Mr. S. vs the world

Όλο έλεγα αυτές τις ημέρες που θεωρητικά θα είχα λίγο παραπάνω χρόνο, κάτσω να γράψω για αυτά που δεν μπήκαν στη λίστα της χρονιάς, γι’ αυτά που δεν προλάβαμε να ακούσουμε μέσα στη χρονιά, να κάνω έξυπνες αναφορές για αυτά που συνέβησαν μέσα στη χρονιά και γενικά να γράψω μερικά, προβλέψιμα, ημι-απολογιστικά post. Φυσικά, με το 2020 να συνεχίζει να είναι αυτό που είναι, εννοείται ότι τα σχέδια ανατράπηκαν, ο χρόνος δεν υπήρξε ποτέ και η πραγματικότητα φρόντισε να ορθώσει το υπερρεαλιστικό ανάστημά της για μια ακόμα φορά. Οπότε ανασκόπηση προς το παρόν δεν έχει, αλλά έχει μια σύντομη ιστορία.

Πόσες φορές άραγε έχουμε δει σε μια ταινία ή έχουμε συναντήσει σε ένα βιβλίο, έναν από εκείνους τους χαρακτήρες, του μονόχνωτους, που δεν μιλάνε σε κανένα, φαίνεται μη συμπαθούν (σχεδόν) κανένα και γενικά είναι ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της γειτονιάς. Το αν τους συμπαθείς ή όχι, προφανως εξαρτάται της ιδιοσυγκρασίας σου και του αν ανήκεις σε εκείνο τον πολύ μικρό κύκλο (σχεδόν κουκίδα) ανθρώπων που έχουν σχέση μαζί τους. Τον κ. Σ. τον ήξερα 6 χρόνια τώρα, αν και χρησιμοποιώ τη λέξη ήξερα πολύ καταχρηστικά σε αυτό το πλαίσιο. Ας πούμε καλύτερα ότι τον κ. Σ. τον έβλεπα τα τελευταία έξι χρόνια όταν πήγαινα (συνήθως για διακοπές) στο πατρικό της Μ. Ο κ. Σ. ήταν γείτονας και φίλος των γονιών της Μ. κοντά στα 65 χρόνια, ήταν ο καθηγητής των αγγλικών της και γενικά ήταν μια προέκταση του δικού τους σπιτιού. Η αντιμετώπιση του κ. Σ προς εμέ ξεκίνησε από έκδηλη καχυποψία όταν πρωτοείδε έναν τύπο με μούσια και τατουάζ να συνοδεύει την παλιά του μαθήτρια (μονολογώντας εικάζω από μέσα του «Τι κουμάσι είναι αυτό που μας κουβάλησαν πάλι;») για να καταλήξει σε ημι-αδιάφορη υποδοχή όταν διαπίστωσε ότι μάλλον δεν θα τους σφάξω όλους στον ύπνο τους. Εννοείται ότι κάθε φορά που τον έβλεπα τον χαιρετούσα με ένα χαμόγελο (που δεν χρησιμοποιώ συχνά), εννοείται ότι δεν μου απαντούσε ποτέ όλα αυτά τα χρόνια. Δεν θα πω ότι ήταν κάποιου είδους παιχνίδι αυτό, γιατί προφανώς ξέρω ότι για τον κόσμο του κ. Σ. εγώ είχα μια θέση αρκετά λιγότερο σημαντική από τα αδέσποτα γατιά που κυκλοφορούσαν στη γειτονιά. Φυσικά όντας φίλα προσκείμενος σε οποιαδήποτε έκφραση γεροπαραξενιάς, δεν μπορούσε παρά να έχω αναπτύξει μια ιδιαίτερη συμπάθεια για κείνον τον σκυθρωπο 70αρη που πετύχαινα συχνά ή να γυρίζει με το ποδήλατό του ή να ποτίζει τον εντυπωσιακό κήπο του.

Φυσικά όσο περνούσαν τα χρόνια μάθαινα και περισσότερο πράγματα για τον κ. Σ., καθώς με κάποιο μαγικό τρόπο, αυτοί οι άνθρωποι πάντα περιτριγυρίζονται από ιστορίες που πλησιάζουν το βασίλειο των θρύλων. Ότι είχε σπουδάσει οικονομολόγος, ότι είχε ζήσει αρκετά χρόνια στον Καναδά, ότι επέστρεψε για να φροντίσει τους γονείς του και μάλλον να παγιδευτεί σε μια ζωή που οδηγεί κάποιους χαρακτήρες στο να γίνουν οι περίεργοι της γειτονιας, οτι αγαπούσε πάρα πολύ τις λέξεις και την ιστορία τους, ότι έπαιζε ακορντεόν και ειδικά τις Κυριακές ήταν ο χαρακτηριστικός ήχος της γειτονιάς, ότι η Μ. φρόντιζε πάντα να του φέρνει μουσικά βιβλία από τα ταξίδια της για να παίζει καινούρια πράγματα στο ακορντεόν και διάφορα άλλα μυστηριώδη και μη. Ο κ. Σ. ηταν εκείνος ο κοντινός άνθρωπος που πάντα σκεφτόσουν στις γιορτές, αλλά είχες σταματήσει να καλείς γιατί δεν ήθελες να τον κάνεις να νιώσει άσχημα φέρνοντάς τον στη θέση να αρνηθεί. Ακομα όμως και στους κοντινούς του ανθρώπους, δεν είχε πει όλη την ιστορία του, ούτε μοιραζόταν πολλά πολλά, με αποτέλεσμα αυτός ο θρύλος να μεγαλώνει πότε πότε.

Η καρδιά του κ. Σ. αποφάσισε φέτος ότι το 2020 χρειάζεται ακόμα μια κακοτυχία για να κλείσει, σαν να μην έφταναν όλοι οι (παγκόσμιοι και προσωπικοι) λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί που είχαν προηγηθεί. Έτσι λοιπόν, όσο σαματά δεν είχε κάνει τα τελευταία 75 χρόνια της ζωής του, αποφάσισε να τον κάνει την τελευταία βδομάδα της. Και μέχρι και μετά το τέλος, φρόντισε (λες και το είχε οργανώσει) να συνεχίζεται το μυστήριο γύρω από το πρόσωπό του και τις πράξεις του. Ας είναι όμως, κάποιοι άνθρωποι αξίζουν να γίνονται θρύλοι, χωρίς ποτέ να ξέρεις ακριβώς ποιοι ήταν. Ή ίσως αυτό να ισχύει για όλους τους θρύλους.

~ από KsDms στο 29 Δεκεμβρίου, 2020.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: