sonic death monkey

Δεν ήρθαν καλά οι γιορτές για τη μουσική μας. Πάνω που αναρωτιόμουν τι θέση θα έχει το «At The Cut» στη φετινή λίστα, διαβάζω σήμερα ότι ο Vic Chesnutt αποφάσισε να μην μας κάνει τη χάρη να λατρέψουμε παραπάνω από τη μουσική που είχε μέσα του. Ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα ο θάνατός του, αλλά όλες οι πηγές μιλάνε σίγουρα για κώμα και δεν φαίνονται να υπάρχουν πολλές ελπίδες να επανέλθει. Αναρωτιέμαι που θα πάει τώρα όλη αυτή η μουσική που δεν πρόλαβε να γράψει.

the barn fell down/since I saw it last/it’s rubble now/well so much for the past

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

In another day, heavy snow will lie upon the ground,
and buds prematurely bloomed shall fail;
And every creature living now, then will
surely die…
The birds don’t know which way to sing and, my friends,
neither do I.
The birds don’t know if it’s time yet to fly,
and they don’t know which way to go and, my friend,
neither do I. Neither do I. Neither do I. Neither do I.

31 Ιανουαρίου εδώ:

Οι πιθανότητες λένε ότι δεν θα είμαστε εκεί. Εκτός αν κερδίσουμε το λαχείο. Αν δεν το κερδίσουμε απλά ελπίζουμε να περάσει και από τα μέρη μας.

Για σήμερα το Sonic Death Monkey (αν και ελαφρώς άρρωστο) προτείνει ως δίσκο της ημέρας το «Returns» των Sack And Blumm, το οποίο μας άρεσε πολύ και την πρώτη φορά που το είχαμε ακούσει, αλλά σήμερα ήρθε και ταίριαξε απόλυτα με τη γενική σκεπτικότητα της ημέρας και τις περίεργες σκέψεις που κάνουμε το βράδυ. Πιθανότατα ακριβώς λόγω της σημερινής ημέρας θα κερδίσει και μια θέση στην εικοσάδα της χρονιάς. Προτείνεται στην περίπτωση που δεν έχετε κανονίσει ρεβεγιόν για την παραμονή των Χριστουγέννων.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

And what a year it was.
Καλώς να έρθει λοιπόν και ο καινούριος χρόνος, δεν έχω και πολλές ελπίδες βέβαια για το τί θα φέρει ο επόμενος αφού νιώθω σαν να με έχει πατήσει ήδη ένα τρένο και να περιμένω να έρθει το χριστουγεννιάτικο καρουσέλ, στολισμένο κυνικά με γλυκά, χαμογελαστά, τρομακτικά παιδάκια με κόκκινα μάγουλα να με πατήσει κι αυτό καθώς τα παιδάκια θα ξερνάνε πάνω μου.
Τί συνέβη φέτος; Πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα στη χώρα των θαυμάτων; Η Αλίκη άραγε γέρασε αξιοπρεπώς;
Το 2009 θα μείνει γνωστό για εκατομμύρια θαυμαστές του Βασιλιά της Ποπ, ως η χρονιά που…πέθανε. Οκ όχι τόσο εντυπωσιακό όσο το να κρεμάς ένα νεογέννητο από το μπαλκόνι (το μέταλ είναι παντού) αλλά και πάλι, τις πωλήσεις του τις έκανε. Το 2009 όμως συνέβησαν και πολλά άλλα θαυμαστά. Οι Beatles υπέγραψαν συμβόλαιο για να γίνουν digital μπάντα στο παιχνίδι Rock Band, η Rihanna έφαγε ξύλο από τον γκόμενό της, η reality TV ανέδειξε κι άλλα αστέρια, ο Bruno πρόσγειωσε τον κώλο του στη μούρη του Eminem, οι Blur επανενώθηκαν και έπαιξαν ζωντανά στο Glastonbury, οι Oasis μας έχουν ζαλίσει με τα καλλιτεχνικά διαζύγιά τους και επιτέλους μας έκαναν την χάρη (ελπίζουμε) να το κάνουν οριστικό επιβεβαιώνοντας την θεωρία πως ούτε αδερφικό αίμα δεν σε κρατάει εκεί που δεν θες να είσαι, η Lady Gaga γνώρισε την βασίλισσα Ελισάβετ και ο Morissey έφαγε ποτήρι στο κεφάλι από θαυμαστή (μάλλον κακός δίσκος…) κατά τη διάρκεια συναυλίας.
Οι Metallica μπήκαν επιτέλους στο Rock and Roll Hall of Fame και ησυχάσαμε γιατί τώρα νιώθουμε κι εμείς σαν άνθρωποι πως ο βαρύς ήχος αναγνωρίζεται για την συμβολή του στην παγκόσμια μουσική ιστορία (!), έπαιξαν και ζωντανά με τον Όζζυ και τον Davies των Kinks, το είδαμε κι αυτό, ναι.
Οι Rage Against the Machine σαμποτάραν με την καμπάνια τους για να ρίξουν το κλασσικό χριστουγεννιάτικο νούμερο ένα των τσαρτς και να το αντικαταστήσουν με το Killing in the name of και τα κατάφεραν.
Η ATP έφτιαξε δική της ταινία, το Γκουαντάναμο έκλεισε, οι τιμές των CD ανεβαίνουν, ο βασιλιάς πέθανε, οι άνθρωποι έγιναν γρίπη και η γρίπη άνθρωποι, η δεκαετία κλείνει και έχουμε λίστες πάνω σε λίστες, ο Morissey στεναχωρήθηκε όταν του ρθε στο κεφάλι το ποτήρι και έφυγε από την σκηνή, εμείς λεφτά δεν έχουμε να πάμε σε συναυλία για να πετάξουμε κανα ποτήρι αλλά δεν πειράζει, μας περνάει η στεναχώρια.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά βγήκε και αρκετή καλή μουσική και πραγματοποιήθηκαν μνημειώδεις συναυλίες. Οι Spiritualized έπαιξαν ζωντανά το Ladies and Gentlemen…, στην Ελλάδα έπαιξαν οι Ulver, η τζαζ σκηνή είχε μια από τις καλύτερες χρονιές φέτος, η Florence με την μπάντα της διασκεύασαν ένα από τα ωραιότερα soul τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ ικανοποιώντας την δική μου προσωπική επιθυμία να γίνονται και οι διασκευές μέρος ενός επιτυχημένου δίσκου ή μια εκπληκτικής συναυλίας.
Επανενώθηκα με παλιούς φίλους από διάφορα μέρη της Ελλάδας και κατά τύχη τελικά μετά από τόσα χρόνια βρεθήκαμε να ζούμε στην ίδια πόλη. Η δικές μου αναδρομές για την χρονιά συνήθως ξεκινούν με Led Zeppelin. Το βάζω στην playlist, παίζει και πάω δεκαετίες πίσω, δεκαετίες που δεν ζούσα, μετρώντας μέχρι σήμερα. Μετράω τις δεκαετίες με μπάντες και κιλά από συναισθήματα, άλλοτε γραμμάρια. Πότε ήταν η χρονιά που βγήκε ο τάδε δίσκος, τί συνέβαινε στον κόσμο τότε, πότε τον άκουσα πρώτη φορά εγώ.
Ας υποθέσουμε κάτι. Ότι το σημείο από το οποίο ξεκίνησες να ακούς μουσική θεωρείται το μηδέν (0). Από αυτό το σημείο ξεκινάς να υπολογίζεις, ας πούμε. Δεν ξέρουμε τί υπολογίζεις, αλλά το χωράμε σε νούμερα, άσχετα με την ηλικία, άσχετα με την ακουστική εμπειρία. Δεν ήξερες τί θα γινόταν, δεν το περίμενες, δεν ήξερες καν πως μπορείς να νιώσεις έτσι. Γυρνάω τον δείκτη στο μηδέν, εκεί που ακόμα δεν έχεις απογοητευτεί, είσαι άπειρη, άπειρος, κανείς δεν θα σε κρίνει και δεν θα κρίνεις κανένα, είσαι ελεύθερος, ελπίζεις ότι δεν θα σκοντάψεις, δεν θα δυσκολεύτεις. Το σημείο μηδέν είναι η μέρα και η ώρα που γεννιέσαι μουσικά. Όσες φορές και να το σκεφτώ, σκοντάφτω σε αυτό το τραγούδι.
Ήμουν 10.

Α-a
A-a
A-a
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

..ποιο είναι το καλύτερο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι, το Sonic Death Monkey έρχεται να σας λύσει και αυτή την απορία. Για να δείτε πόσο ενδιαφερόμαστε και για να μπορείτε να ασχοληθείται με την αγορά των δώρων σας χωρίς παραπάνω άγχη. Δεν ξέρω αν θα φτιάξουμε και top 5, πάντως η πρωτιά είναι σίγουρη.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά η Αθήνα είναι σαφώς ομορφότερη την περίοδο των Χριστουγέννων. Ίσως όχι όμορφη, αλλά σαφώς ομορφότερη. Αυτό ισχύει βέβαια μόνο όταν κοιτάς επιφανειακά, αν προσέξεις λίγο τις πιο σκοτεινές γωνίες της παίζει και να σε απελπίσει η ασχήμια της και η ασχήμια που έχει επιβάλλει στους ανθρώπους που βρίσκονται εντός της. Προσωπικά όμως, μερικές φορές θέλω συνειδητά να μένω στο επιφανειακό, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, έστω και αν είναι μια φευγαλέα ματιά στην Πανεπιστημίου μέσα από ένα λεωφορείο. Ξεχνιέσαι ελαφρώς σε εκείνες τις στιγμές. Δεν θέλω να μπω σε μεγάλη συζήτηση περί εμπορευματικοποίησης και αλλοτροίωσης και καταναλωτισμού και άλλων καπιταλιστικών κακών που κυριαρχούν αυτή τη περίοδο. Τα ξέρω τα επιχειρήματα και ομολογώ ότι συμφωνώ μαζί τους. Αυτή η κατάσταση μοιάζει με τη συζήτηση (συζήτηση που ξαναείχα πρόσφατα) για το αν πρέπει να λέμε στα παιδιά ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης ή όχι. Τελικά είναι το δίλημμα κατά πόσο λίγη ψευτιά στη ζωή μας μπορεί να μας χαρίσει λίγη περισσότερη ηρεμία ή λίγη περισσότερη χαρά. Το «ignorace is bliss» είναι μεγάλη κουβέντα και δεν ξέρω αν νιώθω άνετα με τον εαυτό μου μπορεί να το αναζητάει μερικές φορές. Είναι και αυτή μια συζήτηση που φωνάζει για να πάρει θέση στα υπόλοιπα μεγάλα ζητήματα των ημερών μας. Τα ζητήματα που μας απασχολούν δεν έχουν αλλάξει και πολύ τους τελευταίους μήνες (ο κόσμος λεφτά δεν έχει, οι πάγοι λιώνουν και το να παραγγείλεις κινέζικο κοστίζει μια περιουσία), με αποτέλεσμα να επαναλαμβανόμαστε και εμείς οι άμοιροι και να κάνουμε τους ελάχιστους αναγνώστες μας να βαριούνται ακόμα περισσότερο. Νιώθω λίγο ότι προδίδω την επανάσταση, αλλά μ’ αρέσει ακόμα και η πολυκοσμία στα μαγαζιά αυτές τις μέρες. Ουφ, είναι κατάρα να έχεις τόσο ισχυρή συνείδηση.

Δεν άκουσα πολύ καινούρια μουσική τελευταία, περισσότερο έχω αφιερωθεί σε μια random ανακεφαλαίωση της χρονιάς που πέρασε, ξανακούγοντας δίσκους που δεν θυμάμαι πολύ καλά και οι οποίοι είχαν δυστυχώς χαθεί στο γενικότερο χαμό κυκλοφοριών. Πάντα είναι ωραία αυτή η διαδικασία, μέχρι στιγμής δεν έχω ανακαλύψει κανένα κρυμμένο διαμάντι, αλλά μπορώ να ελπίζω ότι θα γίνει και αυτό τις επόμενες 10 ημέρες. Έτσι και αλλιώς η λίστα ακόμα δεν έχει αρχίσει να σχηματίζεται. Α ναι! Σε περίπτωση που ανησυχούσατε το Sonic Death Monkey δεν θα το παίζει πολύ avant garde απρόβλεπτο και θα υποκύψει και αυτό στην παράδοση των λιστών. Οι λίστες κάθε μορφής είναι μεγάλος μας έρωτας και δεν θέλουμε να απογοητεύσουμε τους κκ Rob, Barry & Dick (να σημειώσω να ψάξω να βρω το «Juliet Naked»). Ένα από τα ελάχιστα καινούρια πράγματα που άκουσα στις τελευταίες βδομάδες ήταν όμως και το «Man tänker sitt», το καινούριο album του Erik Enocksson. Η πρώτη ακρόαση του ήταν αρκετά συγκλονιστική, καθώς άρχιζε να παίζει χωρίς να ξέρω τι είναι μια που έκανα κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή και για αρκετά δευτερόλεπτα κόλλησα προσπαθώντας να καταλάβω τι είναι αυτό που ακούω και είναι τόσο απίστευτο. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα είναι με ευκολία στην 20άδα, και αν διατηρώ κάποιες αμφιβολίες είναι γιατι δεν έχω κοιτάξει ακόμα προσεκτικά τη λίστα. Μεγάλος δίσκος παιδιά, να τον ακούσετε. Επίσης να θυμηθώ να αγοράσω και λίγο black metal τις άγιες αυτές ημέρες, είναι 2-3 δίσκοι που ακόμα δεν το έχω πάρει απόφαση να τους μαζέψω.

Η άδεια ξεκίνησε και όλα μοιάζουν πιο ξεκούραστα, περιμένουμε να ξεμπερδέψουν και οι υπόλοιποι του Sonic Death Monkey με τις τελευταίες υποχρεώσεις τους για να το ρίξουμε έξω. Εντάξει, όχι και πολύ έξω, μέχρι τις 31 Ιανουαρίου πρέπει να έχουμε έτοιμες και τις λίστες. Οι υποχρεώσεις μας τρέχουν. Τέλος θέλω να ενημερώσω ότι πρέπει να καταστραφούν ολοσχερώς από το σύμπαν μας (και πιθανότατα και από μερικά ακόμα) οι διαφημίσεις του Jumbo. Και φυσικά αναμένουμε με κομμένη την ανάσα τη καθιερωμένη προβολή του «Scrooged», της καλύτερης ταινίας με θέμα τα Χριστούγεννα που έχει γυριστεί ποτέ.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

τόσο κλισέ επιλογή αλλά ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ.

πως γίνεται να μη συγκινηθείς, πραγματικά πως; αγνή, γαμημένη τελειότητα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Δεν περιμένω από τους Residents να αλλάζουν τη μουσική το 2009, όπως έκαναν στα 70’s. Παραμένουν πολύ ιδεολόγοι και η αναζήτησή τους παραμένει ειλικρινέστερη από την πλειάδα των αβανγκάρντς εκεί έξω, αλλά πλέον τα albums τους είναι απλά στιγμές πολύ ευχάριστων ακροάσεων, και όχι τόσο αντικείμενα προς εκτενή μελέτη, αν και το «The Bunny Boy» ήταν ακριβώς τέτοιο, και τέλοσπάντων εννοώ πως δεν περιμένω να βγει μια ιδέα τόσο καλή σαν το «Eskimo» πχ. Να, πάρτε και σαν αφορμή όλων αυτών το κομμάτι «The Lonely Lotus» από το νέο album τους «The Ughs!». Διάβαζα πριν ένα χρόνο σχόλια για τις παραστάσεις των Residents στην Ελλάδα πως «πάει γέρασαν και οι Residents», από ανθρώπους που βάζανε στα αγαπημένα τους ξέρω γω Last Shadow Puppets και Coldplay, και αναρωτιόμουν τι στο διάολο. Γενικά. «Τι στο διάολο;». Δεν άντεχα ούτε να κάνω πιο συγκεκριμένη την απορία. Στα νιάτα μας ακούγαμε το «Third Reich ‘n Roll» και στα γεράματα ακόμα αβανγκάρντ και γιέα, και πάνε και οι Residents φίλε, αλλά Coldplay! Δεν γελάω. Γελάω; Μπορεί και να γελάω λίγο. Γενικώς το θέμα «τελευταία albums των Residents» είναι κάπως περίεργο, καθώς είναι Λογικό πως με τρία albums τον χρόνο, και μάλιστα κάθε χρόνο, θα πλατειάσεις, δεν γίνεται. Και έχοντας στα χέρια μου το γεγονός πως σε πολλά από αυτά κρύβονται στιγμές μαγείας, δεν πρόκειται να μην ξανακούσω κάποιο νέο album των Residents. Παρέα με το «Greener Postures» του Snakefinger (αυτή τη φορά) για την απαραίτητη βουτιά στον κόσμο των αμερικάνων, κάθε φορά που με ξανααπασχολούν.

Νούμερο δύο, χτες τελευταίο live Pan Sonic έβερ στο Bios. Αγαπάμε και δεν θα χάναμε για τίποτα, αλλά μπροστά αίθουσα και συνωστισμός άλλου επιπέδου. Ευτυχώς έχω ήδη δει Ulver και δεν χρειάζεται να υποσχεθώ πως «ακόμα και Ulver να φέρει δεν πατάω που να γαμιούνται». Θα μου πεις το επιχείρημα των φθηνών και σοβαρών events, αλλά θα σου πω πως ο χώρος είναι απάνθρωπος, και πως αν αντέχεις εσύ τέτοια φάση να πηγαίνεις. Εγώ στην πασαρέλα του hippster ποτέ πιά, και όλα αυτά γνωρίζοντας πως θα ξαναπάω. Οι Pan Sonic ήταν καταιγιστικοί, επιθετικοί και βίαιοι. Τους προτίμησα στα θορυβώδη σημεία τους, παρά στα beats. Τσεκάρουμε το «Vandal» βινύλιο που έκανε ο Mika Vainio στην Raster Noton.

Στο νούμερο τρία, τα πρώτα σχόλια για το «Mantras» των Master’s Hammer λένε πως πρόκειται για ένα τρομερά γεμάτο album, με φοβερές κιθάρες, καταπληκτικές συνθέσεις, μέτρια παραγωγή, και ένα εύρος ήχων που ξεκινάει στους Root και καταλήγει στους Acid Mother’s Temple. Όπως και στην πρώτη παράγραφο, δεν περίμενα να ακούσω ένα «Ritual» με τα όλα τους, και σίγουρα δεν περίμενα να ακούσω και ένα «Slagry» (λες και υπήρχε περίπτωση να συνέχιζαν να παίζουν έτσι), αλλά το «Mantras» έχει κολλητικότατες συνθέσεις, και αν το evil feeling λείπει κάπως σε σχέση με το αβυσσαλέο και σκοτεινιάρικο παρελθόν, εδώ έχουμε ένα συγκεκριμένο κατασκεύασμα που χτυπάει μερικά ειδικά κουμπιά. Ναι, και ο Franta Storm και ο Holocausto μυρίστηκαν πως οι εποχές «σηκώνουν» την επιστροφή τους (από θέμα marketing), αλλά τα τελικά αποτελέσματα είναι όπως τα φανταζόμουν. Το «Mantras» δεν θα το πω heavy metal, ούτε και black metal όμως. Ένα σκέτο metal αρκεί για να το περιγράψει, και να το στείλει -ίσως- και σε αυτιά τα οποία δεν είχαν ιδιαίτερη όρεξη για κακοηχογραφημένες υπερκασσέτες και «τι φωνητικά είναι αυτά γαμώτο». Οι υπόλοιποι θα προσκυνάμε εσαεί.

Αυτά για σήμερα, Σάββατο μεσημέρι, μείνετε συντονισμένοι για την επόμενη ενημέρωση!

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Εδώ και αρκετό καιρό η επανάσταση γενικά έχει γίνει της μόδας πάλι. Και μια που πλέον στην επανάσταση έχουν αρχίσει να πρωταγωνιστούν και οι πιο εφηβικές ηλικίες, υπάρχει μια σαφής προσπάθεια προσέγγισής τους από πολύ κόσμο, μιας που ξαφνικά όλοι ανακάλυψαν ότι και οι δεκαπεντάρηδες-δεκαεξάρηδες έχουν και ανησυχίες. Καθώς ερχόμουν από τη δουλειά και προσπαθούσα να αντισταθώ να μη με πάρει ο ύπνος στο τρόλευ ακούγοντας ραδιόφωνο, πέτυχα ένα θέμα για μια θεατρική διασκευή της «Mary Poppins» που ανεβαίνει αυτό τον καιρό στην Αθήνα. Έλεγε λοιπόν μια από τους συντελεστές ότι επειδή ήθελαν να πιάσουν το πνεύμα της νεολαίας και της εφηβείας και άλλα τέτοια συναρπαστικά, κατάλαβαν ότι έπρεπε να δώσουν μια πιο «ροκ» ατμόσφαιρα στο έργο (πραγματικά άκουγες τα ελληνικά στη λέξη «ροκ»). Γενικά, πάντα έβρισκα αστεία ενδιαφέρουσα αυτή τη μυθική διάσταση που έδιναν άνθρωποι που δεν έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα στη λέξη «rock» (ή «metal» ή διάφορες άλλες ανάλογες έννοιες). Έτσι λοιπόν αφού αποφάσισαν να δώσουν οι δημιουργοί μια πιο επαναστατική χροιά στο έργο, θεώρησαν ότι αυτό που θα εξέφραζε καλύτερα και θα έφερνε πιο κοντά την παράσταση στην επαναστατική νεολαία του 2009 ήταν οι Beatles! Προς θεού, μη με παρεξηγήσετε, δεν αμφισβητώ την συμμετοχή των Beatles στην επανάσταση (είτε μουσική είτε ιδεολογική) των 60s, άσχετα αν εμένα δε μου λένε και πολλά πράγματα. Ούτε θεωρώ ότι κάποιος τη σημερινή εποχή δεν μπορεί να ασχοληθεί με την μουσική των Beatles και να τον εκφράσει (αυτό θα ήταν γελοίο, όταν τόσα πράγματα που λατρεύουμε μετράνε πολλές πολλες δεκαετίες ηλικίας πίσω τους). Όμως πραγματικά πιστεύω ότι η επανάσταση και τα συνθήματα των Beatles αλλά και η μουσική τους, έχει τόση σχέση με την κουλτούρα των σημερινών δεκαεξάρηδων, όση περίπου έχει ο ανανάς με την κβαντομηχανική. Μια που τα 16 μου δεν έχουν ξεθωριάσει και πάρα πολύ ακόμα, μπορώ να μπω αρκετά εύκολα στη θέση τους και να συνειδητοποιήσω πόση πραγματικά σχέση είχαν πολλοί μεγαλύτεροι με τα γούστα μου και αυτά που με εξέφραζαν. Πραγματικά ήθελα να ήξερα, όλοι αυτοί οι δημιουργοί δεν έχουν παιδιά ώστε να ξέρουν τι τους γίνεται; Αναρωτιέμαι αν μετά από 40 χρόνια μπορεί κάποιος να σε ανάλογη θέση να ανακαλύψει την επανάσταση των Rage Against The Machine. Για πιο obscure επαναστάσεις δεν έχω μεγάλες ελπίδες αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως κάπου το 2110 να ασχοληθεί κάποιος βάζοντας Sun Ra σε καμιά θεατρική διασκευή του «Peter Pan». Πραγματικά, γιατί ο κόσμος δεν παιρνει αρκετά στα σοβαρά στη μουσική, ώστε να ασχοληθεί μαζί της και να την χρησιμοποιήσει με τον τρόπο που της αρμόζει, παρά όλοι αναλώνονται σε επιδερμικές ενασχολήσεις, προσπαθώντας απλά να δειξουν το πόσο προοδευτικοί είναι.

Δε βαριέσαι αδερφάκι μου όμως θα μου πείτε και θα έχετε και δίκιο. Εδώ ο κόσμος χάνεται, το δώρο θα φύγει πριν ακόμα έρθει και εσύ αγχώνεσαι γιατί ο κόσμος δεν έχει αντίληψη στα περί μουσικής. Από την άλλη πλευρά αυτό είναι από τα λίγα πράγματα που έχει ακόμα την ικανότητα να μας καθαρίζει το κεφάλι όταν ασχολούμαστε μαζί του. Και μας κάνει να περνάμε ωραία όταν το μοιραζόμαστε με τους φίλους μας. Αυτά περιλαμβάνει η σημερινή γκρίνια του Sonic Death Monkey. Περισσότερα πράγματα από αύριο. Άλλες δυο μέρες για την άδεια. Νομίζω ότι το Σάββατο θα περάσει ολόκληρο κάτω από τις κουβέρτες. Και για να είμαστε στο πνεύμα της επανάστασης…

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Tom Joad: I been thinking about us, too, about our people living like pigs and good rich land layin’ fallow. Or maybe one guy with a million acres and a hundred thousand farmers starvin’. And I been wonderin’ if all our folks got together and yelled…
Ma Joad: Oh, Tommy, they’d drag you out and cut you down just like they done to Casy.
Tom Joad: They’d drag me anyways. Sooner or later they’d get me for one thing if not for another. Until then…
Ma Joad: Tommy, you’re not aimin’ to kill nobody.
Tom Joad: No, Ma, not that. That ain’t it. It’s just, well as long as I’m an outlaw anyways… maybe I can do somethin’… maybe I can just find out somethin’, just scrounge around and maybe find out what it is that’s wrong and see if they ain’t somethin’ that can be done about it. I ain’t thought it out all clear, Ma. I can’t. I don’t know enough.
Ma Joad: How am I gonna know about ya, Tommy? Why they could kill ya and I’d never know. They could hurt ya. How am I gonna know?
Tom Joad: Well, maybe it’s like Casy says. A fellow ain’t got a soul of his own, just little piece of a big soul, the one big soul that belongs to everybody, then…
Ma Joad: Then what, Tom?
Tom Joad: Then it don’t matter. I’ll be all around in the dark – I’ll be everywhere. Wherever you can look – wherever there’s a fight, so hungry people can eat, I’ll be there. Wherever there’s a cop beatin’ up a guy, I’ll be there. I’ll be in the way guys yell when they’re mad. I’ll be in the way kids laugh when they’re hungry and they know supper’s ready, and when the people are eatin’ the stuff they raise and livin’ in the houses they build – I’ll be there, too.
Ma Joad: I don’t understand it, Tom.
Tom Joad: Me, neither, Ma, but – just somethin’ I been thinkin’ about.

κρέντιτ  στο χρήστη subhero.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Αγαπάμε τα παλαμάκια στη μουσική.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized