Singular chameleons

Κάπου, κάπως, κάποτε, σε μια παλιότερη ανάλογη προσπάθεια είχα αναφερθεί στο τότε κόλλημά μου με το “Over” του Peter Hammill (και ήταν μεγάλο αν και το απαιτούσαν και οι περιστάσεις τότε). Το γεγονός ότι στο τελευταίο τεύχος του Wire υπήρχε συνέντευξη του θείου Peter ήταν μια ιδιαιτέρως ευχάριστη έκπληξη και ομολογουμένως είναι ωραίο για αλλαγή να διαβάζεις για κάτι που θεωρείς πραγματικά δικό σου. Το τελευταίο του albumSingularity” έχει αρχίσει ήδη να μονοπωλεί σε ένα βαθμό την playlist των τελευταίων ημερών κάτι αναμενόμενο, αφού από την πρώτη γνωριμία με την μουσική του (ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια έχουν περάσει από την αγορά του “H to He, Who Am The Only One” των Van Der Graaf Generator) η αγάπη υπήρξε άμεση και έχει διατηρηθεί όλα αυτά τα χρόνια πολύ δυνατή.

Εδώ δεν θα μιλήσουμε για αυτό το τελευταίο album του, ούτε για το επερχόμενο (αν και πρέπει να κυκλοφόρησε) live των Van Der Graaf Generator, απλά είναι μια καλή ευκαιρία να εκφραστεί η λατρεία που υπάρχει για τις δουλειές του, solo και μη. Νομίζω ότι όλοι κατά καιρούς έχουμε βρει καλλιτέχνες ή συγκροτήματα που πιστευουμε ότι τα λένε όπως ακριβώς θα θέλαμε να τα πούμε εμείς αν κατέχαμε το σπορ. Ο Hammill είναι σίγουρα ένας από αυτούς για μένα. Και αν χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο που δεν είχα πάει να τον δω όταν είχε έρθει μόνος του, τουλάχιστον ήμουν αρκετά τυχερός ώστε να περάσουν οι Van Der Graaf Generator από τα μέρη μας πρόσφατα για να μας χαρίσουν ένα πανεμορφο live (και μόνο το “Still Life” να έπαιζαν νομίζω ότι θα ήμουν ευτυχισμένος). Φήμες για μια νέα εμφάνιση δεν έχουν επιβεβαιωθεί ακόμα αλλά ελπίζω ότι θα ξαναφανούμε τυχεροί (ή ακόμα καλύτερα να περάσει να πει τα δικά του).

Αν κάτσουμε να αναλύσουμε κοντά 40 χρόνια δισκογραφίας θα είμαστε εδώ μέχρι αύριο μάλλον (ή το πολύ μεθαύριο) και δεν νομίζω ότι έχει και πολύ νόημα. Το ωραίο με τέτοιους μουσικούς είναι να τους ανακαλύπτεις σιγά σιγά μόνος σου. Εξάλλου εδώ που τα λέμε δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα απογοητευτείς με κάτι. Και τώρα ειδικα που επανακυκλοφορούν τα πρώτα του album ελπίζω να κάτσει να ασχοληθεί περισσότερος κόσμος και με αυτόν και με τους Van Der Graaf, αφού πιστεύω ότι αρκετοί φίλοι του progressive rock δεν τους έχουν δώσει την απαιτούμενη σημασία. Και εκτός από αυτό νομίζω ότι στιχουργικά δύσκολα δεν θα βρεις κάτι να ταυτιστείς με αυτά που έχει γράψει (δεν θα αντισταθώ στον πειρασμό να ξανααναφερθώ στο “Over”).

Το πιο εντυπωσιακό είναι ίσως ότι όπως αποδεικνύει τόσο το “Present” όσο και το “Singularity” ακόμα και τώρα έχει πολλά να πει, χωρίς να χρειάζεται να μπει στο τριπάκι “περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις”. Αλλά και πάλι αυτό δεν έχει τόση σημασία, όσο το ότι ξέρεις ότι η μουσική αυτή υπάρχει για να τη συνδέσεις με αρκετές στιγμές (καλές ή κακές). Και μάλλον κάπου εκεί υπάρχει η θέση για ένα “ευχαριστώ”.

~ από KsDms στο Μαρτίου 24, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: