sonic death monkey

Δεν θα μας βάφτιζα ενημερωτικό διαδικτυακό ημερολόγιο, αλλά έχει και η πληροφορία τις χάρες της. Η πληροφορία της ημέρας ενδεκάτης του δεκέμβρη, έχει να κάνει με τους νορβηγούς Manes. Αφού λοιπόν εμείς εδώ παίζαμε το «Solve et Coagula» ξανά και ξανά και είχαμε μείνει στο γεγονός πως οι kkoagulaa (ηλεκτρονική μετεξέλιξη των Manes) είχαν υπογράψει συμβόλαιο στην Code-666 και το album όπουναναι παιδιά, οι Manes έγιναν bloggers! Ο Cernunus δηλαδή. Και αν από το παλιό τους site τους χαρακτήριζε η διάθεση να μοιράζουν για download τα σπάνια κομμάτια τους ή τις εκάστοτε διαφορετικές εκτελέσεις/παραγωγές, εδώ δίνουν ολόκληρα albums. Συγκεκριμένα ένα «new stuff #1» και ένα «how the world… – preprod #1». Μπορείτε μια χαρά να καταλάβετε τι είναι αυτά. Επίσης, τρία παλιά τραγούδια, το «Reinvetion» EP και ένα 17λεπτο rehearsal από τα sessions του «Vilosophe». Για το album των kkoagulaa ούτε λόγος, αν και έχουμε ακούσει μια τρίωρη mp3 εκδοχή του που είναι μόνο Coil και δείχνει πόσο πολύ ήθελαν οι Manes να μπλεχτούν με αυτά τα experimental πράγματα. Εικάζουμε πως θα κόψουν τις κατάλληλες δύο ώρες και δεκαπέντε λεπτά ώστε το album να μας συγκινήσει εξίσου με το «How the World Came to an End». Κατά τα άλλα όρεξη να χετε, φαίνεται πως ο Cernunus θα κερνάει mp3s στο blog του σε εβδομαδιαία βάση.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Σήμερα είναι η μέρα που θα ακούσω το νέο album των Master’s Hammer. O Franta Storm ζει και δεκατέσσερα χρόνια μετά έκανε και εκείνος νέο album. Λέγεται «Mantras» και θα το ακούω όλη μέρα σήμερα. Τα γεγονότα που πρέπει να τονιστούν είναι τα τέσσερα demos με έμφαση στο λατρεμένο «The Mass» του 1989, και η αξιωματική παραδοχή πως οι Master’s Hammer ήταν αυτό που λέμε occult με τα μπούνια. Μια αληθινή metal μπάντα που έκανε ακριβώς όσα χρειάζονταν για να είναι τεράστια. Σήμερα θα διαπιστώσω αν έπρεπε να γράψω και «αδικοχαμένη». Το «Mantras» και τις ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ φωτογραφίες τους μπορείτε να χαζέψετε στο site τους.

Και εδώ βλέπουμε τι πάει να πει metal κομμάτι, οπτικά, μουσικά, αισθητικά :

πατάω play στο Mantras και μάλλον παραγγέλνω το LP.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Αυτή τη φορά το Sonic Death Monkey δεν θα αναφερθεί σε δίσκους ή τραγούδια ή στίχους που έχουν εξελιχθεί σε μεγάλα κολλήματα, αλλά σε μια ραδιοφωνική εκπομπή (νομίζω ότι και οι τέσσερείς μας αγαπάμε τις ιδιαίτερες μουσικές εκπομπές) που προέρχεται από τον Καναδά. Γενικά συμπαθούμε τους περισσότερους Καναδούς καλλιτέχνες που έχουμε συναντήσει, ενώ συμπαθούμε και τους Καναδούς ως λαό αρκετά, αν μη τι άλλο, γιατί εκνευρίζουν σε μεγάλο βαθμό τους Αμερικάνους. Το «Vinyl Cafe» λοιπόν είναι η εκπομπή του Stuart McLean η οποία ισορροπεί ανάμεσα στις ιστορίες και την μουσική. Οι ιστορίες που διαβάζονται κατά τη διάρκεια της εκπομπής έχουν εκδοθεί σε αρκετά βιβλία, ένα εκ των οποίων (συγκεκριμένα το «Vinyl Cafe Unplugged») ήταν αυτό που με σύστησε στο σύμπαν του Dave, της Morley, των παιδιών τους, καθώς και των υπόλοιπων χαρακτήρων που τους περιτριγυρίζουν. Μ’ αρέσουν τα βιβλία που έχουν στενή σχέση με τη μουσική, ακόμα (ή και κυρίως) αν δεν έχουν την μουσική ως κεντρικό θέμα τους. Γι΄αυτό εξάλλου έχουμε ερωτευτεί και το «High Fidelity».

To «Vinyl Cafe» χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη γλυκύτητα. Το «Vinyl Cafe» είναι το δισκοπωλείο μεταχειρισμένων δίσκων του Dave. Εδώ που τα λέμε είναι το δισκοπωλείο που όλοι θα θέλαμε να έχουμε. Ίσως περισσότερο και από το Championship Vinyl. Κυρίως γιατί στο Vinyl Cafe πάει λιγότερος κόσμος. Οι χαρακτήρες του Vinyl Cafe δεν διαθέτουν το γοητευτικότατο κυνισμό που μας αρέσει συνήθως, αλλά τελικά καταλήγω στο ότι αυτή ακριβώς η γλυκιά και ελαφρώς νοσταλγική ατμόσφαιρα που τους περιβάλλει αποτελεί ένα πολύ ωραίο διάλειμμα από τα συνηθισμένα μας. Το συγκεκριμένο βιβλίο γενικά κυκλοφορεί ελεύθερα σε ελληνικά βιβλιοπωλεία, οπότε να το ψάξετε. Πολύ, πολύ ωραίες ιστορίες. Παράγγειλα και το «Home from the Vinyl Cafe» και αναμένω για χριστουγεννιάτικα διαβάσματα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Δεν έχει σημασία το είδος της μέρας. Καλή ή κακή, κουραστική ή όχι, ζεστή ή κρύα. Αυτή η τελευταία βόλτα που κάνεις στο σπίτι, κλείνοντας τα φώτα, ανοίγοντας το ραδιόφωνο (κατά προτίμηση κάτι χαλαρό, προτιμούμε βραδυνή ζώνη Εν Λευκώ, όταν βαριόμαστε να βρούμε playlist) για να καταλήξεις στην κρεβατοκάμαρα που έχει ξεμείνει ανοιχτό μόνο το πορτατιφ, πρέπει να είναι από τις πιο ωραίες στιγμές οποιασδήποτε μέρας. Και ειδικά το χειμώνα, εκεί που συνεχίζεις να προχωράς προς το κρεβάτι και σηκώνεις την κουβέρτα για να μπεις από κάτω και έχεις την πρώτη, σχετικά κρύα αίσθηση των σεντονιών πριν αρχίσουν να ζεσταίνονται, σε κάνει για μια, ομολογουμένως φευγαλέα, στιγμή να ξεχνάς οτιδήποτε έχει πάει στραβά και απλά να απολαμβάνεις την αίσθηση εκείνη. Το Sonic Death Monkey προτείνει να το δοκιμάσετε με παρέα και την ώρα που θα λέτε καληνύχτα φροντίστε να παίζει αυτο:

Sweet dreams

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Στο Σύνταγμα πλησιάζαμε όταν ένας τύπος άρχισε να φωνάζει «Καλυφθείτε αδέρφια!». Τρου στόρυ.

here we go
they’re back again
look alive , warn your friends

=)

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Δεν θυμάμαι αν είπαμε καλό μήνα ή καλό χειμώνα. Και τα δυο μπορούν να τεθούν ιδιαιτέρως εύκολα υπό συζήτηση πάντως. Ο αγαπητός χειμώνας μπήκε με αρκετές ορεξούλες πάντως, είτε αυτές αφορούν τα καιρικά φαινόμενα, είτε αυτές αφορούν την ατμόσφαιρα που κυριαρχεί τριγύρω μας. Αύριο έχουμε και επέτειο και αναμένεται να καεί η Αθήνα πάλι (το δικαίως ή αδίκως μάλλον εξαρτάται από αυτούς που θα την κάψουν). Ενημερωτικά έρχονται και χριστούγεννα, για τυχόν hardcore άθεους που δεν το έχουν πάρει χαμπάρι. Ποτέ δεν είχα ιδιαίτερη πίστη ή εμπιστοσύνη στο πνεύμα των Χριστουγέννων, αν και πάντα απολάμβανα τις χειμωνιάτικες εορτές, αλλά φέτος θα χρειαστούμε μάλλον κάθε δυνατή βοήθεια. Το σύνθημα του μήνα λοιπόν είναι «Go get ’em ghost of Christmas future!». Φυσικά, δεν έχω και μεγάλες προσδοκίες, πιθανότατα και τα Χριστούγεννα να περνάνε κρίση αυτή την εποχή.

Δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω το χρόνο που πέρασε για τα μέλη του Sonic Death Monkey. Είχαμε σίγουρα αρκετά καλά σημεία, και μεταξύ μας και ο καθένας από μόνος του. Από την άλλη πλευρά περάσαμε και περνάμε ακόμα και σήμερα αρκετά σκατά. Δεν θα μπω σε διαδικασία σύγκρισης, πιθανολογώ ότι όντως υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω με πολύ μεγαλύτερα προβλήματα. Δεν νομίζω ότι είμαστε ιδιαίτερα κακομαθημένοι, ώστε να γκρινιάζουμε με το παραμικρό και θεωρώ ότι ειδικά από το καλοκαίρι και μετά έχουμε μπει σε μια τροχιά μετριότητας, η οποία δεν έχει καν χρυσές αποχρώσεις. Ο Δεκέμβριος αναμένεται δύσκολος. Όχι μόνο για μας εδώ που τα λέμε. Το ακούω από πολύ κόσμο εκεί έξω και δεν μπορεί να κάνουν όλοι λάθος. Δεν ξέρω αν είναι και αυτό μέρος της πολυτραγουδισμένης κρίσης, αλλά σίγουρα εδώ και κάποια χρόνια είμαστε σε μια σχετικά κατηφορική πορεία. Τα θετικά; Έχουμε τη μουσική μας με την οποία σας πρήζουμε και κυρίως έχουμε τους υπόλοιπους για να γκρινιάζουμε και να βρίζουμε και να πίνουμε και να κάνουμε ψυχοθεραπεία όταν χρειάζεται. Και να παίζουμε και επιτραπέζια άμα λάχει.

Κάνω παρένθεση εδώ και δηλώνω ότι τους Apse δεν τους θυμόμουν τόσο up tempo στα προηγούμενα όσο στο «Climb Up». Όταν έχω εγώ τις μπλε μου (καθότι είμαστε και εντυπωσιακά αγγλομαθείς σε αυτό το blog), η αλήθεια είναι ότι με εκνευρίζει λίγο το να είναι χαρούμενη η μουσική μου. Νιώθω σχεδόν λες και με κοροιδεύει, επειδή τους συμπαθώ όμως τους Apse θα το ακούσω ολόκληρο το δίσκο. Έτσι και αλλιώς, τo «All mine» με αποζημίωσε και με το παραπάνω για τις υπόλοιπες χαρουμενιές τους.

All mine

Tis the season to be jolly then? Δεν ξέρω να σας πω, ελπίζω να το γυρίσουμε το παιχνίδι μέχρι το 90′ καθώς αυτή τη στιγμή η ομάδα δεν αποδίδει και το σύστημα μας έχει προδώσει ελαφρώς. Επαγγελματικά, προσωπικά, ακαδημαϊκά, ο ερμής ο γαμιόλης που είναι ανάδρομος, οι φακές που δεν πετυχαίνουν, η παγκόσμια οικονομία και το φαινόμενο του θερμοκηπίου (καθότι είμαστε και νέοι με ανησυχίες), οι καθυστερημένοι που μας τριγυρίζουν, οι ρακές που δεν μας περιμένουν, η ομάδα προσπαθεί να παίξει με αντεπιθέσεις αλλά μέχρι στιγμής δυσκολεύεται να περάσει την μεγάλη περιοχή. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που μας πιάνουν οι τάσεις φυγής μας. Ξέρετε πόσο έχει πάει το εισιτήριο για Ισλανδία μέσω Λονδίνου (για να πάρουμε κάτι πράγματα); Αφήστε τα. Και ας μας υποσχόταν ο Βγενόπουλος μια νέα ημέρα με μια νέα Ολυμπιακή. Εδώ πάλι δεν θα πάρουμε πρωτάθλημα φέτος, η Ολυμπιακή θα δει άσπρη μέρα. Στο Αμέρικα λέει οι τράπεζες κλείνουν οι μια μετά την άλλη. Εντάξει, είμαι σίγουρος ότι οι κακόμοιροι διευθυντές τους θα αντέξουν με το πενιχρό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα των 30,000$ τον μήνα. Εξάλλου μέχρι και το Ντουμπάι περνάει κρίση. Σε λίγο η σουίτα στα επτά αστέρων ξενοδοχεία του, θα κοστίζει περίπου όσο και δωμάτιο σε παρακμιακό XXX ξενοδοχείο γύρω από την Ομόνοια. Η επανάσταση είναι εδώ παιδιά μου, όλοι θα είμαστε ίσοι (για να μπούμε και στο κλίμα των ημερών). Τώρα που είπα για επανάσταση, αν αύριο κατά τους εορτασμούς ανοίξουμε κάνα μαγαζί πάλι, να μου κρατήσετε αδέρφια έναν εξωτερικό σκληρό και ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Θα περάσω να τα πάρω όταν θα σταυρώνουμε τους καπιταλιστές στο Σύνταγμα. Αλήθεια φέτος η Αθήνα δεν θα έχει ψηλότερα δέντρα και άλλες τέτοιες εντυπωσιακές πρωτιές;

Επίσης λένε τα νέα ότι αυτές τις μέρες ξεκινάει και γενική Σαββοπουλιάδα εκδηλώσεων στην Αθήνα. Πότε; Το 2009, που το διαζύγιο του κατά τ’ άλλα συμπαθούς Διονύση με οποιαδήποτε ουσιαστική συνεισφορά στη μουσική κοντεύει να ξεπεράσει και τον τριακονταετή πόλεμο. Βέβαια θα μου πείτε εδώ ακόμα κάνουμε sold out τις συναυλίες των Scorpions, η μετά (μουσικόν) θάνατον πόρωση με το Σαββόπουλο σε εκπλήσσει; Λεπτομέρειες για να περνάει η ώρα, αλλά το άκουγα το πρωί στο ράδιο και δεν άντεξα να μην το σχολιάσω.

Τα μέλη του Sonic Death Monkey τρέχουν αυτές τις μέρες και report από τους Faust δε βλέπω άμεσα, οπότε θα πω σύντομα εδώ ότι οι Νechayevschina ήτο αρκούντως εντυπωσιακοί σε παρουσία, εκτέλεση και μουσικό όραμα (με την εξαίρεση ίσως του τελευταίου κατίμαυρου κομματιού που θα μπορούσε να είναι λίγο πιο σύντομο σε διάρκεια και λίγο πιο φωτεινό σε concept) και μπράβο στα παιδιά. Ψυχεδέλειες στο Ελλάντα δεν είχαμε πολλές τελευταία και κάποιος πρέπει να αγαπάει στην τελική και αυτούς τους άμοιρους τους Acid Mothers Temple. Τους Faust τους φοβόμουν λίγο, ειδικά μετά τις πρώτες ειδήσεις περί μπετονιέρων, ραπτομηχανών, φελιζόλ και άλλων βοηθημάτων, καθώς δεν ήθελα να καταλήξει το show σε επίδειξη ανούσιων αβανγκαρντισμών, αλλά μάλλον τους αδικούσα με αυτούς τους φόβους. Παρά το γεγονός ότι είναι μάλλον το λιγότερο αγαπημένο μου συγκρότημα εκ του kraut rock κινήματος οφείλω να πω ότι εντυπωσιάστηκα σε τεράστιο βαθμό. Είμασταν και σε πολύ ωραίο σημείο για να βλέπουμε τι γίνεται, ο ήχος ήταν τέλειος και το Κύτταρο πολύ όμορφος χώρος. Οι ίδιοι οι Faust παρά τα χρόνια τους (ή ίσως χάρη σε αυτά) ήταν ισοπεδωτικά εντυπωσιακοί, και τις είχαν και τις ψυχεδέλειές τους και το αβανγκαρντ τους και το show τους και όλα τους. Δηλώνω αγάπη. Εκπληκτική εμφάνιση.

Τέλειωσε και το album των Apse και εδώ και λίγη ώρα παίζει το «Full Of Ghosts» της Audie Darling. Η πενιχρή προσπάθεια για ηλιοφάνεια του πρωινού πέρασε ανεπιστρεπτί και ο ουρανός ντύθηκε πάλι στα γκρίζα του. Και δεν ξέρω και αν είναι της μόδας φέτος για να σας πω αν παραμένουμε in. Η Audie το έχει καλά στο μυαλό της αλλά όσο ακούω το δίσκο, αυτή και η κιθάρα της και το πιάνο της δεν μου προξενούν και ιδιαίτερη εντύπωση. Είναι εύκολο άλλωστε να ταιριάξεις μια συμπαθητικά μελαγχολική folk με μια συννεφιασμένη ημέρα και σήμερα δεν έχουμε αρκετή υπομονή για εύκολες λύσεις. Να αναφέρω εδώ ότι το «Sadly, The Future Is No Longer What It Was» του Leyland Kirby που άκουγα χτες στη δουλειά ήταν εξαιρετικό. Σε αντίθεση με την Audie, η Ariana Delawari, Καλιφορνέζα εκ του Αφγανιστάν ορμώμενη, καταφέρνει με το νεύρο της να ταιριάξει ακόμα και το rock ‘n’ roll της με αυτή τη συννεφιασμένη ημέρα. Δύσκολο πράγμα, σας το λέω να το ξέρετε, σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει ήδη. Έβγαλαν και καινούριο οι Residents λέει, θα το ακούσω, αν και τα τελευταία χρόνια τους έχω χάσει λίγο. Ίσως είναι ώρα για επίσκεψη για τσάι και βουτήματα. Πρέπει να ετοιμάζουμε και τις λίστες μας σιγά σιγά. Θα είναι μάλλον ο μόνος ευχάριστος προβληματισμος του Δεκεμβρίου. Τουλάχιστον όταν συγκεντρωθούμε εκεί, δεν θα μας απασχολούν πολύ τα υπόλοιπα. Αναμένουμε με ενδιαφέρον ανάλογες λίστες σε internet και έντυπα, άλλοτε για να κοροιδέψουμε, άλλοτε για να βρίσουμε που δεν πήραμε χαμπάρι κάποιο δίσκο και να απογοητευόμαστε που δεν τα ξέρουμε όλα.

Ξανάπιασε και βροχή παρατηρώ. Έτσι θα πάει σήμερα λένε οι ειδικοί. Από αύριο λιακάδα και ευκαιρία για μπουγάδες. Κυριαρχεί προβληματισμός σήμερα. Και αρκετή κούραση. Η Ariana εντωμεταξύ θυμάται τις ρίζες της στο «Laily Jan». Είναι τόσο σκυθρωπή αυτή η στιγμή που σχεδόν με κάνει να χαμογελάω. Το Sonic Death Monkey εύχεται το μόνο άγχος σας γι’ αυτό το μήνα να είναι πότε θα προλάβετε να πάρετε δώρα για όλους. Το Sonic Death Monkey αυτό το μήνα χρειάζεται επειγόντως ρακόμελα και κομμάτιασμα. Οποιεσδήποτε προσφορές θα γίνουν δεκτές με ευγνωμοσύνη. Νομίζω ότι το επόμενο βήμα από μουσικής πλευράς θα είναι η εισαγωγή σε black metal φάση όπου δεν θα συμπαθούμε κανένα και θα καθόμαστε μόνοι μας στη γωνιά μας χωρίς να μιλάμε.

Καλό σας χειμώνα.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Περιμένοντας τον ένα Μανώλη να γράψει επιτέλους για το live των Faust και ξέροντας ότι δεν μπορούμε να μείνουμε για πολύ μακριά από τις εμμονές μας (όσο και αν εκνευρίζει τον έτερο Μανώλη μερικές φορές), παραθέτουμε κάποια νέα από τις studio (επιτέλους) περιπέτειες των Νορβηγών που συμπαθούμε περισσότερο από τους υπόλοιπους:

«We are painfully aware of the passing since Shadows. It’s time to get another Ulver proper out, and we have started to write. Our own dark brand.

Although being little more than an intro, you might want to check out Another brick in the wall part I, which we recorded for the latest Mojo magazine and their Pink Floyd special, celebrating the 30th anniversary of The Wall.»

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Παλιότερα έχουμε αναφερθεί σύντομα στο «California Dreaming» ως την αφορμή για να μάθουμε τον Lee Moses. Σήμερα, αρκετά αργά το βράδυ σε ένα ιδιαιτέρως νωχελικό Σάββατο, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πάρει και αυτό τη θέση του δίπλα σε εκείνα τα κομμάτια που αγαπάμε σε τεράστιο βαθμό και για τα οποία φροντίζουμε να συλλέγουμε εκδοχές από διαφόρους καλλιτέχνες. Μπορεί να σας έχουμε κουράσει με το «Ain’t No Sunshine» και με το «Fever» και με το «Black Is The Colour» και με διάφορα άλλα και τώρα πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να σας κουράζουμε και με το συγκεκριμένο pop αριστούργημα των Mamas And The Papas. Πραγματικά πιστεύω ότι τραγούδια σαν και αυτό ορίζουν την pop μουσική. Χωρίς να είμαι καν οπαδός των Mamas And The Papas, οφείλω εδώ να υποκλιθώ στην ιδιοφυία που τους οδήγησε στη συγκεκριμένη σύνθεση. Βέβαια, όπως και σε πολλά άλλα αγαπημένα τραγούδια, οι δημιουργοί ορίζουν τις βάσεις αλλά όλοι επόμενοι έρχονται να δώσουν το σχήμα και την ιδιαίτερη ομορφιά στο όλο κτίσμα. Λατρεύω το πρωτότυπο, αλλά λατρεύω ακόμα περισσότερο αρκετές από τις διασκευές με πρώτη και καλύτερη αυτή του Lee Moses. Από εκεί και πέρα, νομίζω ότι η δεύτερη αγαπημένη εκδοχή είναι η δεύτερη των Beach Boys που μπορεί οπτικά να ντύθηκε από ένα όχι και τόσο εξαιρετικό βίντεο, αλλά ηχητικά παραμένει εκπληκτική.

Οι pop ευαισθησίες μας σταματούν εδώ για σήμερα. Αύριο μόνο intellectual πειραματισμοί και avant-garde ακροβασίες (τρομάρα μας)

all the leaves are brown
and the sky is grey
I’ve been for a walk
on a winter’s day

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Ο Χάινριχ Φάουστ ήταν ο κεντρικός ήρωας της πασίγνωστης τραγωδίας του Γκέτε, η οποία όπως θα περίμενε κάποιος έχει μέσα της διαβόλους και θεούς και έρωτες και δολοφονίες και ηρωισμούς. Οι Faust ήταν ένα από τα σημαντικότερα krautrock συγκροτήματα. Διαβάζουμε το εν λόγω έργο και ακούμε το Faust IV.

Ο Σέργκεϊ Νετσάγιεφ ήταν ένας Ρώσος θεωρητικός αναρχικός, μια τρομερά σκοτεινή φιγούρα που σε γενικές γραμμές επιζητούσε τη με κάθε μέσο επίτευξη των πολιτικών στόχων του, κάτι που εντελώς μπακαλίστικα μπορούμε να συνοψίσουμε ως «υποστήριζε τη βία». Οι Nechayevschina είναι μια μπάντα που μας αρέσει εδώ αρκετά, παίζουν ας πούμε ψυχεδελοπερίεργα πράγματα, οι ταμπέλες δεν έχουν σημασία. Διαβάζουμε τους Δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκι (όπου ο Νετσάγιεφ ονομάζεται Πιοτρ Βερχοβένσκι) και ακούμε το Yeniceri EP των Nechayevschina αφού το κατεβάσουμε από εδώ (το λινκ είναι μια προσφορά του ίδιου του γκρουπ, δεν είμαστε παράνομοι).

Οι ΣόνικΝτεθΜάνκι ήταν το γκρουπ του Barry από το Championship Vinyl, ή τουλάχιστον αυτό ήταν ένα από τα ονόματά τους. To SonicDeathMonkey είναι ένα μπλογκ. Διαβάζουμε το High Fidelity του Hornby και εξερευνούμε τις ποπ ευαισθησίες μας.

Όλοι αυτοί θα βρίσκονται την Κυριακή 29 Νοεμβρίου στο Κύτταρο. Ο Hornby για να είμαι ειλικρινής δεν έχει επιβεβαιώσει ακόμα αλλά είμαι σίγουρος ότι θα έρθει, παίζει και η ομάδα του στο λεκανοπέδιο σε λίγες ημέρες.

Για περισσότερα περί της παρουσίας του SDM στο συγκεκριμένο ηβέντ, διαβάστε το από κάτω.

(ευχαριστούμε Catch the Soap!)

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Σιγά μην υπάρχει το Sonic Death Monkey σε τρία χρόνια. Αγαπάμε και πονάμε, αλλά πόσο θα κρατήσουμε; «Εγώ τους το είπα, το είχα πει και στο μοντέλο εκείνο και με τη μηχανή αλλά δεν με άκουσε, πρέπει να φύγουν από την Ελλάδα μέσα σε δυό μήνες». Ο τεράστιος συνδετήρας κάπου στη Νορβηγία θα μας βρει κάποτε. Πολλοί μίλησαν για αυτόν, αλλά κανείς δεν ξέρει που (ή τι) ακριβώς είναι.  Και δώστου πληκτρολόγηση, και δώστου youtube και συλλογές, και κακά σάββατα, βαρετές κυριακές, και συναυλίες, και ενθουσιώδεις αγορές δίσκων, και το φοβερό μας λογότυπο το είδατε; Να κάνετε συνεχώς refresh και θα εμφανιστεί. Σε τρία χρόνια από σήμερα το Sonic Death Monkey όμως όντως δεν θα υπάρχει, επειδή το 2012 είναι το ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! Οι κοσμικές απορίες. Ο πλανήτης που ζούμε. Τα search terms, o Σατανάς. Λυσσάχτε: Madonna γκόμενος, παρτούζες με γριές, ΠΑΟΚ γαμώ τον πηνειό σας, πος να μεθήσω το κορίτση που αγαπό, Γιούρι  Γκέλερ Κουτάλια Λυγίζω, κώλος, βυζιά, ολόγυμνες φωτογραφίες, βυζάρες, γάμησα τη γυναίκα μου.

Back in then.

«Τρία χρόνια μετά μαλάκες, θα βάζουμε και μουσική στο μαγαζί που θα παίζουν οι FAUST, να το δείτε!»

~Θα είναι Κυριακή, οι πόρτες θα ανοίγουν στις 20:30, και εμείς θα σας κεράσουμε μερικές νότες κατά την έναρξη, αναμεταξύ των  Nechayevschina και Faust, ίσως και μετά τους Faust. Θα σας ξαναδείξουμε και την αφίσα σε post υπενθύμισης just την προηγούμενη ημέρα, παρότι θα είναι ήδη αναρτημένη στα δεξιά, μήπως και δεν την έχετε παρατηρήσει καλά, ωραία αφίσα, να, κάπως έτσι :

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Πριν κάποιο καιρό, ο μεσιέ Μανολο Πεσκαντίτο άνοιξε ένα θέμα σε γνωστό διαδικτυακό μουσικό φόρουμ περί καλύτερων δίσκων της δεκαετία που μόλις διανύσαμε και που σιγά σιγά φτάνει στο τέλος της. Είχε αρκετό ενδιαφέρον η όλη συζήτηση, ειιπώθηκαν αρκετές βλακείες (αναμενόμενο), γράφτηκαν μπόλικα ωραία πράγματα, είδαμε δίσκους που περιμέναμε και άλλους που δεν περιμέναμε και γενικά ρε παιδί μου, είχε τζέρτζελο και χαβαλέ και απόλαυση η όλη συζήτηση, όπως και κάθε συζήτηση που αφορά κάποιου είδους λίστες. Τι να κάνουμε, είμαστε παιδιά που μας αρέσει να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα σε Top 5s και Top 10s και Top 20s και άλλα πράγματα που θα έκαναν περήφανους τους κκ Rob, Barry & Dick. Ίσως θα ήταν ωραίο φέτος μαζί με τις λίστες για το 2009, να σκαρώσουμε και από ένα Top 20 δεκαετίας. Βρίσκομαι σε δίλημμα ακόμα για το αν ήταν καλύτερη δεκαετία μουσικά αυτή ή η προηγούμενη. Βέβαια εμείς μεγαλώσαμε και «ωριμάσαμε» μουσικά στα 90s, οπότε εκεί υπάρχουν και πιο συναισθηματικοί λόγοι που έρχονται να προστεθούν στο γιγαντιαίο ποιοτικό μέγεθος που είχαν τα 90s από μουσικής πλευράς. Από την άλλη πλευρά βέβαια, και στα 00s βγήκαν πάρα πολλά πράγματα, γιγαντώθηκαν πολλά είδη, αναπτύχθηκαν ρεύματα και μόδες και πλέον σχηματίστηκε μια επόμενη γενιά που μεγάλωσε και «ωρίμασε» μουσικά στα 90s. Και παρά το γεγονός ότι μας αρέσουν μπόλικα ίδια πράγματα, υπάρχουν φορές που αντιμετωπίζουμε τη μουσική με εντελώς αντίθετους τρόπους. Ακόμα και αυτό όμως μας βοηθάει να περνάμε ευχάριστα την ώρα μας όταν συζητάμε για τη μουσική. Πιστεύω πραγματικά ότι το χάσμα των γενεών τελικά δεν είναι και πολύ μεγάλο στη μουσική (όταν θέλουμε δηλαδή). Νομίζω ότι δεν υπάρχουν πολλά καλύτερα παραδείγματα από το live των Faust όπου οι Γερμανοί που θα μπορούσαν να είναι μπαμπάδες μας βρίσκουν τους Nechayevschina, που μπορεί να είναι 30+ χρόνια νεότεροι αλλά παραμένοι το γεγονός ότι έχουν κοινές αναφορές. Πάντα είμαι περίεργος να δω το αποτέλεσμα σε τέτοια παντρέματα «μπαμπάδων» και «παιδιών».

Μιλώντας για λίστες όμως, είναι αναμενόμενα ότι όλα τα μουσικά περιοδικά θα αρχίσουν να βγάζουν λίστες για τη δεκαετία είτε στο τέλος αυτού του χρόνου, είτε στην αρχή του επόμενου. Αυτές οι αναδρομές έχουν πλάκα, αλλά πάντα οι επίσημες λίστες είναι ελαφρώς βλακώδεις. Πρόσφατα σε έτερο διαδικτυακό φόρουμ, είδα αναδημοσιευμένη την αντίστοιχη λίστα του NME, ενός εντύπου που ποτέ δεν είχα σε ιδιαίτερη υπόληψη αλλά που τα τελευταία χρόνια θεωρώ ότι έχει χάσει κάθε ίχνος της αίγλης που είχε παλιότερα. Έτσι είχαμε μια αναμενόμενη λίστα με μια ακόμα πιο αναμενόμενη πρωτιά των Strokes, όμως τελικά η λίστα δεν ήταν και τόσο χάλια. Μπορεί κατά κύριο λόγο να απευθυνόταν (προφανώς) στο μέσο αναγνώστη του NME που θεωρεί τους Arctic Monkeys σοβαρή μπάντα, αλλά είχε και αρκετά πραγματάκια που με εξέπληξαν θετικά. Άμα θέλετε φαντάζομαι ότι θα υπάρχει στο site της εφημερίδας. Φυσικά ως σωστοί Άγγλοι παρέλειψαν αναφορές σε πάμπολλα μουσικά είδη που ανδρώθηκαν στα 00s αλλά και αυτός είναι ένας από τους λόγους που αγαπάμε να τους κράζουμε. Και τώρα που χαζεύω την ολοκληρωμένη 100αδα έχει ακόμα περισσότερο γέλιο. Να πάτε να τη δείτε να γελάσετε και εσείς.

Album της ημέρας το «Hoodo You Do» των Abbe May & The Devil. Δίσκαρος παιδιά, δίσκαρος.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized