Τα #2

herndon-proto

Holly Herndon – “Proto”

Η Holly Herndon είναι πραγματικά ξεχωριστή κατάσταση δημιουργού. Περιδιαβαίνει τα χωράφια αυτού που (πολλές φορές καταχρηστικά) ονομάζεται avant-garde, αλλά δεν γίνεται ποτέ απρόσιτη, προέρχεται από ένα ακαδημαϊκό μουσικό υπόβαθρο, αλλά δεν γίνεται ποτέ ψυχρή, και ενώ πειραματίζεται κατά κύριο λόγο με δύσκολα υλικά, καταφέρνει να γίνεται άμεσα γοητευτική. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον σύγχρονο που να του ταιριάζει περισσότερο εκείνη η (ταλαιπωρημένη) ταμπέλα του IDM. Από την αρχή της καριέρας της, εστίαζε πολύ στη σχέση μεταξύ του τεχνολογικού και του ανθρώπινου, έδειχνε τεράστια αγάπη στις ανθρώπινες φορές και σχεδόν εξίσου μεγάλη αγάπη στο να παίζει μαζί τους και τις πειράζει. Στο “Proto” έχει πιάσει ένα ζενίθ, μια αξιοθαύμαστη ισορροπία ανάμεσα στους ηλεκτρονικούς ήχους και στις ανθρώπινες φωνές. Δεν είναι συχνό φαινόμενο δίσκος που βασίζεται τόσο πολύ σε συνθετικά στοιχεία, να ακούγεται τόσο ζεστός, αλλά και τόσο εξυψωτικός. Ολόκληρο το “Proto”, ακόμα και στα πιο στρυφνά σημεία του (π.χ. το “Godmother”) ακούγεται υμνικό και ελπιδοφόρο. Ένας τρομερά φωτεινός δίσκος, που για μια φορά δεν αντιμετωπίζει τη συνάντηση ανθρώπου και μηχανής ως μια αναπόφευκτη δυστοπία. Το αν θα βγει αληθινή η ελπίδα του, μένει να το δούμε φυσικά. Το soundtrack για το Ghost In The Shell που δεν ξέρατε ότι σας έλειπε.

 

original_(2)

Tim Hecker – “Ravedeath, 1972” (2011)

Και ο δίσκος στο #2 της δεκαετίας οφείλει μεγάλο μέρος της ομορφιάς του στη σχέση ανάμεσα στο οργανικό και στο συνθετικό. Αναμφισβήτητα ο κορυφαίος δίσκος στην καριέρα του Tim Hecker, δημιουργήθηκε από την ηχογράφηση μιας ημέρας σε μια Ισλανδική εκκλησία με εκκλησιαστικό όργανο, κιθάρα και πιάνο και κατόπιν επεξεργάστηκε στο studio με τη βοήθεια του άλλου μεγάλου του είδους, του Ben Frost. Τον Tim Hecker τον έμαθα, όπως και πολύς κόσμος στην Ελλάδα, σε κείνη την συναυλία των Isis, μια από τις τελευταίες του Ροδον. Τον ξανασυνάντησα αρκετά αργότερα, όταν ασχολήθηκα εκτενέστερα με το είδος και τον αγάπησα με μεγάλη ευκολία. Το “Ravedeath, 1972” κάνει κάτι παρόμοιο με το “Disintegration Loops” του Basinski, εξετάζει την μεταβολή και αποδόμηση των ήχων, την εξέλιξη ενός μουσικού έργου μέσα στο χρόνο, την δυνατότητα να παραχθεί ομορφιά ακόμα και με τη χρήση παρεμβολών στην κύρια πηγή. Και μην παρεξηγήσει κανείς, αυτός μπορεί να μην είναι ένας φωτεινός ή χαρούμενος δίσκος, αλλά είναι βαθιά όμορφος και συγκινητικός, ίσως γιατί δείχνει να εκτιμά και να βρίσκει χρήσιμες ακόμα και τις ηχητικές ατέλειες. Τελικά αυτό που μένει είναι ότι δεν χρειάζεται να παραμένει κάτι αναλλοίωτο για να διατηρείται εκθαμβωτικό.

~ από KsDms στο 19 Δεκεμβρίου, 2019.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: