ποτέ δεν τους φανταζόμουν ως φίλους των Άγγλων. Μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα που θα δείτε είναι αυτά των Yann Tiersen, Bonnie «Prince» Billy, Matt Elliott, Yael Naim, Sylvain Chauveau και Oktopus (εκ των Dalek). Το ξάφνιασμα τελικά αποδείχτηκε δικαιολογημένο μια που ο Grégoire δηλώνει ότι επέλεξε εσκεμμένα καλλιτέχνες που δεν είχαν ιδιαίτερη σχέση με τους Coil.
Παρά το γεγονός ότι τους περισσότερους που συμμετέχουν τους αγαπάω πραγματικά, παρέμενα ελαφρώς μαγκωμένος πριν ακούσω το δίσκο. Και οι Coil ήταν από τα πιο ιδιαίτερα συγκροτήματα που υπήρχαν εκεί έξω και οι συμμετέχοντες δεν ήταν καθόλου κοντά και στην μουσική, και στην ατμόσφαιρα και στο όλο concept των Christopherson και Balance. Δεν θα μπω καν σε συζήτηση για το track list, καθώς θα χανόταν το νόημα με τόσες κυκλοφορίες. Το σημαντικότερο ήταν για το αν επιτεύχθηκε ένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Και για να πω την αλήθεια, όχι απλά το «Dark Age Of Love» είναι αξιόλογο, αλλά φτάνει σε ποιότητα τα πρωτότυπα με σχετική άνεση. Ειδικά στα σημεία που οι μουσικοί φέρνουν τα τραγούδια κοντά στη δική τους προσωπικότητα (τρανότερο παράδειγμα το «Teenage Lightning» του Εlliott), το αποτέλεσμα είναι σκέτη μαγεία.
Το tribute είναι και μια καλή ευκαιρία να ξεθάψουμε τη δισκογραφία τους. Προσωπικά είχα πάρα πολύ καιρό να βάλω κάτι δικό τους να παίζει και μια πρόσφατη συνάντηση με τα live τους, με έκανε να θυμηθώ πολύ ωραία πράγματα. Μπράβο στην Ici d’ailleurs λοιπόν που το έβγαλε αυτό εδώ. Αναμένοντας τον καλό ταχυδρόμο που θα μας το φέρει, το ξανακούμε από τα ταπεινά mp3. Για όσους ενδιαφέρονται clicky
Τις τελευταίες μέρες έχει προφανώς παρατηρηθεί μια σχετική ερήμωση στο blog. Εξεταστικές, εργασίες, διαβάσματα, ξεκινήματα σε νέα δουλειά, τελειώματα σε παλιά δουλειά, γενικά δεν έχει προλάβει κανένας μάλλον να κάτσει για αρκετό χρόνο και με αρκετή όρεξη να γράψει κάτι ιδιαίτερο εδώ μέσα. Εδώ που τα λέμε, τελευταία δεν πολυ-μιλάμε ούτε μεταξύ μας στην πραγματική ζωή, πόσο μάλλον να κάτσουμε να γράψουμε για το τι γαμάτα πράγματα ακούσαμε τελευταία.
Σήμερα το απόγευμα αποφάσισα ότι ήμουν υπερβολικά κουρασμένος για να κάνω οτιδήποτε ουσιώδες και με ιδιαιτέρως μέτρια ψυχολογία για να σκεφτώ τίποτα σοβαρό. Οπότε επιλέχθηκε η καθαρτική λύση του να σας πω για κάτι γαμάτο που άκουσα τελευταία. Τουλάχιστον μέχρι να σκεφτώ ποια braindead ταινία θα κατεβάσω για να δω ώστε να μπει ο εγκέφαλος στη νεκρά το βράδυ. Είναι κρίμα ο Σεπτέμβριος να χαλάει το καλό όνομα του φθινοπώρου.
Λοιπόν, για να έρθουμε στο θέμα μας. Θυμάστε τι χαμός είχε γίνει όταν είχε πρωτοακουστεί το όνομα των Arcade Fire. Δεν μου είχαν κάνει τότε πολύ μεγάλη εντύπωση οι Arcade Fire. Ούτε μετά μου έκαναν εδώ που τα λέμε. Πολύς κόσμος με κράζει που δεν μου έκαναν εντύπωση οι Arcade Fire. Ίσως όχι τόσος πολύς όσο αυτός που με κράζει για το γεγονός ότι δεν μου έκαναν εντύπωση η Deathspell Omega, αλλά πλησιάζει. Ωραία λέξη η εντύπωση γενικά. Λοιπόν οι Mumford & Sons δεν μοιάζουν ακριβώς με τους Arcade Fire. Με τους Deathspell Omega σίγουρα δεν μοιάζουν βέβαια, αλλα είμαι σίγουρος ότι θα το ξεπεράσουμε. English folk rock λένε τα tags του winamp. Δεν γαμιέται λεώ εγω, ποιος είμαι για να διαφωνήσω. English folk rock παιδιά μου λοιπόν. Για κάποιο περίεργο λόγο μου έφεραν στο μυαλό τους Arcade Fire οι Λονδρέζοι πάντως, αν και στο μισό album υπάρχουν σαφείς διαφοροποιήσεις. Είναι λίγο πιο rock αυτοί εδώ, και είναι και αρκετά πιο τσιτωμένοι για κάποιο λόγο. Καλό είναι αυτό. Και εμείς είμαστε τσιτωμένοι, οπότε τους συμπαθούμε. Βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι και ελαφρώς ανώμαλος εγώ, αφού κάποια στιγμή οι τρομπέτες που εμφανίζονται μου θύμισαν και Beyond Dawn. Δεν ξέρω τι γνώμη έχετε γιατρέ μου αλλά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι σοβαρή η κατάσταση. Το «Winter Winds» μου θύμισε και λίγο Beirut. Ξέρουν να γράφουν τραγούδια τα παιδιά. Αυτό είναι απόλυτα σίγουρο. Και αν τα πρώτα κομμάτια είναι ομορφιά, από το «White Blank Page» και μετά το album απογειώνεται προς στρατοσφαιρικούς προορισμούς και σε κάτι «Thistle & Weeds» και «Dustbowl Dance» αρχίζουμε να έχουμε σκέψεις για επισκέψεις στο φεγγάρι. Και τι ωραία μελωδία αυτό το άτιμο το «White Blank Page» ρε γαμώτο. Ελάτε, αφού κατά βάθος και σεις που σας αρέσουν οι Deathspell Omega είστε συναισθηματικά παιδιά. Κάπου διάβασα μια από τα κλισέ που αγαπάμε να σκεφτόμαστε, ότι οι Άγγλοι ξέρουν να γράφουν τέλεια album για τους φθινοπωρινούς μήνες. Δεν ντρέπομαι πολύ να το επαναλάβω. Πραγματικά ξέρουν.
But plant your hope with good seeds
Don’t cover yourself with thistle and weeds
Rain down, rain down on me
Look over your hills and be still
The sky above us shoots to kill
Rain down, rain down on me
Εδώ μας πιάνει μελαγχολία που δεν έχουμε Royal Festival Hall. Ίσως να είναι η λέξη royal, δεν ξέρω. Μετά μας πιάνει μελαγχολία που δεν έχουμε και άλλα πράγματα. Μετά μας πιάνουν τύψεις γιατί άλλοι δεν έχουν πιο σημαντικά πράγματα από αυτά που δεν έχουμε εμείς. Μετά συνειδητοποιείς ότι σκέφτεσαι υπερβολικά, αλλά, εδώ που τα λέμε, δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα γι’ αυτό. Άμα αρχίσουν να σε πιάνουν και οι ερωτήσεις του «Τι θα γινόταν αν είχα κάνει το τάδε;» μάλλον έχεις μπει σε μεγάλους μπελάδες. Τουλάχιστον το «Sigh No More» συνεχίζει να παίζει. Όχι των Gamma Ray. Αυτό έχεις να το πετύχεις μπροστά σου από κασέτα στο γυμνάσιο. «Sigh No More» των είπαν και οι Mumford & Sons. Φαντάζομαι όχι ως tribute στους Γερμανούς φίλους μας. Ωραία θα ταν όμως να ήταν όντως tribute στους Γερμανούς φίλους μας. Θα με έκανε να χαμογελάσω λίγο περισσότερο σίγουρα. Επίσης με κάνουν να χαμογελάω τα τραγούδια που είναι πηγμένα στην αυτοειρωνία με τη χαρούμενη μουσική τους και τους στίχους όπως οι παρακάτω («Little Lion Man»):
weep for yourself, my man,
you’ll never be what is in your heart
weep little lion man,
you’re not as brave as you were at the start
rate yourself and rape yourself,
take all the courage you have left
wasted on fixing all the problems that you made in your own head
but it was not your fault but mine
and it was your heart on the line
i really fucked it up this time
didn’t I, my dear?
Από πότε έχουμε να δούμε το Μάγο του Οζ άραγες; Μεγαλώσαμε για όλα αυτά; Ίσως τελικώς οι Gamma Ray να είχαν πιάσει το νόημα. Τις προάλλες καθόμασταν πάντων σε «rock cafe» στην ευρύτερη περιοχή του ΜΠουρναζίου (της συνομωταξίας ΜΠαφοι, ΜΠομπ Μάρλευ κλπ, ΜΠαφυ δε βάμπαιρ σλέηερ κλπ) και λέγαμε για καλούς μαθητές γυμνασίου που ακούνε Iron Maiden και για μαθητές λυκείου που διαβάζουν Λιακόπουλο, και ο ντι-τζεης (ή το shuffle του winamp) έβαλε σε κάποια φάση το «No Prayer For The Dying» και θυμήθηκα ότι έχω να το ακούσω μια δεκαετία τουλάχιστον και θυμήθηκα πόσο ωραίο είναι και συγκινήθηκα λίγο. Μου τη δίνει ελαφρώς ο εαυτός μου οταν μιλάει ωσαν 40άρης classic rocker, ενώ είναι 27άρης και προσπαθεί να κατεβάσει το καινούριο Urfaust που ο Μανώλης λέει ότι είναι το καλύτερο black metal του 2009 (βέβαια αυτού του φάνηκε και το μισό Austere βαρετό, οπότε άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου), αλλά παραδέχομαι ότι δεν μπορούμε να είμαστε κουλ τυπάκια 24/7. Μπορεί σε επόμενο post να αναλύσουμε Κάφκα και Προυστ ώστε να εξιλεωθούμε. Intellectual is the nu cool, μαλλον. Οπότε παραδέχομαι ότι έπαιξε και Lynyrd Skynyrd και θυμήθηκα τι ωραίοι που είναι και αυτοί και ας με κράζουν οι δυο εκ των υπολοίπων τριών. Θα περιμένω χαιρέκακα το πρώτο post για την Lady GaGa για να ρίξω το δηλητήριο μου.
Πείτε μου ότι δεν αγαπάτε και σεις τις μπάντες που έχουν drummer για τραγουδιστή;
Κάπου εδώ οφείλαμε να αναζητήσουμε ένα ποτήρι καλό κόκκινο κρασί και ένα καλό δερματόδετο βιβλίο, αλλά μάλλον θα αναζητήσουμε τον υπόλοιπο φραπέ που έχει μείνει από το απογευμα και το «Serendipity» στην οθόνη του υπολογιστή. Sweet. Ξεκίνησαν και οι σειρές του χειμώνα. Αρκετά για σήμερα.
sonic death monkey 