singing trees

Θα κάνω μια μικρή παρένθεση στη συζήτηση γύρω από τους Ulver γιατί χρειάζομαι ακόμα χρόνο για να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου γύρω από την καινούρια κυκλοφορία και να αποφασίσω αν πιστεύω την περιγραφή του προηγούμενου περί, επιτέλους, δεμένης live μπάντας. Θα έρθει και η ώρα όμως να μιλήσουμε σοβαρά για το «Wars Of The Roses». Προς το παρόν, αποφάσισα να δηλώσω ξεκάθαρα τον ενθουσιασμό μου για ένα άλλο φετινό album.

Τα τελευταία χρόνια νομίζω ότι η χρήση περιγραφικών όρων για τα μουσικά είδη έχει ξεφύγει από κάθε όριο. Από εκεί που ήταν χρήσιμοι για να πάρει κάποιος μια γενική ιδέα (με λίγα λόγια) για τη μουσική ενός καλλιτέχνη, έχουμε φτάσει σε απίστευτα επιτηδευμένους όρους που προσπαθούν να περιγράψουν κάθε μικρό παρακλάδι σε ένα δέντρο που κοντευει να πάρει διαστάσεις τροπικού δάσους. Δυο από τους όρους που φοριούνται πολύ τελευταία (αν και προυπάρχει ο ένας καμιά 30αριά χρόνια) είναι το shoegaze και το μικρό του ανηψάκι, το slowcore. Ειδικά για τον πρώτο όρο, ακόμα προσπαθώ να αποφασίσω αν με προδιαθέτει αρνητικά ή θετικά για κάποιο δίσκο, μια που τα κλασσικά συγκροτήματα του είδους (My Bloody Valentines, Ride, Slowdive κλπ) σίγουρα δεν συγκαταλέγονται ανάμεσα στις πλέον αγαπημένες μου μπάντες, αλλά από την άλλη πολλά από αυτά που έχει γεννήσει έχουν βγάλει δίσκους που έχω λατρέψει. To slowcore ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς συμπεριλαμβάνει μια που μου φαίνεται υπερβολικά αόριστος όρος. Τελικά όμως συνειδητοποιώ ότι αυτή η προδιάθεση που προκαλούν αυτοί οι όροι είναι μεγάλο λάθος, μια που δημιουργεί στο μυαλό σου μια εικόνα για αυτό που πρόκειται να ακούσεις και μετά απλά προσπαθείς να ταιριάξεις αυτό που ακούς με την ήδη σχηματισμένη εικόνα. Παραλίγο να το πάθω αυτό με το «Civilian» των Wye Oak, τον φετινό, τρίτο δίσκο ενός άγνωστου μέχρι σήμερα για μένα συγκροτήματος.

Οι Wye Oak είναι λοιπόν ένα από εκείνα τα boy-girl ντουέτα που μοιάζουν καταδικασμένα να λατρευτούν από την indie κοινότητα. Η προηγούμενη εισαγωγή μου δικαιολογείται γιατί οι κριτικές που διάβασα για το δίσκο τους τοποθετούν κάπου ανάμεσα στα δυο αυτά είδη, όσες δηλαδή δεν τους παρουσιάζουν ως ένα indie-post-folk συγκρότημα. Όλα αυτά είναι λεπτομέρειες όμως μπροστά στην αξία του ίδιου του δίσκου. Οι Andy Stack και Jenn Wasner δημιούργησαν ένα δίσκο ο οποίος ξέρει να συνδυάζει υψηλούς και χαμηλούς τόνους με ιδιαίτερη μαεστρία, που ξέρει ότι η παραφωνία χρειάζεται μερικές φορές για να εκφράσει την ένταση των συναισθημάτων του ανθρώπου, που ξέρει τελικά ότι ένας εξαιρετικός pop δίσκος δεν χρειάζεται να είναι άνοστος. Λυπάμαι που θα απογοητεύσω λίγο όμως τον φίλτατο κύριο Stack αλλά οφείλω να ομολογήσω πως την παράσταση κλέβει με κάποια άνεση η αγαπητή Jenn, τόσο με την κιθαριστική της δουλειά, κυρίως όμως με τη φωνή της. Τόσο οι μελωδίες στα ήρεμα σημεία, όσο και τα θορυβώδη ξεσπάσματα της σχηματίζουν την ψυχή της μουσικής των Wye Oak, και δημιουργούν τις αντιθέσεις που την κάνουν τόσο ελκυστική. Ειδικά σε τραγούδια όπως το ομώνυμο, «Civilian» ή το «Plains» αυτά τα στοιχεία συνδυάζονται έτσι ώστε να καταλήξουν στην γέννηση δυο από των πιο ωραία φετινά τραγούδια. Ακόμα περισσότερο όμως και από την κιθαριστική δουλειά που έχει γίνει στο δίσκο, είναι η φωνή της Wasner που καταφέρνει να σε συνεπάρει. Θυμίζοντας μου μια μίξη ανάμεσα στην ιδιαιτερότητα της Imogen Heap και στο βραχνό ημι-ψεύδισμα της Beth Gibbons, μου τράβηξε την προσοχή από τα πρώτα δευτερόλεπτα που ακούστηκε. Μιλάει, ψυθιρίζει, τραγουδάει, ακούγεται λυπημένη, κουρασμένη, θυμωμένη, τραγουδάει για παράξενα πράγματα (»
I still keep my baby teeth/In the bedside table with my jewelry»
), πότε πότε θυμάται να είναι και μελαγχολική, σε γενικές γραμμές κάτι ο,τι χρειάζεται για να κρατήσει προσηλωμένο τον ακροατή στις ιστορίες που λέει. O δίσκος στο σύνολό του είναι από εκείνους που εύκολα χάνεσαι μέσα τους, ίσως γιατί μοιάζουν τα συναισθήματα που εκφράζει, να αντικατοπτρίζουν τα δικά σου. Ο όρος κιθαριστική pop ίσως να ακούγεται λίγο απαρχαιωμένος πλέον, όμως νομίζω ότι λίγους δίσκους έχω ακούσει που να τον κάνουν να μοιάζει ωραίος. Γενικά μέσα στο καζάνι του «Civilian» ανακατεύονται μπόλικα συστατικά, αλλά η Jenn και o Andy ξέρουν να κρατάνε τις ισορροπίες ώστε να πετύχει το τελικό μίγμα. Σε περίπτωση που παρατηρήσετε ότι δεν γίνεται καμιά αναφορά/σύγκριση στα δυο προηγούμενα album, είναι γιατί προφανώς δεν τα έχω ακούσει ακόμα αλλά θα πάρουν και αυτά τη σειρά τους.

Είμαστε ακόμα στο τέλος του Μαρτίου και όμως σιγά σιγά η λίστα αρχίζει να σχηματίζεται. Δεν πάμε άσχημα για φέτος, αν και ακόμα είναι πολύ νωρίς. Ώρα όμως να αρχίσουμε να ξαναμαζεύουμε τις σκέψεις μας σχετικά με τις συρράξεις μερικών λουλουδιών. Και εκεί αναμένεται να αφιερώσουμε πολύ χρόνο. Πριν από αυτό βέβαια, ελπίζω να ξεσαπίσει το αφεντικό και να αναφερθεί στην επίσκεψη του stoner στην Ελλάδα, ενώ ημι-άυλες φήμες αναφέρουν και διήγηση ιστοριών από τη συμπρωτεύουσα.

Όπως πάντα, συνεχίζεται…

~ από KsDms στο Μαρτίου 29, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: