περισσότερα από αύριο (ή μεθαύριο)
winter
•13 Δεκεμβρίου, 2008 • 1 σχόλιοΞέρετε τις τελευταίες μέρες ήταν αρκετές οι φορές που μου ήρθε να γράψω κάτι πιο σχετικό με τη θεματολογία του blog, αλλά τελικά δεν μου φαινόταν και τόσο ταιριαστό με τις ημέρες. Τα προβλήματα που έχουν παρουσιαστεί την τελευταία βδομάδα δεν μπορείς να τα αγνοήσεις, ούτε να τους γυρίσεις εύκολα το κεφάλι. Είμαι σίγουρος ότι η ζωή θα συνεχιστεί και θα ξαναέρθουμε στους γνωστούς μας ρυθμούς σε κάποια φάση, αλλά θα είμαστε πραγματικά πολύ βλάκες αν ξεχάσουμε αυτά που έχουν γίνει και αυτά που έχουν ειπωθεί. Ίσως το χειρότερο που θα μπορούσε να γίνει, είναι να μετατραπεί και αυτό σε μια ακόμα επέτειο που θα θυμόμαστε μια φορά το χρόνο (ή την πενταετία), έτσι ώστε να αισθανόμαστε λίγο καλύτερα και όταν μετά από καμιά δεκαριά ή δεκαπενταριά χρόνια γίνει κάτι παρόμοιο να βγαίνουμε και να λέμε (επώνυμα ή ανώνυμα): «θυμάσαι το δεκέμβρη του 2008;». Ανάλυση δεν πρόκειται να κάνω εγώ τουλάχιστον, δεν θα μπορούσα να τα πω καλύτερα από τον προλαλήσαντα, και αν και ίσως θα εξέφραζα διαφορετικά κάποια σημεία, νομίζω ότι το γενικό συμπέρασμα με καλύπτει απόλυτα.
Τα πράγματα έχουν αρχίσει να ηρεμούν, αλλά οι αναλύσεις θα κρατήσουν για πολύ ακόμα πιστεύω (τουλάχιστον στα κανάλια). Μέχρι να βρεθεί το επόμενο θέμα που θα κάνει αυτό να ξεχαστεί. Έτσι και αλλιώς έχουμε ήδη ξεχάσει πολλά άλλα θέματα, μέχρι τη στιγμή που ήρθε η σειρά του τωρινού.
Εγώ απλά μπορώ να δώσω ένα soundtrack για να συνοδεύει το προηγούμενο του φίλου αφεντικού, σε περίπτωση που σας πιάσει η όρεξη για σκέψη.
how it came to be the winter in our hearts
01. fish – vigil
02. beirut – a sunday smile
03. justin sullivan feat. dave blomberg – changing of the light
04. matt elliott – a broken flamenco
05. steve adey – i see a darkness
06. vic chesnutt – you are never alone
07. dead can dance – crescent
08. lyn collins – ain’t no sunshine
09. tom mcrae – boy with the bubblegun
10. bonnie «prince» billy – strange form of life
11. the black heart procession – we always knew
12. kwoon – i lived on the moon
everything’s on fire
•10 Δεκεμβρίου, 2008 • Σχολιάστεthe car’s on fire and there’s no driver at the wheel
and the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides
and a dark wind blows
the government is corrupt
and we’re on so many drugs
with the radio on and the curtains drawn
we’re trapped in the belly of this horrible machine
and the machine is bleeding to death
the sun has fallen down
and the billboards are all leering
and the flags are all dead at the top of their poles
it went like this:
the buildings tumbled in on themselves
mothers clutching babies picked through the rubble
and pulled out their hair
the skyline was beautiful on fire
all twisted metal stretching upwards
everything washed in a thin orange haze
i said: «kiss me, you’re beautiful –
these are truly the last days»
you grabbed my hand and we fell into it
like a daydream or a fever
we woke up one morning and fell a little further down –
for sure it’s the valley of death
i open up my wallet
and it’s full of blood
μικρό αγόρι.
•10 Δεκεμβρίου, 2008 • 8 ΣχόλιαΗ προηγούμενη δημοσίευση του ναθιμάνου εκφράζει την απορία που ρωτάει για τα πάντα, αλλά όλοι απαντούν διαφορετικά. Ένα δεκαπεντάχρονο παιδί δολοφονήθηκε εν ψυχρώ στα εξάρχεια από υπάλληλο του κράτους. Ήταν ένα δεκαπεντάχρονο παιδί. Μένει να πανηγυρίσουμε για την πρόκριση του Παναθηναϊκού στους δεκάξι, να τα σπάσουμε όλα στις δεκαεφτά του νοέμβρη, και να καταδικαστεί ο αστυνόμος σε δεκαοχτώ χρόνια φυλάκισης.
Δεκαννιά σκατά στα μούτρα μας όμως.
Δεν νιώθω ωραία με το να ζω σε μια χώρα που ξέρει τόσο καλά να ξεχνάει τα μεμονωμένα «τραγικά συμβάντα». Γιατί είναι ένα μεμονωμένο τραγικό συμβάν, και ο υπαίτιος θα τιμωρηθεί επαρκώς, και σε τρεις βδομάδες θα λέμε «κάθε πέρσι και καλύτερα», σε κάποιο μίζερο οικογενειακό τραπέζι. Είναι ένα από τα συμβάντα, για τα οποία μόνο λυπόμαστε μετά. Και τα καταδικάζουμε. Από τα μικρόφωνα, σε συζητήσεις σε καφετέριες, τέτοια πράγματα.
Τα αίτια είναι βαθύτερα, και οι ευθύνες πολύ περισσότερες. Πολλά πράγματα στη ζωή -σχεδόν όλα, θα τολμήσω να σχολιάσω- αλληλεπιδρούν κυκλικά. Αυτο το ξέρουμε όλοι. Δεν υπάρχει μόνο ένας πιθανός κύκλος γεγονότων, υπάρχουν μπόλικοι, αλλά κανένα (μα κανένα) γεγονός δεν είναι ανεξάρτητο από τα υπόλοιπα, ΚΑΝΕΝΑ γεγονός δε συμβαίνει από το πουθενά. Δεν τρελάθηκε ένας αστυνομικός και σκότωσε και θα τιμωρηθεί και τέρμα, «δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί έτσι», «μην τσουβαλιάζεις», «τώρα είσαι απόλυτος». Εγώ μπορεί να είμαι απόλυτος, αλλά ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος είναι νεκρός. Και με ενδιαφέρει το δεύτερο. Μόνο.
Πάμε στους κύκλους μας. Ποιός έδωσε όπλο σε αυτόν τον πουτάνας γιό; Ποιός τον άφησε να ασκεί τόση εξουσια; Ποιός δεν τον εκπαίδευσε; Ποιός τον έκανε σκυλί; Ποιός του δημιούργησε τόσο φανατισμό; Ποιός δέχτηκε να διοικεί τέτοιους homo ridiculous;
Η κυβέρνηση. Τι άλλο έκανε η κυβέρνηση εκτός από αυτό το έγκλημα; Έκανε τις λέξεις βατοπαίδι, ομόλογα, φορολογικό νομοσχέδιο, siemens, υποκλοπές, 700 ευρώ, όλες αυτές τις λέξεις, τις έκανε καραμέλα στο στόμα των δυνητικά «παραπονούμενων», στο στόμα των ανθρώπων που μετά βίας καταλαβαίνουν τι σημαίνει καθεμιά από αυτές.
Αυτού του τύπου οι κυβερνήσεις λοιπόν, μεταξύ αυτών των hobbies, μεταξύ των αυξήσεων των μισθών και των συντάξεων των στρατιωτικών, μεταξύ της διαιώνισης της φτώχειας και της ανεργίας του ενός τρίτου των ελλήνων, μεταξύ της άμετρης ενίσχυσης του κεφαλαίου, σκότωσαν και τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, όπως παλιότερα είχαν σκοτώσει τον Μιχάλη Καλτεζά. Δύο μικρά παιδιά.
Αυτού του τύπου οι κυβερνήσεις, έδωσαν όπλα σε διανοητικά ανύπαρκτους ένστολους, τους έδωσαν την εξουσία που χρειάζονταν για να νιώσουν σημαντικοί, τους τόνωσαν μερικά άχρηστα κατάλοιπα του παρελθόντος, και τους έδωσαν την υπόσχεση πως οτιδήποτε και αν συμβεί εκεί έξω, το γεγονός θα καταδικαστεί και θα γίνει ένα «τραγικό συμβάν». Μετά, τους έδωσαν την ευχή τους.
Συνταξιούχοι δέρνονται σε πορείες, αλλοδαποί ξυλοκοπούνται σε πρώτη ευκαιρία, φοιτητές συλλαμβάνονται, όπλα εκπυρσοκροτούν, πολίτες δέχονται φιλικά δακρυγόνα όταν παραπονιούνται για κεραίες κινητής τηλεφωνίας δίπλα στην κούνια των μωρών τους, και μικρά παιδιά δολοφονούνται εν ψυχρώ.
Α, κάηκε και το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σύνταγμα.
Αυτά κάνουν τα όργανα της τάξεως. Με τις κυβερνήσεις από πίσω, απλά να μην αλλάζουν τίποτα, απλά τιμωρώντας (με την ελάχιστη συνήθως ποινή) εκ των υστέρων, κάποιους ενόχους, ανάμεσα σε μια τεράστια θυσία αθώων. Ή λιγότερο ενόχων, για να μιλάμε με ακρίβεια.
Ο κύκλος πάει καλά.
Στη συνέχεια έχουμε τις αναμενόμενες αντιδράσεις, με δεκαπέντε εκατομμύρια μικροαστικά κατάλοιπα να επευφημούν ή να αγανακτούν. Το «φαντάσου να έσπαγαν τη δική σου περιουσία» αποτελεί το νούμερο ένα στις προτιμήσεις των ελλήνων. Το «φαντάσου να σκότωναν το δικό σου παιδί», μου θυμίζει τον Vyacheslav Shabunin στους φετινούς Ολυμπιακούς. Διατήρησε την πρωτιά όσο μπορούσε, αλλά τερμάτισε τελευταίος, σαν ένα φάντασμα του παρελθόντος του, που κατάφερε για λίγη ώρα να παρουσιάσει λίγη από την παλιά αίγλη του.
Α, κάηκαν και μερικές τράπεζες, στις οποίες είχαν χαριστεί 28 δισεκατομμύρια ευρώ για να καλύψουν την αποτυχία των επενδυτών του αμοιβαίου κεφαλαίου τους. Των καταθέσεων των πολιτών δηλαδή.
Κάηκε επίσης η Ζάρα, η Μάρα, και το Κακό Συναπάντημα.
Στεναχωρηθήκατε; Κάηκε ο τρίτος μεγαλύτερος εμπορικός δρόμος στην Ευρώπη; Δράμα. Οικογένειες θα μείνουν στον δρόμο; Μάλιστα, τριανταπέντε πωλήτριες στην Ερμού θα βρουν δουλειά στο νέο εμπορικό στην Κηφισίας. Στον δρόμο θα συνεχίσουν να μένουν οι άστεγοι, εκεί όπου έμεναν πολύ πριν μας απασχολήσει (που σκεφτείτε το, ούτε τώρα μας απασχολεί στα αλήθεια) πως «κάποιος θα μείνει στον δρόμο».
Κάηκε το μαγαζάκι του κυρΑντώνη όμως, που έχει τρία παιδιά να μεγαλώσει, και τώρα πρέπει να πουλήσει το σπίτι του, για να ξαναφτιάξει το μαγαζάκι του.
κυρΑντώνη, πιστεύω πως εσύ πρέπει να αποζημιωθείς. Αλήθεια το λέω. Χρήματα υπάρχουν, και πρέπει να σου δοθούν, και άδικα κάψανε το μαγαζάκι σου μερικοί μαλάκες. Θα μιλήσω για αυτούς αργότερα, ή όχι, πάντως είναι μεγάλοι μαλάκες που κάψανε το μαγαζί σου, κυρΑντώνη, χωρίς ίχνος ειρωνίας.
Συνειδητοποιείς όμως, κυρΑντώνη πως εσύ, και χιλιάδες άλλοι κυρΑντώνηδες, που είστε στη λεπτή γραμμή της φτώχιας και του εξευτελισμού, αντιλαμβάνεσαι κυρΑντώνη μου, πως και ΕΣΥ όπλισες το όπλο του ειδικού φρουρού που σκότωσε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο; Μπορείς να καταλάβεις πως το δικό σου μερίδιο της ευθύνης για το γεγονός δεν είναι απλά υπαρκτό, αλλά συνάμα ΤΕΡΑΣΤΙΟ; Γιατί όσο εσύ, κυρΑντώνη, και μερικά εκατομμύρια όμοιοι με εσένα συνεχίζετε να στηρίζετε κυβερνήσεις αυτού του τύπου, μετά από όλα όσα ΒΙΩΝΕΤΕ από κυβερνήσεις τέτοιου τύπου, μην περιμένεις κυρΑντώνη να κάτσω μπροστά από τη βιτρίνα σου να την υπερασπιστώ. Είσαι μια παράπλευρη απώλεια, αλλά εγώ αυτές τις μέρες ασχολούμαι με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ένα όργανο του κράτους που ΕΣΥ ψήφισες. Μπορώ να καταλάβω το δράμα της απώλειας της προσωπικής σου περιουσίας που βιώνεις αυτή τη στιγμή, αλλά ειλικρινά, αυτή τη στιγμή με απασχολεί κάτι πιο σημαντικό : Η απώλεια της ανθρώπινης ζωής ενός ανθρώπου στα δεκαπέντε του, και οι λόγοι αυτής. Και ένας από τους λόγους, είσαι και εσύ. Κάνε τον απολογισμό σου, όσο είναι καιρός.
Περνάμε σε άλλους λόγους. Μιλήσαμε για την αστυνομία που την αφήνει ελεύθερη το κράτος να κάνει ό,τι γουστάρει, μιλήσαμε για το κράτος, μιλήσαμε για αυτούς που κάθε τέσσερα χρόνια, αντί να απέχουν από το αίσχος, το στηρίζουν.
Ποιός άλλος συντηρεί το σύστημα; Η κοινή γνώμη. Τι είναι η κοινή γνώμη; Μια μαλακία είναι, αλλά όπως και να το δεις, υπάρχει. Και αυτή δημιουργείται από τα όσα βλέπει γύρω της, και αν θέλουμε να αλλάξει προς το καλύτερο, πρέπει να γίνουν καλύτερα τα πράγματα γύρω της. Και καίγοντας ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ οτιδήποτε βρίσκεται μπροστά στα πόδια μας, τα πράγματα δεν γίνονται καλύτερα. Υπάρχουν λογικοί στόχοι, και ηλίθιοι στόχοι. Καίγοντας έναν ηλίθιο στόχο, γίνεσαι μέρος του προβλήματος, παίρνεις μερίδιο ευθύνης, κοστίζεις παράπλευρες απώλειες, τιμωρείς τον λιγότερο ένοχο για κάτι άλλο, δεν του δείχνεις γιατί έχει λάθος, και απλώς τον καταστρέφεις. Είσαι επικίνδυνος, είσαι μέρος της κατάστασης, και μέρος του κύκλου με αυτούς που συντηρούν τέτοιου τύπου κυβερνήσεις και διατηρούν αέναη την κατάσταση. Ντρέπομαι που υπάρχεις, γιατί από εσένα θα μπορούσα να περιμένω κάτι λίγο καλύτερο, αλλά τελικά είσαι ελληνάρας, που κάνεις πλιάτσικο με τη γραβάτα σου. Είσαι ΑΚΡΙΒΩΣ σαν τους άλλους, όταν πετάς μολότωφ σε ΑΝΟΙΧΤΑ μαγαζιά, απειλώντας την ζωή των εργαζομένων. Δε διαφέρεις σε τίποτα με αυτό που πολεμάς, αν εξαιρέσεις πως αυτός είναι νόμιμος, με την ευκή των μεγάλων κεφαλιών, ενώ εσύ παράνομος. Δεν είσαι σωτήρας όμως, είσαι απλά ένας μικρός μαλάκας, που για να εκτονωθείς με όποιον τρόπο μπορείς, καις και το μαγαζί του μικρού κυρΑντώνη, όταν ο Αλέξης Γρηγορόπουλος σκοτώνεται εν ψυχρώ, πληρώνοντας για τα λάθη όλων σας.
Δεν είστε άνθρωποι εσείς.
Αν ήμουν διοικητής των ΜΑΤ, θα είχα παραιτηθεί. Αν όλοι οι μπάτσοι δεν είναι μαλάκες, θα έπρεπε ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ένας, από ευθιξία, να παραιτηθεί. Ούτε μισός. Αν ήμουν αρχηγός της αστυνομίας, θα είχα παραιτηθεί. Αν ήμουν υπουργός δημοσίας τάξης, θα είχα καταθέσει την παραίτησή μου τόσες φορές, ώστε να γίνει τελικά δεκτή. Μετά θα είχα φύγει από το κόμμα. Αν ήμουν κυβέρνηση, θα είχα παραδώσει την εξουσία.
Οι αποπάνω, όλοι οι αποπάνω, όσοι μίλησαν, μίλησαν απλά για «τραγικό συμβάν». Δεν ζητήθηκε ΚΑΝ συγνώμη, απλά αναγνώστηκαν γραμμένες γραφικότητες περί κατάλυσης της δημοκρατίας και στήριξης του πολίτη όταν τους χρειάζεται. Τα ίδια δηλαδή που έχουν δηλωθεί στο παρελθόν, χωρίς καν να έχει υπάρξει νεκρός. Καρμπόν, οι ίδιες δηλώσεις. «Και δε γίνεται να καπηλεύονται το νόημα της διαμαρτυρίας δεκαπέντε γνωστοί-άγνωστοι». Δεν τους συνέλαβες ποτέ σου. Άρα, γίνεται να καπηλεύονται ό,τι τους καπνίσει. Εγώ λέω πως δε γίνεται να σκοτώνουν παιδιά οι υπάλληλοι του κράτους. Δεν τους εμπόδισες ποτέ, άρα μπορούν να σκοτώνουν όποιον τους καπνίσει.
Καταλήγω μόνο στο εξής : Χάθηκε μια ζωή, χάθηκε ο πιο αθώος από όλους εκεί έξω, και οι υπόλοιποι ένοχοι, πάνω στο πτώμα, τσακώνονται μεταξύ τους και προασπίζουν -ο καθένας το δικό του- τα σαθρά πλαίσια ηθικής τους.
Δεν είστε άνθρωποι εσείς.
Ελπίζω κατά τύχη να μην υπάρξουν άλλα τέτοια θύματα. Γιατί οτιδήποτε θετικό μπορεί να συμβεί, είμαι πλέον πεπεισμένος πως (αν συμβεί) θα συμβεί κατά τύχη.
Και επειδή είμαστε στο Sonic Death Monkey, ένα top-five
5. «Καλά του κάνανε, τι ήθελε 15 χρονών παιδί στα Εξάρχεια;;;» – ΠΟΛΥΣ κόσμος.
4. «Οι Πακιστανοί και οι Κινέζοι κάνουν πλιάτσικο, έξω από τη χώρα οι αλλοδαποί» – Ο καθένας με τον πόνο του.
3. «Να χαριστούν 1.000.000 ευρώ στις τράπεζες, για να αναπληρώσουν τις ζημιές που υπέστησαν τα καταστήματά τους» – Γίωργο Καρατζαφέρη, σαγαπάμε.
2. «Kάψανε το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο στο Σύνταγμα, και δε θα καταλάβουμε Χριστούγεννα φέτος!» – Άγνωστη θεία που ενοχλήθηκε.
1. «Αν θέλετε να ξέρετε, ο Αλέξανδρος δεν ήταν παιδί των Εξαρχείων, ήταν παιδί της Κηφισιάς, των Starbucks και του Mall» – Δήμος Βερύκιος, δεν υπάρχουν λόγια.
Ντρέπομαι που είμαι έλληνας.
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
•8 Δεκεμβρίου, 2008 • 1 σχόλιο
όνειρο #827
•2 Δεκεμβρίου, 2008 • ΣχολιάστεΚαι είμαστε λέει στον τελικό, 2-2 στις καθυστερήσεις, εσύ μου δίνεις μια ψηλοκρεμαστή πάσα, κάνω κοντρόλ με το στήθος, φέρνω την μπάλα μπροστά μου, κάνω προσποίηση ότι θα φύγω αριστερά, ξεγελάω τον αμυντικό αλλά τελικά όντως πάω αριστερά και τον ξεγελάω ακόμα περισσότερο, εσύ εν τω μεταξύ, έχεις κάνει την κίνηση προς τα μέσα, είσαι ήδη στη μικρή περιοχή και περιμένεις τη σέντρα για να σκοράρεις και να σηκώσουμε την κούπα, φτάνω στο σημαιάκι του κόρνερ, το τριπλάρω, εκείνο με ανατρέπει και ο διαιτητής δείχνει πέναλτυ, ο κόσμος τρελαίνεται δε γίνεται να χαθεί αυτός ο τίτλος, δεν μπορεί να χαθεί αυτός ο τίτλος, είμαστε πρώτοι, είμαστε και οι πρώτοι, πόσο πρώτοι είμαστε κανείς δεν ξέρει, αγκαλιές, φιλιά, αλλά ψυχραιμία, παίρνεις την μπάλα, τη στήνεις στη βούλα, η κάμερα ζουμάρει στην υπέροχη κοτσίδα σου από την οποία τρέχουν σταγόνες ιδρώτα, παίρνεις φόρα, εφτά βήματα ως την μπάλα, μας δείχνει η τηλεόραση, έξι βήματα ως την μπάλα, να με βλέπουν άραγε στο χωριό, θα έχουν κάτσει λογικά στο καφενείο και θα πίνουν τσίπουρα οι μεγάλοι και γκαζόζες τα μικρά, πέντε βήματα ως την μπάλα, αποδοκιμασίες, ζήτω, άντε γαμήσου και μπράβο και όλα αυτά τέσσερα βήματα από την μπάλα, θα αγοράσω μια πόρσε με το πριμ, ένα πλευστέισον και ένα κλιματιστικό για τη μάνα μου, ίσως μάλιστα να τους κάνω καμιά διαφήμιση μήπως και μου το αφήσουν φτηνότερα, δυο βήματα ως την μπάλα, να φέρουν και κανένα μανεκέν για τη διαφήμιση, καμιά ξανθιά με βυζιά και πόδια, γαμώ, να έχει και σενάριο, βέβαια, και στο τέλος να το ρίχνω το γκομενάκι και αμέσως μετά να δείχνουν το λόγκο της επιχείρησης, γαμώ τις ιδέες, ίσως πιο μετά να το πάρω το γκομενάκι καμιά βόλτα στην παραλιακή, ίσως ακόμη ρε μαλάκα να κανονίσουμε παρέα καμιά βόλτα, βέβαια, πως δεν το σκέφτηκα νωρίτερα αλλά για ένα λεπτό, δε θυμάμαι να έχεις εκτελέσει ποτέ πέναλτυ στην καριέρα σου, αλλά δεν ανησυχώ γι’αυτό, όχι, ανησυχώ γιατί συνεχίζεις και τρέχεις, πέρασες την μπάλα, πέρασες τον τερματοφύλακα, έσκισες τα δίχτυα, πέρασες τους φωτογράφους, πήδηξες το φράχτη, ανέβηκες τα σκαλιά, πέρασες μια πόρτα και μετά χάθηκες, σε έχασα, ψάχνω στην κερκίδα, τίποτε, μόνο αποδοκιμασίες, ζήτω, άντε γαμήσου και μπράβο. Και εκείνο που με παραξένεψε είναι ότι δεν ξύπνησα εκείνη τη στιγμή, αλλά δυο ώρες αργότερα. Επί δυο ώρες κοιτούσα την μπάλα. Χαμογελώντας φυσικά, τόσα φλας άστραφταν γύρω μου.
the dream
ratatat … schiller
butcher the bar … get away
kings of convenience … misread
bon iver … skinny love
mark lanegan … don’t forget me
sera cahoone … the colder the air
hilde marie kjersem … midwest country
the black keys … psychotic girl
plumerai … home again
federico aubele … en cada lugar
ugly kid joe … cats in the cradle
peter nalitch … santa lucia
κωνσταντίνος βήτα … δωσ’ μου αυτή τη γεύση
gandalf … hang on to a dream
sixteen horsepower … strong man
ludovico einaudi … fuori dal mondo
μουσική ερώτηση
•30 Νοεμβρίου, 2008 • 1 σχόλιοO ένας λέει :
«If I could start again a million miles away, I would keep myself, I would find a way…»
Trent Reznor, The Downward Spiral, Hurt
δέκα χρόνια περνούν, και ο άλλος λέει :
«Ultimately, as quickly as our world blooms, our world is discordant, and our pigeons are wounded, and as our world dies, we die, and we are extinct. If only we could kill ourselves over and over until we get it right.»
Aaron Funk, Rossz Csillag Alatt Szόletett (Born Under a Bad Star)
Και η ερώτηση είναι μουσική : Προτιμάτε Nine Inch Nails ή Venetian Snares;;
the car is on fire…
•25 Νοεμβρίου, 2008 • ΣχολιάστεΑς κάνουμε μερικές ιστορικές αναδρομές. Πάνε 6 χρόνια από την κυκλοφορία του «Yanqui U.X.O.» (θυμάμαι ακόμα μια από τις πρώτες κριτικές του στο «Ποπ+Ροκ») το 2002. Πάνε 5 χρόνια και από την εμφάνιση των Godspeed You Black Emperor (για δεύτερη φορά στην Ελλάδα) στο Gagarin το 2003. Μια συναυλία για την οποία είμαι σίγουρος ότι θα μιλάω κάποια στιγμή και στα εγγόνια μου, ως εμπειρία ζωής (κατά ένα μεγάλο ποσοστό και εξαιτίας των Hanged Up βέβαια), μια συναυλία που 5 χρόνια μετά είναι ακόμα εύκολα στο top 5 συναυλιακών στιγμών που έχω ζήσει. Κάπου λίγο μετά από όλα αυτά τα ωραία, οι GYBE αποφάσισαν να κάνουν διακοπές. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί (αφού πολλές φορές είπαν ότι δεν διαλύουν). Πολύ νερό έχει μπει στο post rock αυλάκι από τότε, άλλοτε καθαρό, άλλοτε ελαφρώς καφετί, ενώ από την μεριά των Καναδών η κύρια μουσική έκφραση είναι η έτερη κολλεκτίβα των A Silver Mt. Zion, οι οποίοι έχουν κυκλοφορήσει από τότε 3 album και 1 ep (με καλύτερη στιγμή το «Horses in the sky») αλλά οι οποίοι, για πολλούς κυκλοφόρησαν τους καλύτερούς τους δίσκους όσο υπήρχε ακόμα και το κύριο συγκρότημα από το οποίο ξεπήδησαν. Δεν ξέρω αν συμφωνώ εντελώς με αυτή την άποψη, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν τη θεωρώ και παράλογη.
Πώς μου ρθαν όλα αυτά; Προχτές έκανα μια από τις περιοδικά καθιερωμένες «μπας-και» επισκέψεις μου στο site τους και στα νέα το μόνο που βρήκα να αφορά το συγκρότημα είναι το link για ένα bootleg live εμφάνισής τους στο Paradiso του Amsterdam. Βάζοντας να το ακούσω τώρα και βρισκόμενος κάπου στη μέση του «Dead Metheny» συνειδητοποιώ για μια ακόμη φορά πόσο κρίμα είναι να είναι εξαφανισμένο αυτό το συγκρότημα μόλις μετά από 3 δίσκους. Και ότι όσο καλοί και να είναι οι ASMZ, το έτερο εγώ τους παίζει μπάλα σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο, δημιουργώντας μουσική που έχει την δύναμη να σε φτάσει όχι απλά στα αστέρια αλλά και μέσα στον ίδιο τον πυρήνα τους. Κάπου στα 10:39 του «Dead Metheny» από την εκτέλεση του live αρχίζω να πιστεύω ότι πρέπει να κρύβεται το μυστικό της ζωής.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς σκοπεύουν να γυρίσουν από το κοινόβιο στη Χαβάη, αλλά ο καιρός είναι υπερβολικά πολύς που έχουν λείψει. Και δεν υπάρχει οδηγός στο τιμόνι.
θΕΟΣ
•24 Νοεμβρίου, 2008 • 1 σχόλιοΔεδομένου του πεπερασμένου χαρακτήρος της χωρητικότητος της σιντοθήκης μου, ένας σημαντικός αριθμός των σιντίζ που διαθέτω μένει στην απ’έξω και πιο συγκεκριμένα σε τρία μεγάλα συρτάρια που παλιά φιλοξενούσαν ρούχα. Δε μας ενδιαφέρει αυτό.
Μας ενδιαφέρει εν προκειμένω ότι μια φορά στο τόσο κάποια μετακομίζουν από τη σιντοθήκη στο συρτάρι και τούμπαλιν με καθαρά συγκυριακά κριτήρια. Η μουσική αξία (κανένα άλμπουμ των Pearl Jam δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί σε κανένα συρτάρι σε αυτό τον κόσμο), το συναισθηματικό δέσιμο (κανένα αντίτυπο του Use δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί σε κανένα συρτάρι σε αυτό τον κόσμο), η αίσθηση της αυτοεκτίμησης (κανένα άλμπουμ των Maiden δεν πρόκειται ποτέ να φύγει ποτέ από το συρτάρι σε αυτό τον κόσμο). Ούτε αυτό μας ενδιαφέρει και τόσο εδώ που τα λέμε.
Όσα υποβιβάζονται από τη βιτρίνα τις περισσότερες φορές περνάνε μια βόλτα από το pc για μια σύντομη τελετή στην οποία τιμούμε τη μνήμη τους μέσω της μετατροπής τους σε mp3 που πολύ λυπούμαι που το παραδέχομαι αλλά απλά καταλαμβάνουν ένα σχετικό χώρο στο σκληρό, δεν περνάνε δείκτες ποντικιών από πάνω τους, δε γνωρίζουν το winamp, υπάρχουν χωρίς να είναι. Δεν ξέρω γιατί συνεχίζω και το κάνω, μάλλον απλά επειδή δε θέλω να αποχωριστώ το άλλοθι ότι ακόμη τα νοιάζομαι και τα αγαπώ και είναι τυχαίο το νέο τους σπίτι και δε σημαίνει κάτι τρομερό στην ουσία και κάποτε θα γυρίσουν δίπλα στο στερεοφωνικό και όλα θα είναι ωραία και πρέπει επιτέλους να κάνω κάτι με το χωροταξικό για τα σιντίζ και τα βιβλία σε αυτό το σπίτι γιατί παράγινε. Ούτε αυτό είναι τελικά.
Ψες ήταν η σειρά του «Ideal Crash» και του «In a Bar Under the Sea» των dEUS που άλλαξαν στέγη. Τα ξανάκουσα λοιπόν και είχα περίπου ξεχάσει πόσο ωραίοι δίσκοι ήταν. Είναι. Πέρα δηλαδή από τις όποιες γλυκανάλατες αναμνήσεις μπορεί να φέρνουν από εκείνες τις εποχές. Αυτό είναι που μας ενδιαφέρει. Είμαι σίγουρος.
in the heat of the night
•23 Νοεμβρίου, 2008 • ΣχολιάστεΑνάθεμα κι αν ξέρεις πότε μπορείς να εκτιμήσεις ένα καλό black metal δίσκο.
Παλιά, στο δρόμο για το σχολείο, άκουγα κασσέτες με επιλογές Bathory, Celtic Frost, Autopsy, Burzum, Dodheimsgard, Darkthrone, Mayhem, Ved Buens Ende, Tormentor, Immortal, Master’s Hammer, Enslaved, Rotting Christ, Algaion, Dissection, Graveland (δεν είχαμε από την day one κριτήριο ε), Necromantia, και χαιρόμουν, ήξερα πως αυτή είναι η μουσική που γουστάρω περισσότερο από κάθε άλλη, είχα τις κασσέτες μου, μετά που πήρα discman είχα τα cd-r μου, και πάει λέγοντας. Τότε ήταν οι πρώτες μου επαφές με το είδος, σιγά σιγά, είχα πάει να μείνω στην ιστορία στη β’ λυκείου επειδή έβλεπα όλη μέρα το dvd του «European Legions» των Mayhem, τελικά δεν έμεινα, όλα ωραία. Τότε, η μουσική αυτή δημιουργούσε τη διάθεσή μου. Δεν μου αρέσει να ακούω γονικές και συντηρητικές μαλακίες περί bad influence, αλλά όπως και να το κάνεις, με δεδομένο πως για να είσαι σε τέτοια φάση, ε είσαι σε τέτοια φάση, η ακρόαση του black metal έκανε τη δουλειά της, ήταν μια μικρή μυσταγωγία, ήταν λίγη απομόνωση από τον περίγυρο, ήταν η αρχή μιας διαφορετικότητας από τα συνηθισμένα, ήταν κάτι που εκ κατασκευής, εκ όψεως θα έλεγα και μόνο, είχε την απόλυτη δύναμη να εξιτάρει. Είχε μια άγνωστη αισθητική, που επιδρούσε πάνω μου άμεσα. Θυμάμαι χάζευα μια απίστευτη φωτογράφιση των Master’s Hammer σε ένα βουνό, σκάλωμα μεγάλο. Χαίρομαι που πρωτοάκουσα black metal σε τέτοια ηλικιά, με θεωρώ σχεδόν τυχερό που μου συνέβη, και αυτό καθόρισε πολλά για τη μετέπειτα πορεία.
Μετά ήρθαν : τα mp3s, το πιο ενδελεχές ψάξιμο στο underground του είδους, η διαμόρφωση του γούστου, η δύναμη της επιλογής, η σαστιμάρα σε ορισμένες αντίστοιχες επιλογές των συγκροτημάτων, το hype, οι true, οι false, η μερική απομυθοποίηση του συμβολικού των γεγονότων της Νορβηγίας, ο Dan Devero (ασχολίαστο), οι εκατοντάδες δίσκοι στα ράφια μας, οι κάπως πιο συχνές σοβαρές συναυλίες, οι dsl, μερικές χιλιάδες δίσκοι στο σκληρό μας, η αγορά σπάνιων δίσκων από διάφορα μέρη του πλανήτη μέσω internet, η μη ρομαντική αντιμετώπιση, ήρθαν πολλά τελοσπάντων, που ανά καιρούς με έκαναν είτε να γουστάρω με τα χίλια, είτε να ξενερώνω με τα δώδεκα χιλιάδες, ήρθε και περίοδος που δε γούσταρα μία να ακούω black metal, και απλά περίμενα να κυκλοφορήσει το «Supervillain Outcast», για να μη συνυπολογίσω πως κάπου στη διάρκεια αρχίσαμε να ακούμε μουσική και όχι μόνο black metal, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το κηνύγι της ποιότητας στο οποίο έχουμε ριχτεί από τότε που καταλάβαμε πέντε πράγματα παραπάνω.
Τι άλλαξε ριζικά; Αν το δούμε κάπως πιο στεγνά, τίποτα. Διαβεβαιώνω πως το «Panzerfaust» το γουστάρω ακριβώς το ίδιο με την πρώτη μέρα που το άκουσα, μην πω και περισσότερο. Αυτό που άλλαξε, ίσως, λίγο, τώρα που το βλέπω έτσι που είναι Σάββατο βράδυ και θέλω να σπάσω το σπίτι, είναι πως αν κάποτε το black metal καθόριζε τρόπον τινά τη διάθεσή μου, τώρα βρίσκει διεξόδους μόνο όταν η διάθεση δεν είναι και πολύ στα καλά της και χρειάζεται τις εκρήξεις που είναι τελοσπάντων απαραίτητες κάπως, για να στηθεί στα πόδια της μια black metal μουσική στα σωστά της. Στα σωστά της, λέω και το εννοώ. Επίσης να σημειωθεί πως δεν μιλάω για όλο το ιδίωμα, διότι τότε δεν θα βγάλουμε άκρη ποτέ, και δε θα έχει τόση πλάκα.
Σε καμία περίπτωση η ουσία του black metal στο οποίο αναφέρομαι δεν έχει χαρακτήρα συνοδευτικό, διότι είναι φτιαγμένο για παραπάνω πράγματα, αλλά η κατάσταση έχει ως εξής, για ένα σαββατόβραδο ενός σαββάτου που έχει ξεκινήσει -αλήθεια λέω- όσο πιο στραβά γίνεται, και δε λέει να συνεχίσει με καμιά σοβαρή προοπτική : Μπαίνεις στο δωμάτιο, ανοίγεις το στερεοφωνικό και πιάνεις εντελώς μηχανικά το «Blood Libels» των Antaeus. Δεν είχες πάθει και την απόλυτη πλάκα σου ποτέ, καθώς κάτι μέσα σου φώναζε πως οι εν λόγω Γάλλοι δε θα ξεπεράσουν ποτέ ποτέ το ντεμπούτο «Cut your Flesh and Worship Satan». Το «Blood Libels» το είχες αγαπήσει στην ώρα του, είχες (κατα)ευχαριστηθεί και με εκείνο το tribute στη Diamanda Galas όταν στο ομώνυμο track χρησιμοποίησαν τα λόγια του «Sono L’Antichristo» από το «The Divine Punishment» LP (πιο ακραίο από όλο το black metal μαζί), γενικώς ωραίο album ρε αδερφέ, αλλά δε θα πεθάνουμε κιόλας. Το «Blood Libels» αρχίζει να παίζει, όχι σε μικρή ένταση, και νιώθεις το θυμό σου, αντί να μειώνεται, να δίνει στροφές, και σαν σε γεωμετρική πρόοδο να αυξάνεται όπως του αρμόζει. Είσαι ένα βήμα πριν εκραγείς.
Το «Blood Libels» είναι ένας φανταστικός δίσκος.
Ανάθεμα κι αν ξέρεις πότε μπορείς να εκτιμήσεις ένα καλό black metal δίσκο.
one night wonder
•22 Νοεμβρίου, 2008 • ΣχολιάστεΕίχα πολύ καιρό. Είχα κάνει πολύ λάθος να έχω πολύ καιρό. Μινιμαλισμός
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
Πως να σου το πω
Κι έλεγα περνούν τα χρόνια
Θα συμμορφωθώ
Μα είναι δώρο άδωρο ν’αλλάξεις χαρακτήρα
Τζάμπα κρατάς λογαριασμό
Τζάμπα σωστός με το στανιό
Έξω φυσάει αέρας
Κι όμως μέσα μου
Μέσα σ’αυτό το σπίτι
Πριγκηπέσα μου
Το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
Απίστευτός ο κόσμος
Κι ο χαρακτήρας μας
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
Κι έφτασα ως εδώ
Λάθη, στραβά και πάθη
Μ’ έβγαλαν σωστό
Ξημερώματα στο δρόμο
Ρίχνω πετονιά
Πιάνω τον εαυτό μου
Και χάνω το μυαλό μου
Έξω φυσάει αέρας
Κι όμως μέσα μου
Μέσα σ’αυτό το σπίτι
Πριγκηπέσα μου
Το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
Απίστευτός ο κόσμος
Κι ο χαρακτήρας μας
sonic death monkey 