the Streets of Laredo

Είμαι περίπου ο τελευταίος άνθρωπος που θα ρωτούσε κανείς, στα πλαίσια κάποιας μουσικής συζήτησης, για την ποιότητα κάποιας φωνής. Αυτό νομίζω πως δεν έχει ακριβώς τη ρίζα του στο γεγονός πως ένα τεράστιο ποσοστό της μουσικής που ακούω δεν έχει καν φωνές. Ούτε στο επιπρόσθετο γεγονός πως ακόμα και όταν υπάρχουν, αυτές χρησιμοποιούνται σε τελείως μη τραγουδιστικά πλαίσια. Μάλλον είναι επειδή δίνω -εντελώς μηχανικά- κάποιες σπαστικές απαντήσεις σε κάθε προτροπή να προσέξω μια ωραία φωνή, επειδή κατά βάθος μια ωραία φωνή σκέτη δε σημαίνει τίποτα. Είναι λίγο εκείνο το αιώνιο επιχείρημα για τις φωνές στα talent shows. «Μα έχουν ωραίες φωνές». «Ε και;». «Έχουν ωραίες φωνές!». «Ε ας έχουν.».

Δεν είναι πολύ εύκολο να ορίσω τι ακριβώς εκτιμάω σε έναν τραγουδιστή, και δεν έχω καμία όρεξη για μεγάλη ανάλυση, αλλά θα επιχειρήσω να γράψω δυόμιση σκέψεις. Νομίζω πως πολλές φορές μπερδεύουμε το πόσο μας αρέσει μια φωνή σε συνάρτηση με το πόσο καλή είναι μια φωνητική γραμμή, και, κακά τα ψέμματα, με το πόσο μπορούμε να ταυτιστούμε υποσυνείδητα με τους στίχους και την ένταση με την οποία εκφράζονται κάποια συναισθήματα που βιώνουμε και εμείς σε παρόντα χρόνο, οπότε και η εμπειρία πιθανώς εκτινάσσεται.

Γενικώς υπάρχει μια προσωπική προτίμηση στις «κακές», περίεργες, ενίοτε και πραγματικά κακές φωνές, χωρίς εισαγωγικά. Τις προάλλες άκουγα τις The Shaggs και διπλανοί μου τις περιέγραψαν σαν μπάντα με καλόγριες που έφαγαν πόρτα απο κωμικό γύρισμα με χορωδία σε ταινία του Mel Brooks και άρχισαν να τραγουδάνε παράφωνα για να διαμαρτυρηθούν

Με συγκινούν όμως πάρα πολύ οι «καλές» φωνές οι οποίες ακολουθούν ευλαβικά μερικές απλές φωνητικές γραμμές, κάποιων τραγουδιών οι στίχοι των οποίων με αφήνουν εν γένει παγερά αδιάφορο. Κάποιων συναισθημάτων εντελώς εκτός της δικής μου κλίμακας. Θα αναφέρω τρία παραδείγματα μεγάλων φωνών πάνω στο Streets of Laredo, ή αλλιώς «Cowboy’s Lament», διάσημη λυρική αμερικάνικη μπαλάντα με μεσσιανικά μηνύματα, που ίσως θυμάστε να τραγουδάει σε μια φάση ο Roberto Benigni στο Down by Law του Jim Jarmusch.

O Hank Williams JR είναι με διαφορά ο λιγότερο αγαπημένος μου Hank Williams απο τους τρεις, βαριέμαι του θανατά τα τραγούδια του και την ίδια τη φωνή του, και στα μάτια μου είναι ένας αισθητικά ακίνδυνος country/americana/southern hero που ενδεχομένως να δεχόταν να πλαισιώσει τον Ted Nugent στην στέψη του νέου μίστορ πρέσινταντ. Ωστόσο, λέει το Streets of Laredo με μια Μεγάλη Φωνή.

O Johnny Cash έχει μια μεγάλη φωνή ούτως η άλλως. Ο ίδιος το είχε καταλάβει όταν έλεγε έτσι το Streets of Laredo τα παλιά χρόνια. Ο Rick Rubin καταλήγω πως μάλλον δεν πολυκατάλαβε τίποτα γενικά.

Αν με ρωτούσαν ποια είναι η καλύτερη καλή φωνή που έχει υπάρξει γενικώς, πιθανότατα το όνομα του Tom Jones θα αναφερόταν πολύ γρήγορα. Ίσως και αμέσως. Όχι για το Delilah. Όχι για τα funk/χορευτικά του. Ο Tom Jones έχει μεγάλη φωνή επειδή βγήκε να πει το Streets of Laredo με τόσο μεγαλειώδη τρόπο, και επιπλέον με αυτό το ντύσιμο.

06:45 προπαραμονής Χριστουγέννων. Δεν είχα ύπνο, φαντάστηκα πως με ρωτούσαν για καλές φωνές, sonic death monkey. Ορισμός : Καλή φωνή είναι εκείνη που θα πει με μοναδικό τρόπο ένα τραγούδι σαν το Streets of Laredo.

Να έχετε χαρούμενες γιορτές

~ από kiwiknorr στο Δεκέμβριος 23, 2016.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: