ΤΑΙΝΙΕΣ
01. Moonrise Kingdom
02. Beasts of the Southern Wild
03. the Perks of Being a Wallflower
04. Margaret
05. Holy Motor
06. Safety Not Guaranteed
07. les Neiges du Kilimandjaro
08. Seven Psychopaths
09. Compliance
10. Beyond the Hills
11. Amour
12. the Master
13. Laurence Anyways
14. Django Unchained
15. Tabu
16. the Imposter
17. De Ruille et d’os
18. Young Adult
19. the Angels’ Share
20. the Cabin in the Woods
και του χρόνου, επίσης, γειασου.
A’ Γυναικείο
01. Ann Dowd
Compliance
02. Cosmina Stratan
Beyond the Hills
03. Emmanuelle Riva
Amour
04. Anna Paquin
Margaret
05. Jo Min-Su
Pietà
06. AnnaLynne McCord
Excission
07. Isabelle Huppert
In Another Country
08. Aubrey Plaza
Safety Not Guaranteed
09. Quvenzhané Wallis
Beasts of the Southern Wild
10. Kara Hayward
Moonrise Kingdom
Ά Ανδρικό
01. Denis Lavant
Holy Motors
02. Christoph Waltz
Django Unchained
03. Philip Seymour Hoffman
the Master
04. Jean Louis Trintignant
Amour
05. Mark Duplass
Safety Not Guaranteed
06. Daniel Day Lewis
Lincoln
07. Logan Lerman
the Perks of Being a Wallflower
08. Paul Brannigan
the Angels’ Share
09. John Hawkes
the Sessions
10. Ricardo Dorin
Un Cuento Chino
Σκηνοθεσία
01. Kenneth Lonergan
Margaret
02. Paul Thomas Anderson
the Master
03. Leos Carax
Holy Motors
04. Wes Anderson
Moonrise Kingdom
05. Michael Haneke
Amour
06. Benh Zeitlin
Beasts of the Southern Wild
07. Quentin Tarantino
Django Unchained
08. Christian Mungiu
Beyond the Hills
09. Miguel Gomes
Tabu
10. Jacques Audiard
De Ruille et d’os
~ # ~ # ~
Μουσική
01. Dan Romer, Benh Zeitlin
Beasts of the Southern Wild
02. Alexandre Desplat
Moonrise Kingdom
03. Jonny Greenwood
the Master
04. Hans Zimmer
the Dark Knight Rises
05. Broadcast
Berberian Sound Studio
Β’ Γυναικείο
01. Emma Watson
the Perks of Being a Wallflower
02. Edith Scob
Holy Motors
03. Amy Adams
the Master
04. Emily Blunt
the Looper
05. Anne Hathaway
the Dark Knight Rises
06. Maggie Smith
the Best Exotic Marigold Hotel
07. Tilda Swindon
Moonrise Kingdom
08. Sophie Nelisse
Moniseur Lazhar
09. Helen Hunt
the Sessions
10. Judi Dench
Skyfall
(είμαι νομίζω ο μοναδικός που νομίζει ότι αυτή είναι η λιγότερο ενδιαφέρουσα κατηγορία. ας είναι)
Β’ Αντρικό
01. Samuel Jackson
Django Unchained
02. Sam Rockwell
Seven Psychopaths
03. Paul Giamatti
Cosmopolis
04. Ezra Miller
the Perks of Being a Wallflower
05. Javier Bardem
Skyfall
06. Bruce Willis
Moonrise Kingdom
07. Robert De Niro
Silver Linings Playbook
08. Alan Arkin
Argo
09. Bradley Whitford
Cabin in the Woods
10. Tom Hardy
the Dark Knight Rises
Είναι η πρώτη χρονιά που συμμετέχω οπότε αν κάνω καμιά σαχλαμάρα να είσαι τρυφερός και ήρεμος μαζί μου. Ευχαριστώ.
Drumroll…
ΣΕΝΑΡΙΟ
01. Moonrise Kingdom
Wes Anderson, Roman Coppola
02. the Perks of Being a Wallflower
Stephen Chbosky
03. Safety Not Guaranteed
Derek Connolly
04. the Cabin in the Woods
Joss Whedon, Drew Goddard
05. Margaret
Kenneth Lonergan
06. the Angels’ Share
Paul Laverty
07. Beasts of the Southern Wild
Lucy Alibar, Benh Zeitlin
08. Django Unchained
Quentin Tarantino
09. Seven Psychopaths
Martin McDonagh
10. Young Adult
Diablo Cody
Παρασκευή απόγευμα. Είσαι στη δουλειά σου, ψάχνεις που θα πρέπει να πεις ευχαριστώ για το γεγονός ότι ήταν για μια φορά ήσυχη η μέρα σου, περιμένεις εναγωνίως να περάσει η ώρα για ξεκινήσει η ανάπαυλα του σαββατοκύριακου και ακούς τη μουσική σου. Έρχεται λοιπόν ο φίλος σου ο Αλέξανδρος και σου λέει με επιμονή ότι πρέπει να ακούσεις οπωσδήποτε το album από μια σε σένα παντελώς άγνωστη μπάντα, τους Tales Of Murder And Dust. Η αλήθεια είναι ότι δεν είσαι σε διάθεση να δώσεις προσοχή σε καινούρια μουσική που ΠΡΕΠΕΙ να ακούσεις, μια που το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να πας επιτέλους σπίτι. Με τον Αλέξανδρο στα μουσικά γούστα έχουμε κάποιες στενές ομοιότητες αλλά και πάρα πολλές ξεκάθαρες διαφορές. Συνεχίζει να επιμένει όμως, τουλάχιστον να ακούσεις ένα κομμάτι γιατί ΠΡΕΠΕΙ να το ακούσεις. Μπαίνεις λοιπόν στο bandcamp (ωραίο πράμα το bandcamp παιδιά), και ακούς, κατόπιν προτροπής, το «Hypnotized Narcissist». Και σταματάει να σε πολυενδιαφέρει αυτό που συμβαίνει γύρω σου στη δουλειά και δεν ακούς που σου μιλάνε οι διπλανοί σου και απλά ακούς. Και θυμάσαι στην αρχή ότι τι κρίμα που σε απογοήτευσαν πρόσφατα τόσο πολύ οι Kiss The Anus Of A Black Cat, αλλά, να, μήπως εκείνο το σημείο στους θυμίζει λίγο; Και ακούς και την ψυχεδέλεια σου, και τις μελωδίες σου και τα όλα σου. Και λες ότι πλέον ΠΡΕΠΕΙ να ακούσεις αυτό το album. Ο Αλέξανδρος σου λέει ότι το επόμενο βράδυ παίζουν και live στην Αθήνα, μήπως να πηγαίνατε; Έχεις ακυρώσει τόσα live τον τελευταίο καιρό (τα τελευταία χρόνια εδώ που τα λέμε), που ούτε ο ίδιος δεν πιστεύεις τον εαυτό σου όταν λέει ότι το σκέφτεσαι. Ξέρεις ότι θα φτάσεις Σάββατο απόγευμα, θα είσαι σπίτι, θα έχεις αράξει, θα βαρεθείς και θα κάτσεις πάλι σπίτι. Αλλά έρχεται η ώρα να πας σπίτι πια και σταματάς να το πολυσκέφτεσαι.
Σάββατο πρωί. Είσαι πάλι στη δουλειά σου (έχει καταντήσει λίγο αστείο το φαινόμενο). Έχει ηρεμία, δεν υπάρχουν άλλοι τριγύρω σου να σε ενοχλούν και μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου αλλά να ακούσεις και λίγη μουσική με την άνεσή σου (έχουμε ξαναπεί πόσο ωραίο πράγμα είναι να μπορείς να το κάνεις αυτό στη δουλειά; Μάλλον ναι). Έχεις κατεβάσει το «Hallucination Of Beauty» των περσινό, πρώτο, album των Tales Of Murder And Dust και επιτέλους το ακούς. Και είναι ωραίο. Πολύ ωραίο. Από τα album που ΠΡΕΠΕΙ να ακούσει κανείς θα μπορούσες να πεις. Λίγο soundtrack-ικό, λίγο ψυχεδέλεια, λίγο folk, λίγο post rock, οι KTAOABC συνεχίζουν να μου ακούγονται παρόντες (μάλλον από σύμπτωση). Ο Αλέξανδρος συνεχίζει να σου λέει να πάτε στο live το βράδυ, εσύ δεν έχεις πειστεί ιδιαίτερα, αλλά έχεις πολύ καιρό να πέσεις σε τέτοια ευτυχή σύμπτωση. Σου χει λείψει αρκετά η αίσθηση του να γνωρίζεσαι με καινούρια μουσική σε τόσο άμεσο επίπεδο, έχεις σιχαθεί λίγο με το ότι δεν προλαβαίνεις να κάνεις τίποτα λόγω υποχρεώσεων τον τελευταίο καιρό, όλοι οι υπόλοιποι έχουν μάλλον κανονίσει για το βράδυ. Αυτή τη φορά όταν λες ότι είναι πιθανό να πάτε στο live το βράδυ το εννοείς λίγο περισσότερο.
Διάλειμμα για φαγητό και καινούριες γνωριμίες.
Σάββατο απόγευμα. Γυρίζεις σπίτι, είσαι αρκετά κουρασμένος, αλλά και περήφανος για τον εαυτό σου επειδή αποφάσισες να κάνεις την υπέρβαση και να πας στο live το βράδυ. Κάθεσαι λίγο, ξανακούς το δίσκο, συνεχίζει να σου αρέσει πολύ, κοιτάς λίγο στο internet για το ποιοι επιτέλους είναι αυτοί οι Tales Of Murder And Dust και αρχίζει να σου βγαίνει η κούραση των ημερών. Νυστάζεις και λίγο είναι η αλήθεια, αναρωτιέσαι πως υπήρχε μια περίοδος που πήγαινες σε τρία live τη βδομάδα. Προσπαθείς να αποφασίσεις αν σου λείπει αυτή η περίοδος. Φτάνεις οριακά στο να ακυρώσεις την έξοδο, αλλά επειδή τις περισσότερες φορές εκνευρίζεσαι εσύ περισσότερο από όλους με τον εαυτό σου, πατάς πόδι. Ξαναντύνεσαι, παίρνεις μαζί σου το δίσκο και τον ακούς στο δρόμο.
Σάββατο βράδυ. Μόλις βγαίνεις από το S.I.X. Dogs. Σε πονάει η πλάτη σου από την ορθοστασία, αναρωτιέσαι πότε έγινες τόσο ερείπιο, αλλά δεν παραπονιέσαι. Αντίθετα είσαι χαρούμενος που το πήρες απόφαση. Γιατί; Γιατί οι Tales Of Murder And Dust είναι πολύ ωραίο συγκρότημα. Το αρχικά ημι-άδειο μαγαζί, τελικά γεμίζει με αρκετά ετερόκλητο κόσμο, όχι ιδιαίτερα μικρής ηλικίας, και αναρωτιέσαι αν και αυτοί κάνουν την υπέρβασή τους εκείνη την ημέρα ή αν συνεχίζουν να πηγαίνουν σε τρεις συναυλίες τη βδομάδα. Το δεύτερο σε προβληματίζει κάπως, αλλά τα ξεχνάς όλα την ώρα που ξεκινούν να παίζουν οι Δανοί. Η πρώτη σκέψη που περνάει από το μυαλό σου; Να που εμφανίζονται ακόμα ενδιαφέρουσες post rock μπάντες και δεν έχουν μείνει όλες στις αρχές των 00s. Βέβαια ο χαρακτηρισμός post rock μπάντα, τους αδικεί αρκετά, αλλά είναι σαφές ότι στο live προτιμούν να είναι αρκετά πιο φασαριόζοι σε σχέση με το δίσκο. Όχι ότι με χαλάει δηλαδή, το αντίθετο μάλιστα. Από τη στιγμή που καταφέρνουν να σε παρασύρουν, θεωρούνται πετυχημένοι. Από πίσω τα κλασσικά αφαιρετικά βιντεάκια που δείχνουν να συνοδεύουν κάθε εναλλακτική εμφάνιση τα τελευταία χρόνια. Μπροστά ένα συγκρότημα νέο, ορεξάτο, με τις ατέλειές του (η φωνή του ενός κιθαρίστα δεν έπιασε ακόμα και τα δικά μου – χαμηλά – standards), να δείχνει να το απολαμβάνει μαζί με τους από κάτω. Ακόμα και με πιασμένη πλάτη η μια ώρα και κάτι περνάει γρήγορα. Έχεις πάρει και το δίσκο τους γιατί έχεις ξεχάσει από πότε έχεις να πάρεις δίσκο.
Θα πω πάντως την αμαρτία μου ότι σε τέτοιες, ημι-οικογενειακές καταστάσεις ποτέ δεν θα καταλάβω τη διαδικασία του encore. Ας το λήξουμε αυτό κάποια στιγμή παιδιά, μερικές παραδόσεις είναι καλό να ξεχνιούνται. Φεύγοντας χαίρεσαι που πήγε καλά το live, που μάλλον δεν μπήκαν μέσα οι διοργανωτές, που ένιωσες ξανά, έστω και περιστασιακά, μέρος της φάσης. Όταν σε ρωτάει ο Αλέξανδρος, αν θα πάτε στους Swans το Μάιο και απαντάς ναι, σε πείθει λίγο περισσότερο ο εαυτός σου. Μέχρι τότε αλλάζουν πολλά βέβαια.
Προς το παρόν, παιδιά, ΠΡΕΠΕΙ να ακούσετε αυτό το δίσκο.
Στην Κούβα οι νύχτες είναι κόκκινες. Ένας παλιός μπλουζίστας είπε πως στην Νέα Ορλεάνη, εάν τραγουδήσεις τα μπλουζ σου, τα χάνεις. Δεν είναι απίστευτο;
Το κόκκινο της Κούβας μπαίνει κάτω από το δέρμα σου, ποτίζει την σάρκα σου αλλάζει την σύστασή σου. Στην Νέα Ορλεάνη η καρδιά σου είναι περισσότερο μοναχική όσο ποτέ και όμως νιώθεις γεμάτα από κόσμο. Σοκάκια βαμμένα με σκοτωμένες καρδιές και πάθη που καταφθάνουν στην δική μας πλευρά όλο και περισσότερο. Νέα μίση, απέχθειες, μισές αλήθειες και αδυναμίες, αγώνας και αναμνήσεις.
Κινούμαστε σαν πλανήτες ο ένας ανάμεσα στον άλλο και λέμε ναι και όχι στα πάντα. Θέλουμε ένα κομμάτι από όλες τις τούρτες, έτσι για να είμαστε σίγουροι. Κανόνες παντού, να προσέχεις τα λόγια σου. Κάνε καμιά έκπτωση.
Μέτρα τα αυτά που κάνεις γιατί μπορεί στο τέλος να μην φτάσουν για σένα, σώσε ό,τι πιάσεις και μην το χάσεις γιατί μετά θα είσαι κάτι λιγότερο.
Μην πεις ναι, μην πεις όχι.
Κάπως έτσι περνάνε οι νύχτες και στην Κούβα. Βρίσκεται εκεί στην άκρη του μπαρ, μια νύχτα ζεστή όσο καμία άλλη στον κόσμο, όλοι οι δείκτες ανεβαίνουν και συντονίζονται οι μουσικές, συντονίζονται τα όργανα της ζωής μας για αυτή την μία και μοναδική στιγμή, στην άκρη του μπαρ, το κρεσέντο μιας κύησης που θα φέρει εμπρός χίλιες εκρήξεις στον εγκέφαλο. Η μουσική ούτως ή άλλως μοιάζει περισσότερο από όσο πρέπει με τον έρωτα.
Οι γουλιές κατέβαιναν σαν μακρόσυρτος οργασμός, εκεί στην άκρη του μπαρ τα βιολιά συνοδεύαν την αλλαγή στην ατμόσφαιρα. Το μόνο φως ήταν αυτό που έλειπε. Από έξω περνούσαν εποχές και χρόνια και κάναν μπόλικη φασαρία.
Γύρισες δεκαετίες και πολέμους, δίσκους και ποπ σταρς, χώρες και χρόνο, διαστάσεις και παράδεισους με κολάσεις και ποτέ δεν ήταν τίποτα το ίδιο. Μόνο ένα πράγμα έμεινε το ίδιο κι αυτό ήταν εκείνη η ζεστή νύχτα στην άκρη του μπαρ με το ξύλο να δονείται στους ρυθμούς των καρδιακών μυών σου και της μαγείας στην άκρη των δαχτύλων σου. Όλα τα υπόλοιπα ήταν απλά ψίθυροι στο σκοτάδι και ωραία λόγια που στην καταιγίδα ήταν απλά ένα κουτί παπουτσιών.
Και ξαφνικά, γυρνάς το κεφάλι και βλέπεις τον άνθρωπο στην άλλη άκρη του μπαρ. Τρίζεις τα δόντια στην λαμαρίνα του κισμέτ και κλείνεις τα μάτια στην σκόνη της μουσικής που θολώνει το μυαλό σου.
Στην Κούβα ακόμα βάφουν τους τοίχους με τις επιθυμίες σου. Στην Νέα Ορλεάνη ακόμα τελετουργούν στο όνομα της μουσικής.
Υπάρχουν φορές που θέλεις απλά να αφεθείς στον μουσικό παραγωγό.
Όπως και στην ζωή, έτσι και στην μουσική, υπάρχουν κάποιες φορές που πρέπει απλά να εναποθέσεις την ευτυχία σου εκείνη τη στιγμή στα χέρια κάποιου άλλου. Πρέπει να αφηνόμαστε ή να έχουμε αφεθεί κάποιες στιγμές στη ζωή μας. Θα ήταν καλό.
Το ραδιόφωνο πρόκειται για ένα εξαιρετικό μέσο. Είναι για μένα, το βινύλιο των μέσων. Έχει του είδους την αμεσότητα που προσφέρει η παρουσία της ανθρώπινης φωνής, η ζεστασιά. Η ζεστασιά του βινυλίου. Καμία σχέση με την φύσης της τηλεόρασης που είναι ας πούμε διαφορετική.
Ξεκίνησα να ακούω ραδιόφωνο κι εγώ δεν ξέρω από πότε. Πέρασα όλη μου την εφηβεία σε μανιώδη κατάσταση να ασχολούμαι με ραδιοφωνικούς σταθμούς, παραγωγούς, στυλ, μουσικές, είδη εκπομπών. Το πρώτο πράγμα που έκανα πάντα όταν έφτανα σε άλλη πόλη, άλλη χώρα ήταν να ψάξω και να βρω τους τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και να τους περάσω ένα ζαπ για να πάρω μια ιδέα του τι παίζει στην πόλη. Για μένα δηλαδή το ραδιόφωνο ήταν πολύ παραπάνω από απλά ένας πομπός.
Fast forward και αρχίζω να μεγαλώνω και συνειδητοποιώ μια μέρα πως μου αρέσουν πολύ οι άνθρωποι που αγαπούν και ακούνε ραδιόφωνο. Ε, και κατασταλάζεις εκεί μετά.
Το μανιφέστο μου και γκόσπελ πάει κάπως έτσι: Είσαι στην κοιλιά της μαμάς σου και η μόνη σου επαφή με τον έξω κόσμο είναι τα ντουπ, νταπ, ντιπ και δεν ξέρω τί. Μουσική στα αυτιά σου αυτό το χσς της παλάμης της μαμάς σου πάνω στην κοιλιά της.
Και μετά γεννιέσαι και αρχίζεις να ακούς ήχους και το βράδυ κλείνεις τα μάτια σου υπό τους ήχους του νανουρίσματος της.
Και μετά έχεις Τα Στρουμφάκια να παίζουν στο κασσετόφωνο στο πάρτυ σου.
Και μετά ανακαλύπτεις την ηλεκτρική κιθάρα. Και μετά ανακαλύπτεις ξανά την κιθάρα, αλλά τώρα έχεις αγόρι/κορίτσι.
Και μετά ανακαλύπτεις το σεξ μα φυσικά όμως και το μπάσο.
Και μετά ενηλικιώνεσαι αλλά πάντα θέλεις να γυρνάς και λίγο πίσω σε εκείνο το νταπ, ντουπ. Μπροστά και πίσω πάμε συνεχώς λοιπόν και το γκόσπελ συνεχίζει και ολοκληρώνει κάπως έτσι: Είμαστε βαφτισμένοι στο φώς της μουσικής μας και τσαλαβουτήσαμε τα πόδια μας στο παγερά σκοτεινό δράμα της. Την απορρίψαμε, την ξεχάσαμε, την αλλάξαμε, την ερωτευτήκαμε. Την ανακαλύψαμε από την αρχή.
Και ο διάλογος και ρόλος του ραδιοφώνου σε αυτήν όλη την υποτιθέμενη ιστορία; Πολλά βράδια απλά προσπαθώ να ακούσω τι εκπέμπει ο πομπός, μπας και ακούσω και κάποιον άλλο που τα σκέφτεται έτσι τα πράγματα. Έναν ακόμα άνθρωπο που θα μου πει με κάποιο τραγούδι ότι, καλά το πας μωρέ συνέχισε έτσι. Ε, εντάξει σας λέω πως όλοι σας το κάνετε.
Έχουμε ξαναμιλήσει εδώ μέσα αν δεν κάνω λάθος για το ραδιόφωνο. Με χαρά μου διαπιστώνω πως το ελληνικό ραδιόφωνο έχει τρομερά ταλέντα και δεν μιλάω ειδησεογραφικά. Καθαρά μουσικά και αισθητικά. Συγκινούμαι να ακούω παραγωγούς που μου δείχνουν νέα μονοπάτια, κομμάτια του μουσικού χάρτη από όλο τον κόσμο, μέρη που αν δεν πάω ποτέ θα ήθελα σίγουρα να ανακαλύψω τουλάχιστον μουσικά.
Εκεί όλα καλά;
Περπατάς και προσπερνάς και κοιτάς πίσω και βρίσκεις
Αγαπητέ αναγνώστη-στρια,
θα βρίσκομαι για πάντα σε κατάσταση έρωτος και απελπισίας για σένα,
γι’αυτό και θα σε επισκεφθώ απόψε
για να καταγράψω το πεζοδρόμιο στο οποίο θα διαγράφεις την αδιαφορία σου
ο παντοτινός λογιστής σου
sonic death monkey 