full of soul, γιατί έτσι.

Τα όσα θα ακουστούν από εδώ και πέρα, ήταν προορισμένα -και έτοιμα- να δημοσιευθούν εχθές, ώρα βραδινή, αλλά κάποια πρωτόκολλα των σοφών του wordpress πάγωσαν τη διαδικασία και εξαφάνισαν το μακροσκελές κείμενο. Τα νεύρα της στιγμής κατέστησαν αδύνατη την επαναφορά του γραπτού λόγου, αλλά σήμερα είναι μια νέα μέρα γεμάτη ελπίδα και ανανεωμένη συγγραφική ροή.

Που λέτε λοιπόν, λίγες ημέρες πριν υπήρξε εδώ μια αεροδρομική δημοσίευση η οποία μου άρεσε πολύ, και να την διαβάσετε και θα σας αρέσει και εσάς, και αν δεν σας αρέσει να την πάρετε ξανά και ξανά από την αρχή μέχρι να σας αρέσει. Με οδήγησε σε σκέψεις σχετικώς με εναέριες μουσικές εμπειρίες και δυνατά συναισθήματα που αυτές προκαλούν. Η εξής μία είχε μεγάλη σημασία, και περιελάμβανε ένα αεροπλάνο, εμένα, τον ήλιο, μερικά σύννεφα από κάτω, και το «Shadows of the Sun» των Ulver. Παλιά όλα αυτά, όχι τώρα. Αυτό το album, ανάμεσα σε άλλες, έχει μια μοναδική ιδιαιτερότητα για εμένα, και αυτή είναι σχεδόν μια ψυχοσωματική εμπειρία. Είναι μουσική προορισμένη να καθαρίζει την ψυχή από όλα όσα την απασχολούν, είναι νότες που σε παίρνουν από την κατάσταση που βρίσκεσαι, σε τοποθετούν στον eosφωρικό πυρήνα τους και σε γεμίζουν με μια ανείπωτη ζεστασιά, τέτοια ώστε είσαι έτοιμος να βιώσεις το μέγιστο θετικό συναίσθημα, ειδικά όταν βρίσκεσα (γεωγραφικά) ανάμεσα σε ήλιο και σύννεφα, σε ένα crescendo παρανοϊκής ταύτισης με τους εν λόγω ήχους. Θα ήθελα να εκτιμήσετε πως προσπαθώ φιλότιμα να μην ακούγομαι σαν gay μόδιστρος/αρχιτέκτονας που «η ψυχική του γαλήνη διαταράχτηκε όταν ξεκλειδώθηκε η άβυσσος με τους προσωπικούς του δαίμονες» και άλλες τέτοιες μαλακίες. Το point εδώ, παρένθεση : σιχαίνεστε και εσείς όσους χρησιμοποιούν διάσπαρτες αγγλικές λέξεις δεξιά και αριστερά σε μια πρόταση; Νιώθω ώρες ώρες σαν να μου μιλάει κάποια πικραμένη Evangelia Panagakos και να απορεί «δεν βρίσκω τη λέξη, πως το λέτε εδώ, potential!» ή κάτι τέτοιο. Κλείνει η παρένθεση, γυρνούμε στο κυρίως θέμα, το οποίο είναι η αναζήτηση νέων μουσικών που θα οδηγήσουν τον δέκτη (εμένα) σε ανάλογη κατάσταση, καθότι μια δυνατή ψυχοσωματική εμπειρία δεν συναντάται δεύτερη φορά με τα ίδια υλικά σε αυτή τη ζήση. Σε μια μικρή συζήτηση που είχα μάλιστα και χτες το πρωι, έψαχνα σε θεωρητικές βάσεις τι albums να πάρω στο mp3 μου player, διότι είναι πρέπον να υπάρχουν τα απαραίτητα εφόδια. Επίσης είναι συνετό να γράψω και κάτι ουσιαστικό, ώστε να δικαιολογήσω το δεύτερο καπέλωμα στις πρόσφατες δημοσιεύσεις.

Τους Soulsavers τους είχα πρωτοακούσει όταν κυκλοφόρησαν το δεύτερο album τους, το -καταπληκτικού τίτλου- «It’s Not How Far You Fall, It’s The Way You Land». Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε, καθότι είχε προηγηθεί η ακρόαση στην απίστευτη διασκευή στο «Spiritual» του Johnny Cash. Δεν θέλω πολύ για να πάρω μπρος με κάτι τέτοια. Ένα πιθανό δικαστήριο δε, θα σας αθώωνε πανηγυρικά αν με κατηγορούσατε πως ο λόγος που στράφηκα στο τρίτο album τους, «Broken», είναι μια αντίστοιχη διασκευή στον Bonnie «Prince» Billy. Η αλήθεια όμως βρίσκεται στη μέση, και εγώ το «Broken» θα το άκουγα έτσι και αλλιώς. Λοιπόν, η τρίτη δουλειά των Soulsavers είναι όσο συγκλονιστική χρειάζεται για να πεις μεγάλα λόγια για αυτήν, έχοντας προσπεράσει τον αρχικό ενθουσιασμό. Αυτά που συμβαίνουν εδώ, δεν έχουν να κάνουν απλώς με άλλο ένα album που τραγουδάει ο Mark Lanegan, ή ένα δισκάκι που συμμετέχει ο Mike Patton και ο Jason Pierce. Το κάνουν όντως, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με τέτοια μουσική, από αυτές της προηγούμενης παραγράφου, που καθαρίζει την ψυχή όταν αυτή έχει τους δικούς της λόγους να μην στέκει στην ισιάδα της. Η συνθετική του μαγεία έχει αυτό το κάτι παραπάνω που με κάνει να βαφτίζω ένα album από απλά υπέροχο σε καθοριστικό, και αν θυμάστε την παλιότερη «σιγανοψιλοχμμμ» (αρχαία νεοσκαλδική διάλεκτος) αντίδραση του kathleenturneroverdrive για τους Soulsavers, εδώ έρχομαι για να υπογράψω πως αυτοί οι άνθρωποι δημιούργησαν μια δουλειά στα άνω όρια των δυνατοτήτων τους, και η αγάπη μου για το «Broken» ακολουθεί τον δρόμο του αναμενόμενου, για μην πω του»προβλέψιμου» και χάσω την υποψία αίγλης που διατηρούσα. Ανεπανάληπτος, σπάνιος λυρισμός, και από εδώ και πέρα θα μιλάω για τους Soulsavers μόνο με τα μεγαλύτερα λόγια, διότι ανήκουν πλέον στην κατηγορία εκείνη των συγκροτημάτων που σε κάνει να χαίρεσαι που υπάρχει μουσική. Οι Soulsavers, με το «Broken», γίνονται τόσο σημαντικοί όσο σημαντικοί έγιναν οι Spiritualized με το «Let it Come Down», εδώ συνέβη η υπέρβαση της καριέρας τους. Πέρσι είχα το «Third» των Portishead με το κομμάτι «Small» για να πανηγυρίζω για έναν Μοναδικό δίσκο, φέτος έχω το «Broken», με το «Wise Blood» και το «Unbalanced Pieces», για άλλους λόγους, με τον ίδιο τρόπο πάντα. Η πιθανότητα να σας πιάσει κατάθλιψη δεν είναι η πιο μακρινή, είναι κάτι βαθιά μέσα μου που ουρλιάζει πως δεν γίνεται να μην υπάρχει ίχνος σκοταδιού σε κάτι πραγματικά μεγάλο, ένα θέμα που θα αναλυθεί εκτενώς σε επόμενη δημοσίευση. Για την ώρα, αν ψάχνετε «εκείνο το album του 2009» που θα σας διαλύσει απότομα την ψυχή για να τη συναρμολογήσει σταδιακά με τις επόμενες ακροάσεις, στο «Broken» θα βρείτε ένα δάσκαλο του είδους, εγώ πάλι βρήκα τι θα ακούω στο αεροπλάνο αύριο. Όλα αυτά είναι βαθιά αισιόδοξα πράγματα. Κάτι που κουβαλάει τέτοιο είδος τόσης ώριμης θλίψης, έχει καταφανώς αισιόδοξο πυρήνα, πολλές εμπειρίες και ισχυρότατα vibes. Ίσως στα αλήθεια να σώσει και κάποιες ψυχές. Ιδέα δεν έχω.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καλό μας φίλο, μα πάνω απόλα αναγώστη Αλέξανδρο, που αγόρασε αντίτυπα του «Sunrise» επτάιντσου βινυλίου των Soulsavers για το μισό Sonic Death Monkey, από τον παράδεισο του Rough Trade.

~ από kiwiknorr στο Αύγουστος 14, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: